Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2018 r., poz. 2129 ze zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą o lasach) oraz art. 104 Kpa Starosta [...] (dalej też jako Starosta) nie uznał złożonych przez J. Z. (dalej jako skarżący) zastrzeżeń i wniosków do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, należących do osób fizycznych i wspólnot gruntowych, zlokalizowanych na terenie gminy U., w zakresie zapisów dotyczących położonej w U. jego działki nr 1.
W uzasadnieniu stwierdził, że w związku ze sporządzonym projektem uproszczonego planu urządzenia lasu (dalej też jako UPUL), skarżący w ustawowym terminie złożył do tego planu zastrzeżenia i wnioski. Zwrócił się mianowicie o wykreślenie z tego planu części działki nr 1 położonej w U. o powierzchni 0,1777 ha, co według niego jest warunkiem koniecznym dla zmiany zapisu ewidencji gruntów z Ls na Ps. Wskazał, że przedmiotowa część działki opisana w projekcie uproszczonego planu urządzenia lasu jako "inne wylesienie" jest terenem nieleśnym – pastwiskiem i nie spełnia kryteriów ustawowych, określonych w ustawie o lasach, uznania jej za las, tj. kryterium przyrodniczego – gdyż jest trwale pozbawiona lasu, kryterium przestrzennego – gdyż nie jest terenem zwartym, oraz kryterium przeznaczenia – gdyż nie jest prowadzona tutaj gospodarka leśna, bez wyznaczenia zadań w tym zakresie.
Nadto podniósł, że w kwestionowanym projekcie brak jest jednoznacznego zapisu dotyczącego zmian, tzn. zapis "do przekwalifikowania lub odnowienia" powoduje niemożność podjęcia działań w celu doprowadzenia do zmiany zapisu Ls na Ps w ewidencji gruntów. Nie wiadomo również, czy wykreślenie działki z UPUL, co według niego pozwala na obligatoryjne urealnienie zapisów ewidencji gruntów, "winno być dokonane przez starostwo, które zgodnie z prawem geodezyjnym i kartograficznym jest zobligowane do aktualizacji zapisów ewidencji gruntów, czy na wniosek Urzędu Miasta U., na terenie którego położona jest działka".
Dodatkowo zawnioskował o uzupełnienie w projekcie kolumny "przyczyny zmian", w której figuruje zapis "użytkowane jako pastwisko" o treść "użytkowane jako pastwisko i droga dojazdowa". Wyjaśnił, że na tej części jego działki istnieje jedyna droga dojazdowa do sąsiednich działek – rolnej nr 2 i zabudowanej nr 3, w części utwardzona kostką brukową. Zwrócił się również o wskazanie w sposób jednoznaczny sposobu i organu właściwego do sugerowanego w uproszczonym planie urządzenia lasu przeklasyfikowania gruntu oraz określenie terminu, kiedy ma to nastąpić.
Wykonawca projektu UPUL, odnosząc się do wniesionych zastrzeżeń stwierdził, że działka nr 1 położona w U. została ujęta w projekcie, gdyż według danych ewidencyjnych znajdujące się na niej użytki leśne o łącznej powierzchni 0,8166 ha wraz z przylegającymi do nich użytkami leśnymi działek sąsiednich, stanowią rozległy kompleks leśny o powierzchni przekraczającej 0,10 ha, spełniając tym samym kryterium ustawowe w zakresie powierzchni definiującej dany grunt jako las. Stwierdził też, że nie ma tutaj znaczenia kształt działek, gdyż w projekcie uproszczonego planu urządzenia lasu brane są pod uwagę drzewostany o zbliżonych parametrach, dla których można prowadzić spójną gospodarkę leśną, a nie pojedyncze działki czy ich fragmenty.
Dalej Starosta podniósł, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach, lasem jest grunt o powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzE.mi i krzE.mi oraz runem leśnym – lub przejściowo jej pozbawiony, przeznaczony do produkcji leśnej. Na przedmiotowej działce w projekcie uproszczonego planu urządzenia lasu, zgodnie ze stanem faktycznym, opisano w części południowej na powierzchni 0,6389 ha drzewostan, stanowiący fragment większego kompleksu leśnego wraz z działkami sąsiednimi oraz w części północno-zachodniej na powierzchni 0,1777 ha tzw. inne wylesienie. Zgodnie ze sztuką tworzenia dokumentacji urządzeniowej lasu, fragment gruntu leśnego użytkowany w inny sposób został przedstawiony w tabeli rozbieżności gruntowych z zapisem "pastwisko", co jest zgodne z informacjami zawartymi we wniosku skarżącego. Zapis ten nie jest jednak jednoznaczny z przeklasyfikowaniem gruntu w ewidencji gruntów.
W procesie sporządzania uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma bowiem możliwości kwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów czy też zmiany klasyfikacji gruntów bądź przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wyłączenia gruntów leśnych z produkcji. Kwestie te uregulowane są w odrębnych przepisach i podlegają rozpoznaniu w odrębnych postępowaniach, nie są przedmiotem postępowania administracyjnego dotyczącego zapisów projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, prowadzonego w oparciu o przepisy prawa materialnego, tj. wyłącznie ustawy o lasach. Aktualizacja zapisów ewidencji gruntów następuje bowiem w oparciu o przedłożone przez zainteresowanego dokumenty wymagane ustawą z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 725 z późn. zm.), a kwestię wyłączenia gruntów leśnych z produkcji regulują przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1161).
Odnośnie twierdzenia skarżącego, że na gruntach leśnych działki nr 1 wykonana jest utwardzona kostką brukową droga dojazdowa do działek sąsiednich, niebędących gruntami leśnymi, Starosta stwierdził, że w tej sprawie skierowana zostaje przez organ korespondencja do organu właściwego w zakresie ochrony gruntów leśnych.
Nadto podniósł, że działka nr 1 obr, U. posiada nieregularny kształt, zgodnie z zapisami ewidencji gruntów i budynków na jej obszarze znajdują się grunty leśne lasy V o powierzchni 0,1741 ha i klasy VI o powierzchni 0,6425 ha, które wraz z działkami sąsiednimi tworzą rozległy kompleks leśny zlokalizowany w strefie "A" ochrony uzdrowiskowej miasta U. Tereny te, w które wpisuje się cała powierzchnia działki nr 1 obw. U., opisane zostały w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru strefy uzdrowiskowej "A" miasta U. jako tereny lasów, co potwierdza przeznaczenie przedmiotowej działki do produkcji leśnej.
W związku z powyższym ustalono, że biorąc powyższe pod uwagę brak jest, zdaniem organu, możliwości pozytywnego rozpatrzenia uwag i wniosków skarżącego do objętego postępowaniem UPUL.
W odwołaniu od tej decyzji skarżący oraz jego matka E. Z. (dalej jako skarżąca), opisując przebieg wcześniejszych postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych związanych z próbami przekwalifikowania spornej części działki nr 1, podtrzymali zastrzeżenia i wnioski sformułowane wcześniej przez skarżącego w postępowaniu przed Starostą. Wnieśli o jednoznaczne zamieszczenie w UPUL dyspozycji o przekwalifikowaniu części działki nr 1 z gruntu leśnego na nieleśny oraz uzupełnienie decyzji Starosty w zakresie wskazania osoby i terminu dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Podtrzymali też stanowisko co do braku prawnych przesłanek traktowania części tej działki za las. W tym względzie wskazali dodatkowo na treść pkt 10 tabeli zawartej w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019r., poz. 393, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie ewidencji).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej jako SKO lub Kolegium) odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa orzeczenie Starosty utrzymało w mocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, po przytoczeniu przepisów ustawy o lasach, regulujących procedurę sporządzania i treść uproszczonych planów urządzenia lasu, zgłoszone zastrzeżenia uznało za niezasadne. Stwierdziło, że Starosta [...] w 2019 r. zlecił wykonanie uproszczonego planu urządzenia lasów stanowiących własność osób fizycznych i wspólnot gruntowych na okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2029 r., położonych na terenie gminy U.. Opracowany w toku postępowania dokument zawiera skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. Tereny te, w które wpisuje się cała powierzchnia działki 1, opisane zostały w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru strefy uzdrowiskowej "A" miasta U. jako tereny lasów. O tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o lasach, decyduje, co do zasady zapis w ewidencji gruntów.
Fakt, iż obszary te przejściowo pozbawione są roślinności leśnej nie zmienia ich leśnego charakteru, w świetle regulacji zawartej w art. 3 pkt 1 ustawy o lasach. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy, lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym – lub przejściowo jej pozbawiony:
- - przeznaczony do produkcji leśnej lub
- - stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo
- - wpisany do rejestru zabytków.
Lasami są również grunty związane z gospodarką leśną, w tym np. drogi leśne, tereny wykorzystane pod parkingi leśne czy miejsca składowania drewna.
Dokonując wykładni pojęcia lasu należy nie tylko opierać się na wykładni językowej oraz funkcjonalnej, ale również celowościowej i systemowej, a tym samym należy uwzględnić wskazówki interpretacyjne wynikające z generalnej zasady ochrony ustroju leśnego, którą można wyinterpretować z łącznie czytanych przepisów interpretowanej ustawy o lasach oraz ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205 ze zm.) i ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznego zasobów natułanych kraju (Dz. U. nr 978, poz. 1051 ze zm.).
