Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy P. J. wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. W treści formularza wskazał, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkując w lokalu o pow. 19,5 m2. Skarżący zadeklarował, że nie posiada żadnego majątku, oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Poza wspomnianym lokalem jest współwłaścicielem nieruchomości gruntowej o pow. 0,58 ha. Na wezwanie referendarza sądowego P. J. wyjaśnił, że w budynku mieszka wraz z bratem, który jednakowoż nie partycypuje w kosztach utrzymania. Z nadesłanego zaświadczenia, wystawionego przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Ł. wynika, że skarżący korzysta ze wsparcia tego ośrodka.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Udzielone przez skarżącego informacje pozwalają stwierdzić, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. P. J. jest bowiem osobą, której sytuacja materialna rzeczywiście wyklucza samodzielne poniesienie kosztów postępowania sądowego. Wniosek taki nasuwa się nie tylko po lekturze nadesłanego druku PPF ale również po uwzględnieniu treści wspomnianego wyżej zaświadczenia z ośrodka pomocy społecznej. Co do zasady fakt, że ktoś korzysta z tego rodzaju wsparcia stanowi niewątpliwie przesłankę do uznania, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Nie znaleziono zarazem podstaw aby zakwestionować prawdziwość oświadczeń skarżącego w tym zakresie.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.