Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 stycznia 2015 r. B. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oraz na decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Skargi te zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 10 lutego 2015 r. zostały rozdzielone, przy czym skarga na decyzję Starosty [...] z dnia [...]r., nr [...] została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SA/Gl 242/15.
W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżący nie składał odwołania od decyzji organu I instancji, natomiast wnioskiem z dnia [...] r. wystąpił o stwierdzenie jej nieważności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r., nr [...] potwierdziło zasadność skierowania skarżącego na badania lekarskie. Skarżący nie złożył wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć – stosownie do treści § 2 powyższego przepisu - sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Warunkiem koniecznym wniesienia w rozpatrywanej sprawie skargi do sądu administracyjnego było zatem wniesienie odwołania do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad Starostą [...], tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Jak wynika bowiem z treści art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie. Właściwym do rozpatrzenia tego odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia (§ 2 tego przepisu). Regulacja ta ma na celu zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, która polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy przez organ pierwszej, a następnie drugiej instancji. Bez względu na to, która ze stron postępowania administracyjnego skutecznie wniesie odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji i zostanie wydana w tej sprawie decyzja organu odwoławczego, otwarta zostaje droga do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt I GSK 1071/07, Lex nr 515399). Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżący nie wystąpił z takim odwołaniem, a tym samym nie został wyczerpany przysługujący mu w postępowaniu administracyjnym środek zaskarżenia.
Powyższe czyni skargę wniesioną na decyzję organu pierwszej instancji niedopuszczalną i stanowi przesłankę do jej odrzucenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Wobec czego orzeczono jak w sentencji postanowienia.