Uzasadnienie
Zakres kontroli przez sądy administracyjne działalności administracji publicznej został uregulowany treścią art. 3 do 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej ustawą p.p.s.a). W odniesieniu do postanowień wydanych w administracyjnym postępowaniu rozpoznawczym przedmiotem skargi do sądu mogą być jedynie postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2). Zaskarżone postanowienie do tej kategorii zaś nie należy. Jak wynika z art. 141 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Takiego pozytywnego w tym względzie przepisu w odniesieniu do postanowień wydanych na podstawie art. 24 i 26 kpa, brak. Te zaś przepisy stanowiły podstawę wydania zaskarżonego postanowienia (w zw. z art. 123 kpa).
Niewątpliwie też, z uwagi na przedmiot rozstrzygnięcia, zaskarżone postanowienie nie jest również postanowieniem kończącym postępowanie lub rozstrzygającym sprawę co do istoty w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a.
Oznacza to, że zaskarżone postanowienie nie podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skarga na takie postanowienie jako niedopuszczalna podlegała zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy p.p.s.a.