Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 lutego 2018 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na ww. postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Z treści skargi oraz zażalenia z dnia 12 marca 2018 r. wynika, że przedmiotem skargi jest postanowienie organu I instancji, bowiem wyraźnie w niej wskazano nazwę organu, którego rozstrzygnięcie jest kwestionowane, jak i numer oraz datę zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wyjaśnić należy, że od postanowienia organu I instancji przysługiwało skarżącemu zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz. 23 ze zm.) zażalenie do Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach w terminie 7 dni od daty jego doręczenia, nie zaś skarga do sądu administracyjnego
W konsekwencji uznać należy, iż wniesienie skargi na postanowienie organu I instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalne, co skutkuje jej odrzuceniem.
Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzeczono jak sentencji.