Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Starosta [...], działając na podstawie art. 122 ust. 1 pjt 1 i pkt 3 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit.c i pkt 19 lit.f, art. 37 pkt 2, art. 127 ust.1, ust.3 i ust. 5, art. 128 i art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r., Prawo wodne (t.jedn. Dz.U. z 2005 r., Nr 239. poz. 2019 ze zm.) udzielił Gminie Miasta R. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie wylotu kanalizacyjnego do rowu otwartego Nr [...], zlokalizowanego na terenie dz.ew. nr [...], ark.m. [...], obręb [...] w R. oraz pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do tego rowu, pochodzących z odwodnienia ulicy [...] w R. (w określonej ilości i o podanym składzie), ustalając jednocześnie warunki i obowiązki tego pozwolenia. Pozwolenie wydano do dnia [...] r.
Pismem z dnia [...] r. Naczelnik Wydziału Dróg Miejskich, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem o zmianę wymienionej powyżej decyzji w związku z przejęciem przez Gminę obowiązków utrzymania urządzeń melioracji szczegółowej leżących na działkach gminnych. Wniosła o wyeliminowanie z powyższej decyzji zapisów punktu III.13 o partycypacji w kosztach utrzymania rowu otwartego nr [...].
Rozpatrując złożony wniosek, po przeprowadzeniu wymaganego postępowania, Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] r., przywołując w podstawie prawnej art. 104, art. 105 § 1 i art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 122 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit.c, i pkt 19 lit.f, art. 37 pkt 2, art. 127 ust. 1, ust. 3 i ust. 5, art. 128 i art. 140 ust.1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 145) umorzył postępowanie w stosunku do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., Miejskiej Spółki Wodnej w R. i Rejonowego Związku Spółek Wodnych w R. oraz zmienił swoją decyzję nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie wylotu kanalizacyjnego do rowu otwartego Nr [...] poprzez skreślenie z tej decyzji punktu III.13 w brzmieniu "partycypować w kosztach utrzymania rowu [...] w wysokości 59% kosztów jego utrzymania lub wnosić opłatę roczną wysokości 8.000zł".
W uzasadnieniu Starosta wyjaśnił, że w związku z wnioskiem Gminy R. o zmianę przedmiotowej decyzji zawiadomiono o wszczęciu postępowania wszystkie strony oraz wystąpiono o wyrażenie przez nie zgody na wnioskowane zmiany, w wyniku czego na proponowane zmiany nie wyraził zgody Rejonowy Związek Spółek Wodnych, argumentując, że grunty pod rowami melioracji szczegółowej nie powinny podlegać komunalizacji i nie powinny być wykazywane w ewidencji gruntów jako odrębne działki. Podejmując zatem niniejsze rozstrzygniecie organ uwzględnił zasadę trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którą zmiana decyzji ostatecznej może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w ustawach szczególnych. W niniejszym postępowaniu wniosek Gminy R. dotyczy zmiany decyzji ostatecznej. Decyzja może być zmieniona w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Cytowany przepis umożliwia zmianę decyzji ostatecznych niewadliwych lub obarczonych nieistotnymi wadami, ale pod warunkiem spełnienia wszystkich wskazanych w nim przesłanek, tj. decyzja może być w każdym czasie za zgodą stron uchylona lub zmieniona przez organ administracji państwowej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zatem wynika, że przesłankami warunkującymi dopuszczalność takiej zmiany to 1/ istnienie decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, 2/zgoda strony na uchylenie lub zmianę decyzji, 3/brak przepisów szczególnych sprzeciwiających się uchyleniu lub zmianie decyzji, 4/przemawianie interesu społecznego lub słusznego interesu strony za zmianą lub uchyleniem decyzji. Zwrot "zgoda strony" rozumieć trzeba w sposób określony w art. 28 i art. 29 Kodeksu postępowania administracyjnego, co prowadzi do stwierdzenia, że w sprawach, w których występuje wielość stron, zastosowanie art. 155 Kodeksu wymaga zgody wszystkich stron.