Przepisy ustawy o lasach mają na celu zachowanie lasów, ich ochronę oraz powiększenie zasobów leśnych oraz określają zasady gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska i gospodarką narodową (art. 1 ustawy). Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 ustawy, trwale zrównoważoną gospodarkę leśną prowadzi się według planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu, z uwzględnieniem w szczególności następujących celów: zachowania lasów i korzystnego ich wpływu na klimat, powietrze, wodę, gleb, warunki życia i zdrowia człowieka oraz na równowagę przyrodniczą.
Z kolei ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych reguluje zasady ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji i poprawiania wartości użytkowej gruntów, przewidując, że gruntami leśnymi, w jej rozumieniu są grunty:
- 1) określone jako lasy w przepisach o lasach,
- 2) zrekultywowane dla potrzeb gospodarki leśnej,
- 3) pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych.
Ochrona gruntów leśnych polega m.in. na ograniczeniu przeznaczenia ich na cele nieleśne lub nierolnicze.
Natomiast ustawa z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych, która w art. 1 pkt 3 wymienia lasy państwowe jako jeden z rodzajów zasobów naturalnych, stanowi, że gospodarowanie tymi zasobami jest prowadzone zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju w interesie dobra ogólnego (art. 3), dla osiągnięcia tego celu właściwe organy administracji publicznej oraz inne podmioty, sprawujące na podstawie odrębnych przepisów zarząd nad zasobami naturalnymi, mają obowiązek utrzymać, powiększać i doskonalić zasoby odnawialne.
Biorąc pod uwagę treść powyższych przepisów SKO stwierdziło, że działka nr 1 pokryta jest w całości gruntami leśnymi, które wraz z sąsiednimi gruntami tworzą rozległy kompleks leśny zlokalizowany w strefie uzdrowiskowej miasta U. Nie można zatem uznać, iż nie zostało spełnione kryterium powierzchniowe lasu. Informacje co do użytku gruntu na tej działce ewidencyjnej uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków są uwzględnione przy sporządzaniu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, co wynika z:
- - § 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu, w myśl którego zawarty w UPUL rejestr określający m.in. powierzchnie lasów sporządza się według danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, osobno dla każdej działki,
- - art. 21 ust. 4 ustawy o lasach, powiązanego z ustawą z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym, zgodnie z którym podczas procedury wyłożenia projektu UPUL informuje się właścicieli, że dokument ten będzie podstawą naliczenia podatku leśnego, gdzie w myśl art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym, lasem są grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako - Ls,
- - zarządzenia nr 49 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 17 listopada 2016 r., zgodnie z którym UPUL obejmuje lasy ujęte w ewidencji gruntów i budynków jako - Ls.
Zatem w przypadku stwierdzenia na etapie prac terenowych przez taksatora, iż rodzaj powierzchni w projekcie UPUL nie odpowiada użytkowi gruntowemu w ewidencji gruntów, należy wyjaśnić, że uprawnienia podmiotu opracowującego dokument dotyczą wyłącznie sporządzenia w nim wykazu rozbieżności między danymi ewidencyjnymi odnoszącymi się do gruntów objętych UPUL, a stanem faktycznym tych gruntów, co w zakwestionowanym projekcie UPUL dla lasów na terenie gminy U. uczyniono.
Zdaniem Kolegium, nie można również podzielić zarzutu skarżących, iż działka nr 1 nie jest terenem zwartym z uwagi na nieregularny jej kształt. Kompleksy leśne zajmują różne powierzchnie, o różnych kształtach, co nie zmienia jednak faktu, że maja taki charakter. Przejściowe pozbawienie roślinności nie przesądza o bycie prawnym lasu. Jak wynika bowiem z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy, na właścicielu nieruchomości ciąży obowiązek ponownego wprowadzenia roślinności leśnej (upraw leśnych) w lasach w okresie 5 lat od usunięcia drzewostanu. W wykazie rozbieżności projektu UPUL wskazano też, że część działki nr 1 w U. przeznaczona jest do przeklasyfikowania lub odnowienia w zależności od ustaleń klasyfikatora gruntów.
