Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy Z. P. wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu. Swój wniosek uzasadnił podeszłym wiekiem, brakiem odpowiedniego wykształcenia oraz niskim świadczeniem rentowym. Z formularza wynika, że wnioskodawca zamieszkuje samotnie w budynku o pow. 40 m2. W skład jego majątku wchodzi również nieruchomość rolna o pow. 70 arów. Wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Jego jedynym źródłem utrzymania się jest świadczenie rentowe uzyskiwane w wysokości 682 zł miesięcznie. Do druku formularza dołączona została kopia decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o waloryzacji świadczenia rentowego potwierdzająca jego wysokość podaną w druku wniosku.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Oceniając wniosek Z. P. z uwzględnieniem przywołanych wyżej przepisów uznano, że zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący nie posiada bowiem ani dostatecznych dochodów ani też majątku, które wskazywałyby na to, że będzie w stanie samodzielnie opłacić koszty postępowania sądowego oraz skorzystać z usług fachowego pełnomocnika. Poza posiadanym budynkiem, w którym zamieszkuje oraz nieruchomością rolną o pow. 7000 m2 wnioskodawca nie dysponuje żadnym majątkiem nadającym się do zbycia lub obciążenia. Jego dochód stanowi zaś świadczenie rentowe, którego wysokość wskazuje na to, że pozwala ono zaspokoić minimum egzystencjalnych potrzeb strony. Tym samym uznano, że zasadnym będzie uwzględnienie złożonego wniosku w całości.
Wobec tego, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.