Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy strona skarżąca wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu. W druku formularza podano, że przedmiotem działalności "A" jest działalność turystyczno – rekreacyjna oraz ochrona środowiska. Organizacja nie posiada żadnego majątku, w ubiegłym roku, prowadzona działalność doprowadziła do powstania starty w wysokości 367,27 zł, w kasie znajduje się 0 zł, a na rachunku bankowym istnieje debet rzędu 24 zł.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Zgodnie z treścią art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – zwana dalej P.p.s.a.) jeżeli strona cofnie wiosek lub rozpatrzenie wniosku stanie się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Mając na względzie treść art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1817), z którego wynika, iż organizacje pożytku publicznego są z mocy ustawy zwolnione od kosztów sądowych, wniosek strony skarżącej w tym zakresie uznano za bezprzedmiotowy.
Odnosząc się z kolei do wniosku o ustanowienie fachowego pełnomocnika w postaci radcy prawnego – to biorąc pod uwagę informacje na temat majątku wnioskodawcy uznano, że wniosek w tym zakresie zasługiwał na uwzględnienie.
Trzeba bowiem zauważyć, że strona skarżąca nie dysponuje środkami pozwalającymi na samodzielne opłacenie usług fachowego pełnomocnika. Jego udział jest zaś nieodzowny ze względu na fakt, iż postanowieniem z dnia 5 czerwca 2017 r. odrzucono skargę, a środkiem zaskarżenia względem tego orzeczenia jest skarga kasacyjna, która winna być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika. Wobec powyższego odmowa przyznania prawa pomocy mogłaby w tej sytuacji oznaczać zamknięcie drogi do sądu.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 2 pkt 2 tej ustawy i art. 249a, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.