Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 lutego 2013 r. P.F. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł.
W dopowiedzi, w terminie wyznaczonym dla dokonania tej czynności skarżący na druku urzędowego formularza zwrócił się o przyznanie prawa pomocy podnosząc, że ze względu na stan zdrowia nie jest w stanie ponieść wydatków na koszty sądowe.
Z treści formularza wynika, że P.F. zamieszkuje w lokalu o pow. 37 m2, a w skład jego majątku wchodzi również budynek o pow. 120 m2 w bardzo złym stanie technicznym, który jest przedmiotem postępowania toczącego się przed organami nadzoru budowlanego. Wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Do druku formularza skarżący dołączył zaświadczenie wystawione przez ZUS Oddział w Z., z treści którego wynika, że co miesiąc skarżący otrzymuje 702 zł netto tytułem świadczenia rentowego.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Oceniając wniosek P.F. uznano, że zasługuje on na uwzględnienie albowiem zarówno jego stan majątkowy jak i uzyskiwane dochody nie pozwalają uiścić wpisu od skargi oraz ponieść innych kosztów sądowych bez uszczerbku w utrzymaniu strony.
Skarżący poza wspomnianym wyżej lokalem mieszkalnym oraz budynkiem w bardzo złym stanie technicznym (co potwierdza również treść akt administracyjnych) nie posiada żadnego majątku, którego zbycie lub obciążenie mogłoby przynieść dodatkowy dochód. Również uzyskiwany dochód jest na tyle niski, że w zasadzie służy zaspokojeniu elementarnych potrzeb egzystencjalnych wnioskodawcy. Z tego tez powodu nawet uiszczenie stosunkowo niewielkiej kwoty – 100 zł mogłoby stanowić dla P. F. zbyt duże obciążenie i zmusić do rozstrzygnięcia dylematu, czy zaspokoić swoje potrzeby, czy też ich kosztem zagwarantować sobie prawo do sądu. W tej sytuacji uznano, że zasadnym będzie uwzględnienie złożonego wniosku w całości.
Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.