Uzasadnienie
W skardze z dnia 15 grudnia 2011 r. zawarty został wniosek o zwolnienie skarżących od kosztów sądowych. Z nadesłanego przez wnioskodawców druku formularza PPF wynika, że wspólnie małoletnim synem prowadzą gospodarstwo domowe mając do dyspozycji dwa budynki mieszkalne (odpowiednio o pow. 73 m2 oraz 151 m2) Oprócz tego skarżący posiadają również nieruchomość rolną o pow. 0,0666 ha. Źródłem ich utrzymania się są dochody ze stosunków pracy uzyskiwane w łącznej kwocie 7909 zł brutto miesięcznie. Wnioskodawcy podkreślili, że obciążenie ich kosztami postępowania sądowego zdecydowanie wpłynie na stan finansowy ich rodziny, a niniejsza sprawa jest konsekwencją zaniedbań urzędników, które naraziły ich wcześniej na spore wydatki.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 P.p.s.a. konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Mając na uwadze treść przywołanych przepisów oraz informacje dotyczące stanu majątkowego skarżących nie można przyjąć, że zaistniały okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy. Przede wszystkim zauważyć przyjdzie, że trzyosobowa rodzina wnioskodawców uzyskuje stosunkowo znaczny dochód, nawet jeśli uwzględni się fakt, że część tego dochodu stanowi wynagrodzenie uzyskiwane z tytułu umów zlecenia zawieranych przez M. P. Łącznie bowiem wynagrodzenie A. P. i M. P. kształtuje się na poziomie 6000 zł netto. Udokumentowane wydatki to 2500 zł (media, polisy ubezpieczeniowe, opłaty za przedszkole, spłata kredytu oraz pożyczki z [...]). Dodatkowym obciążeniem jest opłata za naukę A. P. oraz zakup opału, nie mniej jednak są to obciążenia o charakterze okresowym, a wobec tego nie zaliczono ich do bieżących kosztów utrzymania. W tej sytuacji niepodobna przyjąć, ze poniesienie wydatków związanych z postępowaniem sądowym zachwiałoby sytuacją materialną rodziny skarżących.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.