Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając z upoważnienia Prezydenta Miasta B., na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (obecnie j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 1507 z późn. zm. – dalej u.p.s.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1060 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm. – dalej k.p.a.), po rozpoznaniu wniosku orzeczono o odmowie przyznania J. B. zasiłku celowego na zakup opału.
W uzasadnieniu wskazano m. in., że strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem jej dochodu jest dodatek mieszkaniowy w wysokości 71,97 zł miesięcznie, przyznany na okres od 1 września 2019 roku do 29 lutego 2020 roku, dodatek energetyczny w wysokości 11,37 zł miesięcznie, przyznany na okres od 1 września 2019 roku do 29 lutego 2020 roku oraz zasiłek okresowy w wysokości 308,83 zł miesięcznie, przyznany na okres od 1 października 2019 roku do 31 grudnia 2019 roku. Korzysta również z ciepłego posiłku w Centrum Integracji Społecznej w B. do dnia 31 grudnia 2019 roku. Zasiłek celowy na zakup opału może być przyznany jeden raz w sezonie grzewczym, tj. od miesiąca września 2019 roku do m-ca marca 2020 roku. Decyzją z dnia [...] roku, został już wnioskodawcy przyznany zasiłek celowy na zakup opału w sezonie grzewczym 2019/2020 w wysokości 150 zł. Strona otrzymała też inne zasiłki celowe, a możliwości finansowe budżetu są ograniczone.
W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawca zarzucił, że decyzja jest wadliwa. Strona podnosi, że wnioskowane środki są jej niezbędne do codziennej egzystencji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej SKO) decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wskazano m. in., że organ pierwszej instancji zebrał i poprawnie ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a zaskarżona decyzja jest zasadna.
Skargę na powyższą decyzję złożył J. B., nie godząc się z rozstrzygnięciem. Wyraził dosadnymi słowami swoje niezadowolenie. Podnosi, że wnioskowane środki są mu niezbędne do codziennej egzystencji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego.
Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
Zasady ogólne wyrażone w art. 2 ust. 1 i art. 3 u.p.s. stanowią, że świadczenia z pomocy społecznej mają na celu umożliwienie przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których osoby ubiegające się o pomoc nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości oraz wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiania im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zatem, zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin wnioskujących o pomoc powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.
Jak wynika z powyższych przepisów, pomoc społeczna jest instytucją stosowaną wyjątkowo w sytuacjach, w których obywatel nie jest w stanie sam podołać okolicznościom życiowym.
W toku postępowania ustalono, że zgodnie z ustalonymi zasadami, odnoszącymi się do wszystkich zainteresowanych, czyli mającymi na celu równe ich traktowanie, zasiłek celowy na zakup opału może być przyznany jeden raz w sezonie grzewczym, tj. w tym przypadku od miesiąca września 2019 r. do miesiąca marca 2020 r. Jak pisze organ, decyzją z dnia [...] r. został już przyznany stronie zasiłek celowy na zakup opału w sezonie grzewczym 2019/2020 w wysokości 150 zł. Jakkolwiek jest to kwota mała, to jednak strona miała pełne prawo kwestionować w trybie procesowym i sądowym tak ustaloną wysokość i żądać przyznania kwoty wyższej. W tej sytuacji składanie kolejnego żądania nie jest zasadne.
Co więcej, skarżący otrzymuje różnorodne formy wsparcia finansowego i niefinansowego.
Zasiłki celowe przyznawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne nie pozwala organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale nie nakazuje też spełnienia każdego żądania obywatela. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia. Organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Bezsprzecznym bowiem jest, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym przypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie dopatrzył się, aby zaskarżone rozstrzygnięcia zostały wydane w sposób dowolny i by granice uznania administracyjnego zostały przekroczone.
Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 77 §1, 80, 107 §3, 138 §1 pkt 1 k.p.a., ani też innych przepisów uzasadniających uwzględnienie skargi.
Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.