SKO podniosło też, że działka będąca przedmiotem postępowania w całości znajduje się w jednostce strukturalnej ZL – tereny lasów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta U. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru strefy uzdrowiskowej "A" miasta U. (dalej też jako miejscowy plan zagospodarowania). Należy zatem uznać, że kryterium przeznaczenia działki zostało również spełnione. Wskazało też Kolegium, że wyłączenie gruntu z produkcji leśnej może nastąpić jedynie w drodze właściwego postępowania przeprowadzonego w trybie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i tym samym nie może być przedmiotem zarzutu do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, którego celem jest przede wszystkim, zgodnie z ustawą o lasach, realizacja podstawowych zadań dotyczących gospodarki leśnej (art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy).
W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzje SKO J. i E. Z. wnieśli o spowodowanie wykreślenia z UPUL części działki nr 1 opisanej w nim jako "inne wylesienia" co umożliwi zmianę odnośnie tej części w ewidencji gruntów z Ls na inny użytek. Podtrzymano co do zasady argumentację przedstawioną wcześniej w odwołaniu. Dodatkowo podniesiono, że powołane przez SKO przepisy odnośnie strategicznych zasobów naturalnych dotyczą lasów państwowych.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej.
W piśmie procesowym z dnia 20 marca 2020 r. skarżący odnosząc się krytycznie do treści odpowiedzi na skargę, m.in. zarzucili, że dla rozpoznania sprawy nie ma znaczenia treść obowiązującego dla terenu działki nr 1 planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż brak jest przepisu, aby w planie takim zapisy były zgodne z zapisami w ewidencji gruntów i budynków. Stwierdzili również, że zgodnie z UPUL na lata 2009-2019 oraz zgodnie z kwestionowanym projektem UPUL na lata 2020-2029, na obszarze działki nr 1 oznaczonym jako "inne wylesienie" nie można prowadzić gospodarki leśnej, gdyż w planach tych dla tego terenu nie wyznaczono żadnych, związanych z taką gospodarką zadań.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej ustawą p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (pomijając wymienione tam jeszcze podmioty i organizacje społeczne). Co do zasady interes prawny powinien być oparty na konkretnych przepisach prawa materialnego, z których wynika bezpośrednio prawo do ochrony indywidualnego interesu skarżącego. Taka zaś sytuacja odnośnie skarżącej w niniejszej sprawie nie zachodzi i nie została przez nią wykazana. Właścicielem działki nr 1 jest bowiem w całości skarżący. Jej interesu w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a. nie można wyprowadzić z faktu współużytkowania tej działki jako działki syna (tak skarżąca na rozprawie sądowej w dniu 22 czerwca 2020 r.).
Wobec powyższego skarga E. Z. jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.
Merytorycznemu rozpoznaniu podlegała natomiast skarga J. Z. jako właściciela ujętej w UPUL i objętej zastrzeżeniami, działki nr 1. Sprawa dotyczy zatem niewątpliwie jego interesu prawnego w rozumieniu zarówno art. 28 Kpa jak i art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a.
Zdaniem Sądu skarga ta zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Starosty zostały wydane bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy, które to uchybienie proceduralne stanowiące naruszenie art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 Kpa mogło mieć istotny wpływ na jej wynik w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a.
W pierwszej kolejności należy, zdaniem Sadu, stwierdzić, że wbrew stanowisku organów obu instancji w świetle obowiązujących przepisów brak jest podstaw do przyjęcia, iż w procesie tworzenia UPUL w zakresie kwalifikacji gruntu jako leśnego organy są związane treścią ewidencji gruntów i budynków. W tym względzie brak jest bowiem normy prawnej odpowiadającej unormowaniu zawartemu w treści art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, z której wynika związanie, ale w odwrotnym kierunku. Mianowicie to w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu, dotyczące granic i powierzchni lasu. Takie też stanowisko zajął odnośnie spornego fragmentu działki nr 1 tutejszy Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 278/18, w sprawie dotyczącej gleboznawczej kwalifikacji zajętego pod nią gruntu. Takie związanie występuje też w procedurze uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 20 ust. 1 ustawy).
Przyjęcie w takiej sytuacji również związania zwrotnego, co zdają się twierdzić organy, uniemożliwiałoby w praktyce m.in. rozstrzyganie sporów podobnych do zaistniałego w niniejszej sprawie. Do innego wniosku nie może prowadzić też analiza treści przepisów powołanych przez SKO w zaskarżonej decyzji, z których przepisy podatkowe normują całkowicie inną materię, a powoływane zarządzenie nr 49 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych nie stanowi powszechnie obowiązującego prawa.
