Uzasadnienie
Z. N. pismem z dnia [...] roku zwrócił się do Urzędu Miejskiego – Wydziału Komunikacji w G. o zwrot kosztów związanych z wydaną kartą pojazdu, który to koszt udokumentował załączonym rachunkiem [...].
Pismem z dnia [...] roku zastępca naczelnika wydziału komunikacji L. U., działająca z upoważnienia Prezydenta G.(upoważnienie nr [...] dołączone do akt administracyjnych) odmówiła zwrotu żądanej opłaty (nadpłaty). W piśmie podano, że do dnia [...] roku wysokość opłaty za kartę określał § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. nr 137, poz. 1310).
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2006 roku sygn. akt U 6/04 orzekł o niezgodności § 1 ust. 1 wyżej wskazanego rozporządzenia z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 roku, nr 108, poz. 908 z zm.) i art. 92 oraz art. 217 Konstytucji odraczając moc obowiązującą wyroku do dnia 1 maja 2006 roku.
Oznacza to, że w dacie pobierania opłaty organ działał na podstawie prawa i w jego granicach.
Nowa opłata w wysokości 75 zł została bowiem wprowadzona dopiero rozporządzeniem obowiązującym od dnia 15 kwietnia 2006 roku.
Wnioskodawca pismem z dnia [...]roku wezwał organ do usunięcia naruszeń prawa dokonanych odmową zwrotu nadpłaconej kwoty opłaty.
Prezydent G. odmówił usunięcia naruszeń prawa zarzuconych przez wnioskodawcę pismem z dnia [...]roku oraz pouczył o sposobie i terminie złożenia skargi na swoją czynność.
W dniu [...]roku wnioskodawca złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. skargę na czynność Prezydenta G. z dnia [...]roku odmawiającą zwrotu nadpłaconej opłaty za kartę pojazdu.
W odpowiedzi na skargę, organ którego działalność stała się przedmiotem skargi, wniósł o jej oddalenie.
Podniósł, że pobierając opłatę działał w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, a mianowicie rozporządzenie z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. z 2003 roku, nr 137, poz. 1310).
Istotnie Trybunał Konstytucyjny stwierdził wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 roku nie konstytucyjność § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia, jednakże odroczył wejście w życie swojego orzeczenia do dnia 1 maja 2006 roku.
Oznacza to, że opłata została pobrana zgodnie z przepisami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim należy stwierdzić, że na pismo Prezydenta G. z dnia [...] roku przysługuje skarga do sądu administracyjnego, albowiem spełnia ono warunki określone w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm., dalej p.p.s.a.).
W uchwale siedmiu sędziów z dnia 4 lutego 2008 roku, sygn. akt I OPS 3/07, stwierdzono, że skierowanie do organu żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. nr 137, poz. 1310 z zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Zasadnie organ orzekający podnosi, iż Trybunał Konstytucyjny stwierdzając orzeczeniem z dnia 17 stycznia 2006 roku niezgodność § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia z Konstytucją i Prawem o ruchu drogowym równocześnie odroczył utratę mocy obowiązującej tego przepisu do dnia 1 maja 2006 r. co oznacza, że opłata została pobrana w oparciu o obowiązujący przepis.
Jednakże każdy sąd, w tym administracyjny może w toku rozpoznania sprawy ocenić, czy przepisy rozporządzenia są zgodne z przepisami ustawy. W tym zakresie w zasadzie brak jest rozbieżności w orzecznictwie sądowym i doktrynie. Uprawnienie każdego sądu rozpoznającego sprawę do oceny czy określone przepisy rozporządzenia są zgodne z ustawą jest przyjmowane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie TK z 13 stycznia 1998 r. sygn. 2/978 – OTK 1998, nr 1 poz. 4; uchwała NSA z 30 października 2000 r., sygn. OPK 13/00-ONSA z 2001 r., nr 2, poz. 63).
Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 17 stycznia 2006 roku orzekł, że § 1 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia (w oparciu, o który została pobrana opłata za wydaną kartę pojazdu) jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 z zm.) oraz art. 92 i art. 217 Konstytucji. Trybunał ustalił, że niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia z ustawą polega na tym, że przez zawyżenie wysokości opłaty wykracza on poza zakres upoważnienia zawartego w ustawie.
W świetle powyższego orzeczenie Trybunału nie budzi więc wątpliwości Sądu, iż pobrana opłata za kartę pojazdu na mocy zakwestionowanego zapisu rozporządzenia z 28 lipca 2003 roku, nie jest zgodna z treścią delegacji ustawowej.
Problem w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy wobec odroczenia przez Trybunał Konstytucyjny utraty mocy obowiązuje § 1 pkt 1 rozporządzenia do dnia 1 maja 2006 roku, mógł on stanowić podstawę do pobrania w 2004 roku opłaty za kartę pojazdu w wysokości 500 zł.
Jak wskazano wyżej Sąd działając na podstawie art. 178 ust. 1 Konstytucji ma możliwość samodzielnej oceny konstytucyjności przepisów rozporządzenia i w ramach tej oceny stwierdził, że § 1 pkt 1 rozporządzenia został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego.
W ocenie Sądu upoważnienie zawarte w art. 77 ust. 4 w zw. z ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie uprawniało Ministra Infrastruktury do określenia w rozporządzeniu wysokości opłaty za kartę pojazdu w wysokości przewyższającej koszt związany z drukiem i dystrybucją tej karty.
Skoro więc unormowanie zawarte w treści § 1 pkt 1 rozporządzenia z 28 lipca 2003 roku wykraczało poza regulację ustawową przewidzianą w art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kwota uiszczona przez skarżącego powyżej 75 zł była kwotą nienależnie uiszczoną. Organ zatem był zobowiązany zwrócić skarżącemu tę kwotę.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 146 § 1, art. 152 i art. 200 ppsa orzeczono jak w sentencji.