Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. Z.S. wystąpił do Urzędu Miasta C. z wezwaniem do zapłaty kwoty [...] złotych tytułem niesłusznie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu marki [...] zarejestrowanego w dniu [...] r. pod nr rejestracyjnym [...].
W odpowiedzi skarżącemu zostało doręczone pismo z dnia [...] r., nr [...] informujące, że organ rejestrujący pojazd dokonuje czynności polegającej na pobraniu opłaty w wysokości, która wynika z obowiązujących przepisów prawa. Dalej pouczono Z.S., że sprawa dotycząca obowiązku uiszczenia opłaty może zostać rozpatrzona przed sąd powszechny, można również złożyć skargę do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwana dalej p.p.s.a.).
W dniu [...] r. wpłynęła adresowana bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarga Z.S. dotycząca "zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości [...] pln". Z uwagi na treść art. 54 § 1 p.p.s.a., na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 stycznia 2012 r. przekazano powyższą skargę do właściwego organu, tj. Prezydentowi Miasta C. celem nadania jej dalszego biegu. Skarga z [...]. wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę wpłynęła do Sądu w dniu [...] r. Na podstawie zarządzenia Sędziego Sprawozdawcy z dnia 27 lutego 2012 r. skarżący został wezwany do wykazania w terminie 7 dni, że przed wniesieniem skargi do tutejszego Sądu zwrócił się on do Prezydenta Miasta C. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. Równocześnie pouczono Z.S., że konsekwencją niedochowania wspominanego terminu będzie odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl natomiast art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie także w sprawach skarg na inne niż decyzje lub postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pismo z dnia [...] r., nr [...] stanowi wobec tego akt w rozumieniu powołanego wyżej przepisu wydany przez organ administracji publicznej. Jednak skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na ten akt uzależnione jest od wyczerpania na drodze administracyjnej trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszym postępowaniu, skargę na akt organu administracji można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie tego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu - do usunięcia naruszenia prawa.
W tym przypadku termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, a w przypadku braku odpowiedzi - sześćdziesiąt dni od doręczenia wezwania (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Jedynym środkiem weryfikacji zaskarżonego aktu, a zarazem warunkiem zainicjowania niniejszego postępowania było zatem wezwanie Prezydenta Miasta C. do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem skarżący nie dopełnił tego obowiązku, co wynika nie tylko z faktu, że w aktach administracyjnych brak jest wzmianki, aby wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane do organu w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a zostało wniesione, ale także z tego, że sam skarżący nie udzielił odpowiedzi, czy z takim wezwaniem występował.
W związku z powyższym należało przyjąć, że Z.S. nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżania.
Na marginesie należy zauważyć, że Sąd dostrzegł okoliczność, że skarżący przy wnoszeniu skargi postąpił zgodnie ze wskazanym w zaskarżonym piśmie pouczeniem. Było ono jednak błędne, gdyż tryb wnoszenia skarg w tym przypadku w sposób odmienny określają powołane powyżej przepisy.
W związku z powyższym skarga Z.S., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.