Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca U. K. zwróciła się o zwolnienie z wpisu od skargi. W druku podała, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkując w lokalu mieszkalnym o pow. 138 m2 i wartości około 250.000,00 zł. Skarżąca nie posiada żadnego majątku, a jej jedynym źródłem utrzymania się jest świadczenie emerytalne w wysokości 1020 zł netto miesięcznie. Podkreśliła, że posiada zobowiązanie względem banku (kredyt) w wysokości 2000 zł, a bieżące koszty utrzymania pochłaniają niemal cały jej dochód. Na wezwanie referendarza sądowego skarżąca nadesłała szereg dokumentów obrazujących poziom i strukturę ponoszonych wydatków a także wysokość jej dochodów.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Analiza sytuacji materialnej strony pozwoliła stwierdzić, że jest ona osobą, której status materialny uzasadnia uwzględnienie złożonego wniosku w całości.
Zgodnie z treścią § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały w sprawach skarg dotyczących budownictwa i architektury wynosi 500 zł.
Jest to kwota stanowiąca niemalże połowę uzyskiwanego przez stronę dochodu, co oznacza, że jej zapłacenie w istocie pozbawiłoby stronę środków na utrzymanie się. Zważyć bowiem trzeba, że skarżąca ponosi wydatki związane z utrzymaniem się w wysokości około niemal 350 zł (opłata za energię elektryczną – 185 zł; usługi telekomunikacyjne – 100 zł; opłata za TV – 40 zł). Wobec powyższego środki, które pozostają w jej dyspozycji są na tyle niewielkie, że konieczność opłacenia wpisu od skargi nawet w części w znaczący sposób pogorszyłaby jej sytuację materialną. Tym samym uzasadnionym jest uwzględnienie złożonego wniosku w całości.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.