W konsekwencji rozpoznanie wniesionych przez skarżącego do projektu UPUL zastrzeżeń i rozpoznanie sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy wskazywana przez niego część jego działki nr 1 powinna być uznana za las w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach, gdyż tylko wówczas mogła być ujęta w projekcie uproszczonego planu urządzenia lasu. W świetle treści tego przepisu w stanie faktycznym niniejszej sprawy i w związku z twierdzeniami oraz zarzutami skargi wyjaśnienia i rozstrzygnięcia wymagały, zdaniem Sądu, trzy kwestie, a mianowicie: czy wskazywana część działki stanowi zwartą powierzchnię, o jakiej mowa w pkt 1 tego przepisu, czy jest ona przeznaczona do produkcji leśnej (pkt 1 art.
- 3) i ewentualnie, czy jest związana z gospodarką leśną lub zajęta pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej, drogi leśne.
Odnośnie do pierwszej kwestii SKO w zaskarżonej decyzji praktycznie nie zajęło stanowiska, zaś stanowisko Starosty nie jest jednoznaczne. Wskazuje on bowiem jedynie, że południowa część działki 1 o powierzchni 6389m, zajęta pod drzewostan stanowi wraz z działkami sąsiednimi fragment większego kompleksu leśnego, co wynika zresztą w niebudzący wątpliwości sposób z zalegającej w aktach organu pierwszej instancji mapy. Nie odniesiono się natomiast w tym kontekście do faktu, że pozostała objęta zastrzeżeniami północno-zachodnia część tej działki o pow. 1777m, o wydłużonym i nieregularnym kształcie, sąsiaduje w zdecydowanej większości z terenami nie będącymi lasem. Sprawa nie została zatem dostatecznie rozważona, gdy chodzi o przyjęcie, że ta część działki skarżącego stanowi zwartą powierzchnię, o jakiej nowa w art. 3 pkt 1 ustawy, co akcentował i motywował skarżący w odwołaniu i co podnosi w skardze.
Odnośnie do drugiej kwestii, organy ograniczyły się ogólnie do powołania się na treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 28 kwietnia 2016 r. dla obszaru strefy uzdrowiskowej "A" miasta U., gdzie również ta część działki znajduje się na terenie oznaczonym w tym planie symbolem ZL – tereny lasów. Jak już stwierdzono wcześniej, w światle treści art. 20 ust. 1 ustawy o lasach, to w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu, a nie odwrotnie. Nadto oznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego danego terenu jako lasu nie oznacza przeznaczenia go do produkcji leśnej w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a ustawy (zobacz w tym względzie m.in. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1092/18).
Nadto organy powołując się na powyższy plan zagospodarowania nie rozważyły i nie uwzględniły, że zgodnie z jego § 23 ust. 2 pkt 2 lit. a, "na tym terenie zakazuje się wyrębu drzew leśnych z wyjątkiem cięć pielęgnacyjnych". W konsekwencji, w świetle definicji lasu, zawartej w art. 3 pkt 1 ustawy, należałoby odpowiedzieć na pytanie w jaki sposób ta część działki niepokryta roślinnością leśną, a wykorzystywana jako pastwisko, ma być przeznaczona do produkcji leśnej i miałaby być prowadzona na niej gospodarka leśna w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 ustawy, tylko bowiem wówczas można by ją uznać za las i objąć UPUL. Przy zakwalifikowaniu tej części działki skarżącego do lasu odnoszący się do niej plan urządzenia lasu powinien m.in. zawierać podstawowe zadania gospodarki leśnej oraz wykaz gruntów przeznaczonych do zalesienia, skoro jest ona pozbawiona roślinności leśnej (art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy). Takich zaś zadań i celów, o jakich mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, według twierdzeń skarżącego (których organy nie kwestionowały) objęty postępowaniem UPUL nie zawiera.
Nie zostało też dostatecznie ustalone i rozważone (ewentualnie w związku z treścią art. 3 pkt 2 ustawy), czy na spornej części działki skarżącego znajduje się droga, a jeżeli tak, to czy jest ona związana z gospodarka leśną (droga leśna).
Wszystkie te okoliczności organy orzekające powinny wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy celem prawidłowego ustalenia, czy istotnie ta część działki nr 1 stanowi las w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach i w konsekwencji, czy powinna być objęta uproszczonym planem urządzenia lasu.
Wobec niedostatecznego wyjaśnienia tej zasadniczej dla rozpoznania sprawy kwestii, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na jej wynik, zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a.
Dla zachowania wymogu rozpoznania sprawy merytorycznie w dwóch instancjach (zgodnie z art. 15 Kpa), na podstawie art. 135 ustawy p.p.s.a. uchyleniu podlegała też decyzja organu pierwszej instancji – Starosty [...].
O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 200 zł, orzeczono stosownie do wyniku postępowania sądowego na podstawie art. 200, art. 205 § 1, art. 209 i art. 211 ustawy p.p.s.a. mr