Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K. H. jest decyzja Wojewody [...], mocą której uchylono decyzję Burmistrza M. z dnia [...] r. i orzeczono o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w M. W piśmie procesowym z dnia [...] r. strona wystąpiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że nie opuściła mieszkania dobrowolnie, a wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci wymiany dokumentów, co może generować znaczne koszty, na poniesienie których skarżącej nie stać.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania decyzji) musi być więc umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych.
Istotą decyzji o wymeldowaniu jest konstatacja, że konkretna osoba nie przebywa pod wskazanym adresem. Jest więc rozstrzygnięcie o charakterze deklaratoryjnym, stwierdzające istnienie pewnych okoliczności faktycznych. Zarazem nie kreuje ono żadnego obowiązku ani też uprawnienia względem lokalu mieszkalnego. Tym samym nie nadaje się ono do wykonania w rozumieniu przyjętym w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu art. 61 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, a także z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1143/08). Wstrzymanie wykonania dotyczy bowiem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.
W rozpoznawanej sprawie, decyzja będąca przedmiotem skargi takich następstw nie powoduje.
Dodatkowo zauważyć można, że chybiona jest argumentacja skarżącej powołująca się na potencjalne niebezpieczeństwo wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków, polegających na wymianie dokumentów. Tego rodzaju działania niewątpliwie mają charakter odwracalny, aczkolwiek nierzadko rzeczywiście mogą rodzić się w tym zakresie pewne problemy. W konsekwencji nie sposób stwierdzić, że następstwa opisane przez skarżącą mają charakter trudny do odwrócenia.
Z tego też względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 orzeczono jak w sentencji postanowienia.