Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. zatwierdzającej statut Gminnej Spółki Wodnej Melioracyjnej w B. W dniu 24 stycznia 2018 r. Związek [A] z siedzibą w C. wystąpił do Kolegium z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją tego organu.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kolegium utrzymało w mocy swoje rozstrzygnięcie. Jednak, jeszcze przed wydaniem tej decyzji, a już po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Związek [A] z siedzibą w C., w dniu 11 lutego 2018 r. wystąpił do Sądu ze skargą na wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] r., nr [...]. Do skargi nie został załączony żaden dokument wykazujący, że podpisany pod tym pismem przedstawiciel w osobie adwokata T. M. był uprawniony do dokonania tej czynności w imieniu strony skarżącej, będącej stowarzyszeniem zwykłym. Wobec tego Zastępca Przewodniczącego Wydziału II, po przekazaniu Sądowi skargi, zarządzeniem z dnia 16 marca 2018 r. wezwał przedstawiciela Stowarzyszenia do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wykazanie prawa do jego reprezentacji.
Mimo skutecznego doręczenia wezwania w dniu 27 marca 2018 r. powyższy brak formalny skargi nie został uzupełniony.
Tymczasem, jak wynika z art. 28 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przy czym, stosownie do art. 29 Ppsa, przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 Ppsa, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
Nieuzupełnienie w terminie braku formalnego skargi skutkuje jej odrzuceniem (art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa).
Istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma również fakt, że skarżące Stowarzyszenie, mimo, że w ustawowym terminie skorzystało z prawa złożenia do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] r., nr [...], również wystąpiło do Sądu ze skargą na tę decyzję.
Jak wynika bowiem z art. 52 § 3 Ppsa, jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Przepis ten dopuszcza zatem możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z dniem doręczenia stronom decyzji termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz skargi do sądu administracyjnego rozpoczynają biec równolegle, a ustawodawca pozostawił w tym przypadku stronom wybór środka ochrony prawnej. Wybór ten nie może jednakże oznaczać możliwości skutecznego wystąpienia przez tę samą stronę z oba środkami zaskarżenia. Owszem, w przypadku postępowania, w którym uczestniczy więcej niż jedna strona, jedna z nich może zaskarżyć decyzję do sądu administracyjnego, a druga złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wówczas jednak ustawodawca wskazał na sposób postępowania w takiej sytuacji w regulacji art. 54a Ppsa.
Zauważyć wymaga, że regulacja art. 56 Ppsa nie została znowelizowana i nadal dopuszcza wniesienie skargi do sądu administracyjnego po wszczęciu postępowania administracyjnego jedynie w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania w odniesieniu do aktu wydanego w postępowaniu zwykłym. Wówczas postępowanie sądowe zostaje zawieszone. Wynika to bowiem z zakazu dwutorowości postępowania.
W świetle powyższego Sąd uznał, że wniesiona w sprawie skarga jest nie tylko obarczona brakiem formalnym, lecz również jest niedopuszczalna. Wobec tych okoliczności, Sąd obowiązany był skargę odrzucić, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 Ppsa.