Uzasadnienie
Wójt Gminy N. decyzją z dnia [...] nr [...] działając na wniosek A.S. i K.M., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na przeniesieniu drewnianego budynku mieszkalnego i przystosowanie tego obiektu na budynek gospodarczy, przewidzianej na realizacji na nieruchomości, stanowiącej działkę nr [...] w M. Jednakże wskutek odwołania M.R., współwłaścicielki działki sąsiedniej nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło powyższą decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na fakt niebrania udziału w postępowaniu spadkobierców po A.R. jako zmarłym współwłaścicielu działki nr [...].
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy N. powtórnie ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla powyższej inwestycji oraz określił ważność decyzji do dnia [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji powołał przepisy art. 1 ust. 2, art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 i art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Następnie do rozpatrzenia wniosku inwestorów z dnia [...] postanowieniem z dnia [...] Wójt Gminy N. na podstawie art. 113 § 1 kpa sprostował datę ważności decyzji, określając ją na [...]. W uzasadnieniu organ I instancji podał, iż zaistniały błąd co do roku ważności decyzji jest oczywistą omyłką pisarską.
W zażaleniu na powyższe postanowienie E.M. wniosła o jego uchylenie z powodu naruszenia art. 113 § 1 i art. 8 kpa.
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 144 i 105 § 1 kpa orzekło o umorzeniu postępowania zażaleniowego.
W ocenie organu II instancji wnosząca zażalenie E.M. nie legitymuje się bowiem interesem prawnym w rozumieniu art. 28 kpa, jako że ani z treści zażalenia ani zakresu dokonanej zmiany terminu ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy projektowanej inwestycji nie wynika, aby zostały naruszone warunki ochrony jej interesu prawnego w zakresie wymienionym w § 2 pkt 7 rozp. Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). Stąd też zdaniem organu, postępowanie zażaleniowe należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.
W skardze do sądu administracyjnego E.M. wniosła o uchylenie względnie stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej, brak było podstaw do umorzenia postępowania zażaleniowego, skoro w motywach decyzji z dnia [...] organ odwoławczy uznał jej prawa jako strony postępowania, stwierdzając, że skoro A.R. zmarł, to w postępowaniu winni brać udział jego spadkobiercy. Uwzględniając te wytyczne, organ I instancji dopuścił ją i rodzeństwo do udziału w postępowaniu. Stąd też w ocenie skarżącej, wniesione przez nią zażalenie na postanowienie o sprostowaniu decyzji podlegało merytorycznemu rozpoznaniu.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga musiała odnieść skutek, bowiem zaskarżone postanowienie o umorzeniu postępowania zażaleniowego zapadło z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 144 i 105 § 1 oraz art. 28 kpa.
W pierwszym rzędzie wskazać przyjdzie, iż przywołane przez organ II instancji rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), zostało wydane na podstawie art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z normą intertemporalną, zawartą w art. 85 ust. 1 cyt. ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem 11 lipca 2003 r. jako datę wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Oznacza to, iż wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji nastąpiło w trybie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 ze zm.). Na taką materialnoprawną podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał się wszak organ I instancji, wydając decyzję z dnia [...] nr [...]. W konsekwencji, brak było podstawy prawnej do stosowania w niniejszej sprawie przywołanego przez organ administracji rozp. MI jako aktu wykonawczego do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które nie miało zastosowania w niniejszej sprawie.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, brak podstaw, aby kwestionować w niniejszym postępowaniu legitymację współwłaścicieli działki nr [...] jako sąsiadującej z działką nr [...], objętą spornym zamierzeniem inwestycyjnym, polegającym na przeniesieniu drewnianego budynku mieszkalnego i przystosowaniu tego obiektu na budynek gospodarczy. Działka inwestorów jest już wszak zabudowana, a jej szerokość wynosi około [...] m.
Stąd też dalsza zabudowa tej działki ma znaczenie dla możliwości korzystania z nieruchomości sąsiedniej.
W świetle art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa zaś wymagania dotyczące ochrony interesów trzecich. Jak prawidłowo wskazał organ w motywach zaskarżonego postanowienia, materialna podstawa legitymacji strony ujmowana jest szeroko, a więc może wynikać także z prawa cywilnego. W tej sytuacji zakres ochrony prawa własności określony w art. 140 i art. 143 kodeksu cywilnego, tworzy legitymację w rozumieniu art. 28 kpa w niniejszej sprawie administracyjnej. Wyjaśnić też przyjdzie, iż legitymację w postępowaniu o sprostowanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, należy ujmować analogicznie, jak w sprawie o ustalenie tych warunków.
Zatem osoba legitymująca się przymiotem strony w postępowaniu, zakończonym decyzją merytoryczną z art. 104 § 1 kpa, posiada taki sam status w postępowaniu zażaleniowym dotyczącym sprostowania decyzji w trybie art. 113 § 1 kpa.
W konsekwencji, skarżąca jako współwłaścicielka działki sąsiadującej z terenem inwestycji z racji spadkobrania po A.R., posiada legitymację do wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji z dnia [...]. Z tych względów zaskarżone postanowienie nie mogło się ostać i podlegało uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonego postanowienia oparto na przepisie art. 152 cyt. ustawy, mając na uwadze fakt uwzględnienia skargi.
O kosztach postępowania obejmujących wpis sądowy, rozstrzygnięto na wniosek skarżącej po myśli art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 tej ustawy.
Przy ponownym rozpatrzeniu zażalenia organ II instancji winien zatem dokonać merytorycznej oceny postanowienia w sprostowaniu decyzji na gruncie przesłanek z art. 113 § 1 kpa.
su.