Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 216/11 oddalono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Odpis tego orzeczenia wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu doręczono skarżącemu w dniu 29 czerwca 2011 r.
Pismem z dnia 6 lipca 2011 r. nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 7 lipca 2011 r., a więc po terminie, skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. W uzasadnieniu wniosku skarżący powołał się na swój podeszły wiek, pogarszający się stan zdrowia oraz brak pomocy i opieki ze strony osób trzecich. Z tych wszystkich powodów skarżący nie jest w stanie normalnie funkcjonować, jego stan zdrowia w ostatnim czasie uległ pogorszeniu, przez co nie mógł przygotować powyższego pisma.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo wniesienie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona, a w przypadku gdy reprezentuje ją pełnomocnik tenże pełnomocnik, nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon.
Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2002 r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.), czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu spraw (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99,niepubl.), skutkują odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności.
W ocenie Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 216/11 oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności przedstawione we wniosku nie uprawdopodabniają dostatecznie, iż do uchybienia terminu do dokonania powyższej czynności doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Skarżący we wniosku podał, iż przyczyną niedopełnienia czynności w terminie był jego stan zdrowia. Mimo jednakże wezwania Sądu, do dnia wydania niniejszego postanowienia, nie nadesłał do Sądu chociażby zaświadczenia lekarskiego, które by w sposób wiarygodny potwierdzało wskazane przez niego okoliczności. Sam podeszły wiek skarżącego zdaniem Sądu nie usprawiedliwia uchybienia terminu, podobnie jak i okoliczność, że nie korzysta on z pomocy osób trzecich.
Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 86 (1 w związku z art. 87 (1, (2 i (4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.