Uzasadnienie
M. Z. i J. Z. zostali wezwani do uiszczenia wpisu o skargi w wysokości 500 zł. W odpowiedzi zwrócili się o zwolnienie od kosztów sądowych podnosząc, że ze względu na niewysokie dochody oraz koszty leczenia schorzeń o charakterze przewlekłym nie stać ich na poniesienie tego rodzaju wydatków. Przy wspomnianym piśmie nadesłana została obfita dokumentacja medyczna potwierdzająca prawdziwość tych twierdzeń. Następnie, na wezwanie Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony w przewidzianej do tej czynności formie – tj. na druku urzędowego formularza. Z jego treści wynika, że wnioskodawcy wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe zajmując część budynku mieszkalnego. Nie posiadają oni żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Źródłem ich dochodu są świadczenia emerytalne otrzymane w łącznej wysokości 2192 zł brutto miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawcy nadesłali szereg dokumentów obrazujących ich sytuację materialną.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Poddając zgromadzone informacje ocenie z uwzględnieniem treści przywołanych wyżej przepisów ustalono, że wniosek M. i J. Z. zasługiwał na uwzględnienie.
Zasadniczym powodem przychylenia się do prośby skarżących był fakt, że znaczną część ich dochodu (dysponują oni świadczeniami w kwocie 1790 zł netto miesięcznie) pochłaniają wydatki związane z leczeniem licznych schorzeń o charakterze przewlekłym. Dokumentacja medyczna nadesłana przez strony potwierdza prawdziwość ich oświadczeń w tym zakresie, zaś przesłane paragony z aptek uprawdopodabniają powołaną argumentację. Tylko w lutym br. wydatki na lekarstwa pochłonęły kwotę 238 zł, a jest to jedynie ich część, co podkreślili wnioskodawcy. Z tego też powodu konieczność uiszczenia wpisu od skargi, czy to w całości, czy też w części mogłaby stanowić dla skarżących zbyt duże obciążenie finansowe, zwłaszcza, ze w najbliższej perspektywie J. Z. czeka poważne leczenie. Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.