Uzasadnienie
Wójt Gminy M. decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 17 ustawy z dnia 29 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego wydaną na rzecz K. P. (dalej jako strona lub skarżąca) reprezentowanej przez radcę prawnego M. A. odmówił prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem M. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że strona sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym synem i przedstawił analizę zakresu sprawowanej opieki. W dalszej kolejności organ pierwszej instancji przywołał treść przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych normujących zasady przyznawania przedmiotowego świadczenia. W końcowej części uzasadnienia organ ten zaznaczył, że strona posiada świadczenie emerytalne, którego pobieranie jest przesłanką negatywną przyznania przedmiotowego świadczenia.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego M. A., która wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie. W odwołaniu tym podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 17 ust. 5 pkt. 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez uznanie, że przedmiotowe świadczenie nie przysługuje z uwagi na pobieranie przez stronę świadczenia emerytalnego. W motywach odwołania rozwinięto postawione zarzuty i odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wykazano zasadność wykorzystania tego środka odwoławczego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania w tym zarzuty podniesione w odwołaniu, a następnie przywołano przepisy prawa normujące zasady przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego. W dalszej kolejności organ odwoławczy w rozwiniętym uzasadnieniu przedstawił argumenty przemawiające za literalnym odczytaniem przepisów prawa wskazujących na fakt, że w przypadku pobierania świadczenia emerytalnego świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje.
Ponadto podkreślono, że obowiązujące regulacje prawne nie przewidują świadczenia wyrównawczego, a zatem do obecnie otrzymywanej emerytury nie można dodać świadczenia pielęgnacyjnego odpowiadającego różnicy między otrzymywaną emeryturą a wysokością świadczenia pielęgnacyjnego.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego B. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej powyższej decyzji postawiono zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 17 ust. 5 pkt. 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez błędne uznanie, że pobieranie przez stronę świadczenia emerytalnego stanowi przeszkodę w otrzymywaniu przez nią wnioskowanego świadczenia. Ponadto wskazanej decyzji zarzucono naruszenie postanowień art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77, art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepoinformowanie przez organy administracji publicznej strony przed wydaniem decyzji o konieczności zawieszenia pobieranej emerytury jako jedynej negatywnej przesłanki przyznania wnioskowanego świadczenia. W motywach skargi przedstawiono argumentację przemawiająca za uwzględnieniem wniesionej skargi.
W skardze tej zwrócono uwagę na niezbędność bezpośredniego stosowania przepisów Konstytucji RP oraz na dokonywanie prokonstytucyjnej wykładni obowiązujących regulacji prawnych. W skardze tej odwołano się do orzecznictwa sądów administracyjnych, w którym akcentuje się przysługujące stronie prawo wyboru jednego ze świadczeń przewidzianych systemem zabezpieczenia społecznego. W konsekwencji zdaniem skarżącej, skoro jedyną przeszkodą w otrzymaniu wnioskowanego świadczenia był fakt pobierania emerytury zadaniem organów administracji było odpowiednie pouczenie strony o jej sytuacji prawnej i działaniach, które powinna podjąć, aby móc uzyskać wnioskowane świadczenie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Pismem z 18 stycznia 2022 r. pełnomocnik skarżącej radca prawny B. S. poinformowała tutejszy Sąd o tym, że strona pismem z 5 stycznia 2022 r. wycofała udzielonej jej pełnomocnictwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pismem z 14 lutego 2022 r. wezwał wyżej wymienioną pełnomocnik do sprecyzowania, czy pismo skarżącej jest tylko cofnięciem pełnomocnictwa czy też jest także cofnięciem wniesionej skargi pod rygorem uznania, że pismo strony jest tylko cofnięciem udzielonego pełnomocnictwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), skarżąca może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba, że sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Sytuacja taka zaistnieje wówczas, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżąca skutecznie cofnęła skargę.
W niniejszej sprawie skarżąca skierowała do pełnomocnika pismo, w którym wypowiedziała mu udzielone pełnomocnictwo, przy czym treść tego pisma nie była jednoznaczna i z tego powodu Sąd zwrócił się do pełnomocnika skarżącej o sprecyzowanie jej żądania. W piśmie skarżącej z 23 lutego 2022 r. w sposób jednoznaczny zawarto żądanie cofnięci skargi z uwagi na przyznanie żądanego przez nią świadczenia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
W przedmiotowej sprawie, jak wykazała analiza akt administracyjnych i sądowych, żadna z przesłanek uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalną nie wystąpiła.
Wobec tego cofnięcie skargi należało uznać za skuteczne i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 wyżej wymienionej ustawy postępowanie sądowe umorzyć.