Zaznaczył przy tym Starosta, że w przypadku postępowania w sprawie wniosku o zmianę decyzji obowiązkiem organu jest ponowne ustalenie kręgu stron tego postępowania. W prowadzonym w [...] r. postępowaniu za strony uznane zostały wnioskująca Gmina R., Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., Rejonowy Związek Spółek Wodnych w R. zrzeszający m.in. Miejską Spółkę Wodną w R., które nie kwestionowały wówczas faktu, iż rów melioracyjny, do którego odprowadzane są wody opadowe i roztopowe znajduje się w ewidencji urządzeń wodnych Miejskiej Spółki Wodnej w R., zrzeszonej w Rejonowym Związku Spółek Wodnych w R..
W obecnym postępowaniu żadna ze stron nie kwestionowała faktu, że rów melioracyjny, do którego odprowadzane są wody opadowe i roztopowe znajduje się w ewidencji urządzeń wodnych Miejskiej Spółki Wodnej w R., zrzeszonej w Rejonowym Związku Spółek Wodnych w R., do którego należy utrzymanie i eksploatacja urządzeń melioracji szczegółowych będących w ewidencji spółek wodnych. Zgodnie z art. 77 ust.1 ustawy utrzymanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych należy do zainteresowanych właścicieli gruntów, a jeżeli urządzenia te są objęte działalnością spółki wodnej – do tej spółki. Stąd też na podstawie art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne – za stronę tego postępowania uznano Rejonowy Związek Spółek Wodnych w R..
W związku ze stanowiskiem Gminy o wyłączeniu z ewidencji urządzeń wodnych Spółki rowów melioracji szczegółowej leżących na gruntach Gminy R. oraz z uwagi na brak przedstawienia przez Rejonowy Związek Spółek Wodnych w R. dowodów zaprzeczających stanowisku Gminy, uznano za udowodnione, że rów melioracji szczegółowej [...] nie jest objęty działalnością Spółki i leży w całości na gruntach Gminy R. (co potwierdzają wypisy z ewidencji gruntów i księgi wieczystej).
Na tej podstawie organ uznał, że zarówno Miejskiej Spółce Wodnej w R., jak i Rejonowemu Związkowi Spółek Wodnych w R. nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu. W związku z art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne przymiot strony utracił również Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G.. Z tego też powodu, na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ umorzył postępowanie w stosunku do wymienionych powyżej podmiotów. Skoro zaś Gmina będzie w całości utrzymywać w należytym stanie technicznym rów melioracyjny, do którego będą odprowadzane wody opadowe i roztopowe, jest oczywistym, że Gmina nie będzie dodatkowo zmuszona partycypować w kosztach utrzymania tego rowu na rzecz innego podmiotu, który obecnie nie ma prawa do tego rowu. Uznając zatem, że wszystkie przesłanki określone w art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego zostały spełnione, mając na uwadze słuszny interes strony, uznano wniosek za zasadny i dokonano wnioskowanego skreślenia.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył Rejonowy Związek Spółek Wodnych w R., wnosząc o uchylnie zaskarżonej decyzji. Przywołując przepisy ustawy Prawo wodne, a także ich interpretację dokonaną przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, według której urządzenie melioracji szczegółowej nie powinny być skomunalizowane i przejęte, w tym przypadku, na rzecz Gminy R., podkreślił, że wnioskowana do zmiany decyzja nr [...] jest zgodna z wnioskiem i stanowiskiem wszystkich stron tego postępowania.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., przywołując w podstawie prawnej art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (t.jedn. Dz.U z 2012 r., poz. 134) oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżona decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania administracyjnego oraz przytoczeniu treści przepisów art. 138 i art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego przyznał, że podstawą kontrolowanej decyzji jest art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. Po przeprowadzonej analizie organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję, gdyż w jego ocenie wydana ona została z naruszeniem wymienionego powyżej art. 155 Kodeksu. Podkreślił, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż postępowanie w sprawie zmiany decyzji ostatecznej musi być prowadzone w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II SA/Po 479/10).
Nadto "zgoda strony" – nie odnosi się wyłącznie do takich decyzji, w których jedna strona nabyła prawo. W przypadku bowiem, gdy decyzja była źródłem nabycia prawa, to jej zmiana w trybie wymienionego art. 155 wymaga zgody osób (podmiotów), które były stronami w sprawie zakończonej decyzją ostateczną i to bez względu, na to czy prawa nabyła każda z tych stron. Nadto organ dodał, że redakcja tego przepisu nie zezwala na ponowne badanie przymiotu strony w rozumieniu art. 28 tego Kodeksu. Ochrona praw nabytych z decyzji przez strony jest zapewniana przez ustanowienie obowiązku uzyskania zgody stron na wzruszenie decyzji, a granicę dozwolonych zmian decyzji wydanej na podstawie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego wyznacza udzielona treść udzielonej zgody. Na mocy tego przepisu nie można więc zmienić pozwolenia wodnoprawnego, nie mając zgody stron postępowania, gdyż zgoda ta stanowi podstawową przesłankę stosowania tego przepisu, a jej brak lub wadliwość prowadzi do rażącego naruszenia prawa.
Stanowisko doktryny i orzecznictwa jest w tym zakresie jednolite, nie może to być zgoda ani dorozumiana, ani domniemana, gdyż tylko zgoda udzielona wprost i wyraźnie, przez stosowne oświadczenie może stanowić przesłankę zmiany lub uchylenia decyzji w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dodatkowo organ podkreślił, że zmiana decyzji ostatecznej w tym trybie może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej" przy uwzględnieniu normy prawa materialnego w oparciu, o którą wydano decyzję "pierwotną".
Organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. wydana została z naruszeniem art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, a to z uwagi m.in. na fakt, że Rejonowy Związek Spółek Wodnych w R. – strona tego postępowania- w piśmie z dnia [...] r. nie wyraził zgodny na proponowana zmianę, argumentując, iż stan prawny gruntów pod rowem Nr [...] w czasie wydawania pozwolenia wodnoprawnego był taki sam, jak obecnie, a wnioskujący o wydanie tego pozwolenia wyraził zgodę na partycypację w kosztach utrzymania rowu, które należy do Rejonowego Związku Spółek Wodnych (na mocy art. 77 ust. 1 w związku z art. 164 ust. 9 ustawy Prawo wodne). Dodatkowo organ podniósł, iż w niniejszej sprawie okoliczności podnoszone przez wnioskującego o zmianę pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] r. oznaczają powoływanie się na odmienny stan faktyczny sprawy.
W tych warunkach przeprowadzone przedmiotowe postępowanie w sprawie zmiany decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r., poprzez wykreślenie z niej wnioskowanego fragmentu, stało się bezprzedmiotowe, a zatem zgodnie z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ wydaje wtedy decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo w części.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła, reprezentowana przez pełnomocnika, Gmina R.. Zarzucając decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. naruszenie art. 127 ust. 7 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że Miejska Spółka wodna w R. oraz Rejonowy Związek Spółek Wodnych w R. są stronami postępowania oraz art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną wykładnię i uznanie, że Starosta [...] winien uzyskać ich zgodę na zmianę decyzji, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca Gmina przytaczając treść art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne podniosła, że na tej podstawie ani Miejska Spółka Wodna w R., jak i Rejonowy Związek Spółek Wodnych w R. nie powinny zyskać przymiotu strony w przeprowadzonym postępowaniu.
Przymiot strony w tym postępowaniu przysługiwał, jej zdaniem, tylko Gminie i Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G.. Zatem wobec powyższego, skoro brak było podstaw do uznania Rejonowego Związku Spółek Wodnych w R. oraz Miejskiej Spółki Wodnej w R. za strony postępowania, to również nie było wymagane uzyskanie zgody tych podmiotów na zmianę decyzji w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tak więc w sprawie wymagana była jedynie zgoda Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., który pismem z dnia [...] r. nie wniósł zastrzeżeń do proponowanej zmiany przedmiotowej decyzji.
Przywołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2000 r. sygn. akt IV SA/816/99 Gmina wskazała, że organ każdorazowo w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego i prawnego winien oceniać, jaki jest krąg osób, którym przysługuje status strony postępowania prowadzonym na podstawie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. Reasumując, Gmina stwierdziła, że organ pierwszej instancji dokonał powtórnej analizy i prawidłowo oceniając nową sytuację faktyczną wydał w pełni zasadną w sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 12 lipca 2013 r. pełnomocnik Rejonowego Związku Spółek Wodnych w R. wniósł o oddalenie skargi. Podał, że przedmiotowy rów Nr [...] jest administrowany przez Związek, był w jego ewidencji w 2012 r. i nie został z niej usunięty, stąd od długiego czasu Związek zajmuje się jego utrzymaniem i konserwacją. Dodał, że uchwały Walnego Zgromadzenia Miejskiej Spółki Wodnej w R. o wystąpieniu Spółki z Rejonowego Związku Spółek Wodnych w R. zostały zaskarżone do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym uzasadniać jej uchylenie.
Zgodnie bowiem z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Kontrolują zatem czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli rozpatrują sprawę w jej całokształcie.
Przedmiotem niniejszego postępowania był wniosek skarżącej Gminy, w którym domagała się zmiany ostatecznej decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] r. udzielającej Gminie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie wylotu kanalizacyjnego do rowu otwartego Nr [...] oraz określającej jego warunki i obowiązki. Kontrolowane postępowanie prowadzone było zatem w trybie nadzwyczajnym uregulowanym w art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem zmiana ostatecznej decyzji administracyjnej na mocy, której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Postępowanie oparte na wymienionym przepisie daje zatem organom administracyjnym możliwość uchylenia bądź zmiany decyzji ostatecznej w oparciu, o którą ukształtowane zostały prawa i obowiązki stron i w wyniku wydania nowej decyzji doprowadzenie do zmiany ustalonych praw i obowiązków.
Podkreślenia wymaga, że prowadzenie powyższego postępowania dopuszczalne jest tylko, gdy obowiązują przepisy prawne na podstawie których decyzja została wydana oraz nie uległ zmianie stan faktyczny sprawy. Celem tego postępowania nie jest bowiem ponowne merytoryczne rozstrzygniecie sprawy, aczkolwiek jest ono samodzielnym postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym pozwalającym na uchylenie lub zmianę ostatecznej decyzji, po zbadaniu i powzięciu przekonania, że zezwalają na to przesłanki określone w tym przepisie. Organ winien więc w pierwszej kolejności dokonać prawidłowej wykładni wskazanego przepisu, w tym między innymi wnikliwie rozważyć, czy zaistniały przesłanki oparte na interesie społecznym lub słusznym interesie strony przemawiające za uchyleniem lub zmianą wnioskowanej decyzji. Takich rozważań nie można jednak zauważyć w decyzji organu pierwszej instancji, który zmieniając swoją ostateczną decyzję z dnia [...] r. w zakresie wnioskowanym przez Gminę R. nie rozstrzygnął jednoznacznie czy obowiązujące przepisy nie sprzeciwiają się dokonywanej w tym trybie weryfikacji decyzji ostatecznej.
Gdyby przyjąć, że zasadne byłoby zastosowanie w sprawie przywołanego powyżej art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, to w ocenie Sądu organ pierwszej instancji nie dokonał prawidłowej wykładni tego przepisu w odniesieniu do problemu wielości podmiotów występujących w postępowaniu. Istotne jest to z uwagi na wymóg wyrażenia zgody przez strony postępowania na zmianę lub uchylenie takiej decyzji. Prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi bowiem do stwierdzenia, że wymagana jest nie tylko zgoda strony inicjującej takie postępowanie, ale zgoda wszystkich osób (podmiotów) mających przymiot strony w postępowaniu, w którym wydana została decyzja podlegająca zmianie na podstawie niniejszego przepisu. Decyzja podlegająca zmianie dotyczy bowiem interesu prawnego wszystkich stron postępowania i wobec tego każda ze stron musi wyrazić zgodę na jej zmianę w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgoda taka musi być wyraźna i nie może być dorozumiana, ani domniemana.
