Uzasadnienie
W dniu 28 lutego 2011 r. (data stempla pocztowego) A. K. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pismo z dnia 25 lutego 2011 r., w którym nawiązując do negatywnej odpowiedzi Wojewody [...] w sprawie nr [...] zwrócił się o pozytywne rozpatrzenie sprawy i zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Treść tego pisma nie precyzowała jednak, czy intencją A. K. było złożenie skargi do sądu administracyjnego na decyzję o odmowie zwrotu nieruchomości. Przewodniczący Wydziału II wezwał więc go do złożenia jednoznacznego oświadczenia co do charakteru powołanego na wstępie pisma, w szczególności przez wskazanie, czy stanowi ono skargę na wydaną przez Wojewodę [...] decyzję w tym przedmiocie. W dniu 5 kwietnia 2011 r. wpłynęło do Sądu pismo, w którym A. K. oświadczył, że jego intencją było przeprowadzenie przez sąd administracyjny kontroli decyzji Wojewody [...]. Na tej podstawie przewodniczący Wydziału II uznając pismo A. K. z dnia 25 lutego 2011 r. za skargę zarządził jej przekazanie do organu odwoławczego, celem nadania skardze dalszego biegu, stosownie do regulacji zawartej w art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa.
Zgodnie bowiem z art. 54 § 1 Ppsa skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 Ppsa). Zatem wpływ skargi bezpośrednio do sądu skutkuje koniecznością przekazania jej organowi właściwemu, a za datę wniesienia skargi uważa się dzień nadania tej skargi przez sąd do organu administracyjnego.
Po nadesłaniu przez Wojewodę [...] akt administracyjnych wraz z odpowiedzią na skargę na decyzję z dnia [...] r. nr [...] Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi została skutecznie doręczona skarżącemu (jako stronie i pełnomocnikowi innych osób) w dniu 28 stycznia 2011 r. Przesyłkę odebrał bowiem dorosły domownik – żona skarżącego, która podjęła się oddania jej adresatowi (art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego - Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w poniedziałek 28 lutego 2011 r. (27 lutego 2011 r. był to dzień ustawowo wolny od pracy).
Wobec tego, że skarga, wniesiona bezpośrednio do Sądu, przekazana została Wojewodzie [...] w dniu 8 kwietnia 2011 r., przyjąć należało, że skarga złożona została z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia.
Dodatkowo należy zauważyć, że pismo skarżącego z dnia 25 lutego 2011 r. potraktowane następnie jako skarga wpłynęło do Biura Podawczego Sądu dopiero w dniu 3 marca 2011 r., a więc już po upływie ustawowego terminu do wniesienia skargi. Nie ma znaczenia, w świetle przedstawionej regulacji, że pismo to skarżący nadał na adres Sądu w placówce pocztowej w dniu 28 lutego 2011 r., skoro datą wniesienia skargi w takiej sytuacji jest dzień nadania tej skargi przez sąd do organu administracyjnego.
W świetle wskazanych okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa.