Uzasadnienie
Rada Miejska w M. w dniu [...] r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta M. obejmującego obszar w granicach wyznaczonych ul. [...] – [...] (DK[...]) – [...]– granicą Miasta. Projekt planu miejscowego wyłożony został do publicznego wglądu w okresie od [...] 2001r. do [...] 2001r. Natomiast w związku z wnioskiem o przekwalifikowanie działki nr A stanowiącej własność W. i M. R. [...] Kopalnia [...] "A" pismami z dnia [...] 2001r. i z [...] 2004r. przedstawiła swoje stanowisko dotyczące zasięgu strefy uciążliwości akustycznej i stanu wyrobisk chodnikowych obejmujących również działkę nr A. W dniu [...] r. Rada Miejska w M. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miast M. w obszarze objętym powyższą uchwałą z wyłączeniem odcinka projektowanej drogi [...] w obrębie działki nr B oraz z wyłączeniem działki nr A graniczącej z terenem Kopalni [...] "A". Tego samego dnia podjęta została uchwała nr [...] w sprawie przystąpienia do opracowania planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. w granicach działki nr A. Następnie w dniu [...] r. uchwałą nr [...] Rada Miejska w M. uchyliła swoją wcześniejszą uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miast M., a uchwałą nr [...] uchylono uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do opracowania planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. w granicach działki nr A. Natomiast uchwałą nr [...] z dnia [...] r. Rada Miejska w M. zmieniła zapisy zawarte w uchwale nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta M. w ten sposób, że z obszaru opracowania wyłączono teren w granicach działki nr A w rejonie Kopalni [...] "A". Jednocześnie uchwałą nr [...] przystąpiono do opracowania planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta M. w granicach działki nr A. W dniu [...] 2004r.
M. R. – współwłaściciel wyłączonej działki nr A - wezwał Radę Miejską w M. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały z dnia [...] r. Z uwagi na nieuwzględnienie powyższego wezwania M. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucając jej sprzeczność z prawem oraz naruszenie interesu prawnego skarżącego. W uzasadnieniu podał, że dokonanie zmiany w projekcie nastąpiło bez ponawiania czynności obowiązujących w procesie planistycznym. Zatem projekt uchwalony nie jest tożsamy z projektem będącym przedmiotem wyłożenia gdyż nie obejmuje działki nr A. Wskazano także, że naruszony został przepis art. 13 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym nakazujący sporządzać plany w odniesieniu do obszarów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową wynikająca z potrzeby zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej.
Nadto podniesiono, że zaskarżona uchwała narusza prawo geologiczne i górnicze, które nakazuje sporządzanie planów dla terenów górniczych, a działka nr A właśnie położona jest na takim obszarze. Podkreślono także, że w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr A znajduje się wiele budynków mieszkalnych, a ich właściciele nie doświadczają istotnych uciążliwości związanych z funkcjonowaniem Kopalni.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w M. wniosła o jej oddalenie, wskazując że wyłączenie działki nr A było konieczne aby nie wstrzymywać uchwalenia planu. Zastrzeżenia Kopalni co do uciążliwości jej działalności i konflikt między skarżącym a Kopalnią spowodowały konieczność wyłączenia tejże działki z pierwotnego projektu planu i objęcie jej odrębnym trybem. Zaznaczono, iż chybionym jest zarzut naruszenia prawa geologicznego i górniczego gdyż ustawy tej nie stosuje się do "geologicznych badań naukowych i działalności dydaktycznej". Natomiast "A" jest jednostką badawczo-naukową a nie zakładem górniczym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki przewidziane w tych przepisach. Takim przepisem szczególnym jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. /t.j. Dz.U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm./ zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Tak więc wniesienie skargi do sądu jest możliwe po spełnieniu określonych w przepisie warunków formalnych. Do warunków tych ustawodawca zalicza obok bezskutecznego wezwania rady do usunięcia zarzucanego naruszenia, wykazanie się naruszeniem interesu prawnego. Skarżący wniesienie skargi poprzedzili wezwaniem Rady Miejskiej w M. do usunięcia naruszenia prawa. Wymaga więc oceny czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, a co za tym idzie czy skarżący ma legitymację skargową.
W przeciwieństwie do strony w postępowaniu administracyjnym toczącym się w trybie przepisów kpa w postępowaniu planistycznym, skarżący musi się wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia staje się przesłanką dopuszczalności skargi i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. W przypadku skargi na uchwałę podjętą w toku procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązek jej uwzględnienia powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego.
Uchwała rady o odstąpieniu od sporządzenia projektu planu dotyczy interesów prawnych właścicieli działek położonych na obszarze objętym zamierzonym planem, jednak interesów tych nie narusza. Przeznaczenie działek nie ulega zmianie i ich właściciele pozostają w takiej samej sytuacji prawnej, jak byli wcześniej. Nie mogą więc skutecznie wnosić skargi do sądu administracyjnego, nie przysługuje im legitymacja skargowa. Stanowisko takie prezentowane jest zarówno w literaturze przedmiotu jak i w orzecznictwie /Z. Niewiadomski, Zagospodarowanie przestrzenne. Prawo i Praktyka, Warszawa 1999 r.; Wyrok WSA z dnia 6 grudnia 2004 r. o sygn. akt IV SA/Wa 398/2004/.
Podobnie nie doznaje naruszenia interes prawny właściciela nieruchomości, która została wyłączona z projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ani bowiem sytuacja prawna ani sposób korzystania z gruntu nie ulega zmianie w takim przypadku. Miejscowe plany mające status prawa miejscowego wyznaczają sposób korzystania z nieruchomości, które obejmują swą regulacją oraz ograniczają sprawowanie prawa własności na danej nieruchomości stosownie do ustaleń, które zawierają. Wyłączenie zaś danej działki z projektu planu powoduje, że sytuacja jej właściciela nadal pozostaje niezmieniona.
Skarżący w trakcie rozprawy uzasadniając swą legitymacje do zaskarżenia uchwały nr [...] powołał się na art. 5, art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego oraz na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2005r. o sygn. akt III CK 129/04.
Powyższe argumenty w niczym jednak nie zmieniają oceny, że uchwała o wyłączeniu działki nr A z projektu opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza interesu prawnego współwłaścicieli tej działek. Dopiero bowiem ustalenia projektu planu mogą wpływać na sposób wykonywania przez nich prawa własności /art. 140 i art. 143 Kc/.
Podnieść także należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego – nie można powoływać się ogólnie na zasady współżycia lecz należy wskazać konkretnie jaka z przyjętych w społeczeństwie zasad współżycia społecznego doznałaby naruszenia w danym przypadku. W rozpatrywanej sprawie taka zasada nie została jednoznacznie wskazana, a i Sąd nie stwierdził żadnego naruszenia w tym zakresie.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.