Uzasadnienie
Pismem datowanym na dzień 27 grudnia 2012 r. skierowanym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach W. S. poinformował sędziów tego Sądu, że w dniu 16 listopada 2012 r. Staroście [...] zwrócone zostały akta postępowania administracyjnego wraz z prawomocnym wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Gl 19/12. Przedmiotowy wyrok zapadł w sprawie ze skargi na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku W. S. o zmianę wpisu w ewidencji gruntów i budynków. Autor pisma poinformował Sąd, że pomimo upływu miesiąca od zwrotu opisanych akt postępowania nie została wydana żadna decyzja, co oznacza ignorowanie i lekceważenie nie tylko jego wniosków składanych od 2005 r., ale także wyroku Sądu.
Z treści omawianego pisma wynikało ponadto, że taki stan rzeczy zachwiał zaufanie jego autora do prawa, praworządności i wymiaru sprawiedliwości w Rzeczpospolitej Polskiej. Do swojego pisma W. S. dołączył kopię dwóch pism. Jednym z nich było pismo Geodety Powiatowego działającego z upoważnienia Starosty [...] z dnia 12 grudnia 2012 r., w którym poinformowano go, że w związku z zapowiedzią złożenia przez niego dodatkowych dowodów jego wniosek nie zostanie rozpatrzony w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 k.p.a. Drugim był zaś odpis jego pisma z dnia 27 grudnia 2012 r. skierowanego do Starosty [...]. W oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 4 stycznia 2013 r. W. S. został wezwany to sprecyzowania treści omówionego pisma, w szczególności przez wskazanie, czy stanowi ono skargę o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 i § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.).
W odpowiedzi na to wezwanie, udzielonej w piśmie z dnia 21 stycznia 2013 r., W. S. poinformował Sąd, że jego pismo z dnia 27 grudnia 2012 r. należy potraktować jako żądanie wymierzenia grzywny Staroście [...] w związku z niewykonaniem przez niego obowiązku nałożonego na niego wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2012 r.
Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 stycznia 2013 r. kopię pisma skarżącego z dnia 27 grudnia 2012 r. oraz pismo z dnia 21 stycznia 2013 r. przekazano Staroście [...] celem nadania mu biegu zgodnego z art. 54 § 2 p.p.s.a. Mocą tego zarządzenia powiadomiono także skarżącego o wynikającym z art. 54 § 1 p.p.s.a trybie wnoszenia skarg do sądu administracyjnego. Przedmiotowe pisma zostały przesłane na adres organu w dniu 24 stycznia 2013 r.
W odpowiedzi na skargę Starosta [...], zstępowany przez radcę prawnego A. M. wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. ewentualnie o jej oddalenie i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie nie cechowało się bezczynnością organu. W. S. wnosił bowiem o niewydawanie decyzji do czasu przekazania przez niego nowych dowodów w sprawie. Dalej pełnomocnik organu wskazała, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 154 p.p.s.a. jest uprzednie skierowane do organu wezwanie strony do wykonania wyroku. Brak zaś takiego wezwania winien skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W przypadku gdyby Sąd uznał jednak, że skarżący wezwał skutecznie organ do wykonania wyroku, pełnomocnik Starosty [...] zgłosiła wniosek o oddalenie skargi wskazując, że przed jej wniesieniem została wydana nakazana wyrokiem decyzja z dnia [...] r., która doręczono skarżącemu w dniu 18 stycznia 2013 r. Tymczasem skarga na wymierzenie organowi grzywny wpłynęła do Starostwa Powiatowego dopiero w dniu 22 stycznia 2013 r. Uzasadniając ten drugi wniosek pełnomocnik Starosty [...] powołała się na wykładany a contrario przepis art. 154 § 3 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zdaniem Sądu postępowanie w sprawie zainicjowane pismem skarżącego z dnia 27 grudnia 2012 r. podlegało umorzeniu w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Uzasadniając to stanowisko w pierwszym rzędzie wskazać należy, że skarżący przed wniesieniem skargi, wbrew poglądowi organu, wywiązał się ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 154 § 1 p.p.s.a. W dniu 27 grudnia 2012 r. skierował on bowiem do Starosty [...] pismo, które winno zostać uznane jako spełniające wymogi wezwania, o jakim jest mowa w powołanym wyżej przepisie. Wniesiona skarga w ocenie składu orzekającego nie powinna zostać także oddalona z uwagi na wydanie przez organ przed jej wniesieniem orzeczenia nakazanego w wyroku zapadłym w sprawie o bezczynność. Z opisanego wcześniej stanu faktycznego sprawy wynika, że skarga ta została bowiem faktycznie przesłana na adres Sądu już w dniu 27 grudnia 2012 r., a zatem na długo przed wydaniem przez organ decyzji o umorzeniu postępowania wszczętego z wniosku skarżącego, a jednocześnie po upływie terminu do wydania przedmiotowego orzeczenia wskazanego w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Gl 19/12. Termin ten bowiem bezskutecznie upłynął w dniu 17 grudnia 2012 r.
Dostrzec jednakowoż należy, że uznane za skargę pismo skarżącego z dnia 27 grudnia 2012 r. zostało wniesione bezpośrednio do Sądu, a zatem z naruszeniem trybu wskazanego w art. 54 § 1 p.p.s.a. nakazującego wnoszenie skarg za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z tego też względu w ślad za ugruntowanym w tej kwestii orzecznictwem należało przyjąć, że datą wniesienia skargi była data jej przesłania przez Sąd organowi co miało miejsce dopiero w dniu 24 stycznia 2013 r. (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 1998 r., sygn. akt III CKN 722/98 i postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Po 418/13).
Dodatkowo też wskazać przyjdzie, że z uwagi na niespełnianie przez pismo z dnia 27 grudnia 2012 r. wszystkich wymogów formalnych przedmiotowa skarga została przesłana do organu dopiero po jej uzupełnieniu przez skarżącego pismem z dnia 21 stycznia 2013 r.
Mając na uwadze opisany przebieg postępowania sądowego Sąd uznał, że w toku postępowania w tej sprawie wystąpiła wskazana w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przesłanka jego bezprzedmiotowości i z tych powodów należało umorzyć postępowanie sądowe. Z opisanych wyżej powodów należało uznać, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka wskazana w art. 154 § 3 p.p.s.a., a to z uwagi na wydanie przez organ decyzji przed formalnym wpłynięciem do niego skargi w przedmiocie wymierzenia grzywny. W przedmiocie zwrotu uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi orzeczono stosując odpowiednio art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a.