Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r., nr [...], znak: [...] nakazującą L. K. wykonanie rozbiórki samowolnie rozbudowanej części garażu.
Powyższą decyzję, zawierającą prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia do sądu administracyjnego, wysłano na adres L. K. Przesyłka z powodu niemożności jej doręczenia została złożona w placówce pocztowej w Z. Nr [...] dnia [...] r., na okres 14 dni. Powtórnego awiza dokonano dnia [...] r. We wskazanym terminie przesyłka nie została odebrana przez adresata, zatem w dniu [...] r. urząd pocztowy zwrócił ją do organu (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 5 akt administracyjnych). W dniu [...] r. L. K. osobiście odebrał w siedzibie organu odwoławczego kopię powołanej na wstępie decyzji z dnia [...] r. Zaś pismem z dnia [...] r. (złożonym w placówce pocztowej w dniu [...] r.) zaskarżył, za pośrednictwem organu drugiej instancji, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach opisane wyżej rozstrzygnięcie. Skarżący wystąpił także o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Sąd prawomocnym postanowieniem z dnia 23 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 231/11 odmówił przywrócenia terminu do złożenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Procedura doręczeń decyzji administracyjnych zaś uregulowana została w przepisach Działu I Rozdziału 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zwanej k.p.a. I tak zasadą jest, że doręczenie następuje do rąk adresata. Stosownie natomiast do treści art. 44 § 1 i 2 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie właściwej gminy (miasta), zawiadamiając jednocześnie adresata - w określony w tym przepisie sposób - o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w określonym wyżej miejscu w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia.
W przypadku niepodjęcia przesyłki we wskazanym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.).
W niniejszej sprawie przesyłka nadana przez organ drugiej instancji, zawierająca zaskarżoną decyzję została dwukrotnie awizowana (w dniach [...] oraz [...] r.). Jednakże skarżący nie podjął tej przesyłki, wobec czego w myśl art. 44 § 4 k.p.a. decyzję należało uznać za doręczoną skutecznie w trybie zastępczym z upływem dnia [...] r. W konsekwencji powyższego trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął dnia [...] r. (tj. w piątek). Tak więc skarżący nadając skargę w placówce pocztowej w dniu [...] r. uchybił ustawowemu terminowi do jej wniesienia.
Na marginesie należy wyjaśnić, że faktyczne doręczenie stronie skarżącej kopii zaskarżonego aktu w siedzibie organu w dniu [...] r. nie zmienia skutku prawego domniemania doręczenia wynikającego z art. 44 § 4 k.p.a.
Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę jako spóźnioną.