Uzasadnienie
Pismem nadanym w Urzędzie Pocztowym w B. skarżący D. S. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 lutego 2008 r. skarżący D. S. wezwany został do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia (tj. wskazania kwoty pieniężnej jaką skarżący kwestionuje). Dla usunięcia braku wskazany został (w pouczeniu zamieszczonym w wezwaniu) 7-dniowy termin od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis ww. wezwania przetłumaczony przez tłumacza języka bułgarskiego przesłano na adres wskazany przez skarżącego w dniu [...] r.
Wezwanie to jak wynika z akt sprawy doręczono skarżącemu w dniu [...] r.
W terminie wyznaczonym, który upływał bezskutecznie w dniu [...] r. (tj. we wtorek) skarżący nie uzupełnił wskazanego braku skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Pod pojęciem przesłanek dopuszczalności zaskarżenia należy rozumieć wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawne do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego. Zatem skarga, jako pierwsze pismo strony (skarżącego) w postępowaniu sądowym, powinna czynić zadość wymaganiom formalnym określonym w art. 46 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 215 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.
Brak określenia wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi istotny brak skargi wniesionej na decyzję wydaną w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej, albowiem od podania ww. wartości zależy ustalenie wysokości wymaganego wpisu. Jednocześnie stanowi niedochowanie wymogu formalnego pisma procesowego w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. Brak taki podlega usunięciu w sposób przewidziany w tym przepisie, zaś jego nieusunięcie w terminie siedmiodniowym, w przypadku gdy wniesione pismo procesowe jest skargą, skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W rozpatrywanej sprawie mimo prawidłowego wezwania skarżącego o usunięcie braku formalnego skargi, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, stwierdzony brak nie został usunięty w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania tj. od dnia [...] r.
W konsekwencji powyższych ustaleń Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.