W przedmiotowej sprawie brak takiej zgody. Starosta [...] zweryfikował bowiem swoje stanowisko w zakresie przyznania przymiotu strony tego postępowania zarówno Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., jak również Miejskiej Spółce Wodnej w R. i Rejonowemu Związkowi Spółek Wodnych w R.. Umknęło jednak uwadze organu, że stanowiące nową sprawę administracyjną postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może być traktowane jako środek pozwalający na ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną. Odmiennie bowiem, niż ma to miejsce przy wznowieniu postępowania czy też w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ prowadzący postępowanie w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może oceniać poprawności decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwyczajnym.
Dlatego też w aspekcie powyższego za nietrafny należy uznać zarzut strony skarżącej dotyczący błędnego ustalenia stron w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] r., czyli decyzją wnioskowaną do zmiany w trybie przywołanego powyżej art. 155 Kodeksu. W postępowaniu prowadzonym w powyższym trybie organ nie był bowiem uprawniony do weryfikacji wskazanej decyzji ostatecznej, Zasadnie zatem organ odwoławczy - Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. zakwestionował prawidłowość zaskarżonej decyzji w tej części w której umorzono postępowanie w stosunku do Miejskiej Spółki Wodnej w R., Regionalnego Zarządu Spółek Wodnych w R. a także w stosunku do samego Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., choć w tym zakresie odwołał się do analizy art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawanej decyzji.
Odnosząc się do zasadniczej kwestii sprawy podkreślić trzeba, jak już wskazano powyżej, że w przypadku prowadzenia postępowania w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej organ musi uzyskać zgodę na takie działanie nie tylko strony wnioskującej o wszczęcie takiego postępowania, ale także wszystkich pozostałych stron biorących udział w postępowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji. Trafnie organ odwoławczy podkreślił, że "gdy decyzja jest źródłem prawa, to zmiana tej decyzji w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego wymaga zgody osób (podmiotów), które były stronami w sprawie zakończonej decyzją ostateczną i to bez względu na okoliczność, jakie prawa nabyła każda z tych stron". Zgodnie bowiem z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 787/09 skoro w postępowaniu "zwykłym" uznawano, że decyzja będzie wpływać na prawa i obowiązki innych podmiotów, to również w postępowaniu nadzwyczajnym (czyli m.in. prowadzonym w trybie art. 155 Kodeksu) zmierzającym do zmiany pierwotnej decyzji winny uczestniczyć te same podmioty.
Analiza zapisów wnioskowanej do zmiany decyzji, a w szczególności wskazanego do wykreślenia fragmentu - pkt. II.13 tej decyzji- dowodzi, że na jego mocy Regionalny Związek Spółek Wodnych w R. uzyskał prawo do partycypowania przez Gminę R. w ponoszonych przez niego kosztach utrzymania rowu Nr [...] w wysokości 59% kosztów jego utrzymania lub wnosić opłatę roczną w wysokości 8.000 zł. Nałożenie tego obowiązku miało oparcie w przepisie art. 128 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo wodne. Oczywistym jest zatem, że do zmiany decyzji Nr [...] polegającej na usunięciu z jej sentencji tego zapisu wymagana była zgoda wskazanego powyżej podmiotu. Zgody takiej, podobnie jak i zgody pozostałych podmiotów nie przedstawiono w sprawie.
Zaakceptować też trzeba znajdujący oparcie w orzecznictwie sądowym pogląd Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., że w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego nie można rozszerzać treści nowej sprawy administracyjnej, a zmiana decyzji w tym trybie może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej". Decyzja wydana na podstawie wymienionego art. 155 Kodeksu może tym samym dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych zmienianą (uchylaną) decyzją organu, a nie kwestii nowych (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 569/11).
Mając zatem na uwadze powyższe Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. prawidłowo uchylił decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. Wprawdzie organ ten wadliwie umorzył postępowanie przed organem instancji, podczas gdy zasadnie było wydać decyzję reformatoryjną, tj. po uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji orzec co do istoty sprawy poprzez odmowę żądanej zmiany decyzji z dnia [...] r. Nr [...], ale wskazane naruszenie przepisów procedury administracyjnej nie miało w ocenie składu orzekającego istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tylko takie naruszenie mogłoby skutkować uchyleniem kwestionowanej decyzji.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 cytowanej powyżej ustawy oddalił skargę.