Uzasadnienie
W wyniku wznowienia postępowania administracyjnego Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił w własną decyzję z dnia [...] r. o zarejestrowaniu na rzecz skarżącego A. S. pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz orzekł o ponownej rejestracji ww. pojazdu. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło w całości powołaną decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Wnioskiem z dnia 10 maja 2016 r. pełnomocnik skarżącego wystąpił do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, argumentując powyższe niedopuszczeniem pojazdu skarżącego do ruchu oraz utratą mocy prawnej dokumentów potwierdzających takie dopuszczenie pojazdu, w tym dowodu rejestracyjnego. W ocenie pełnomocnika nawet przy uwzględnieniu skargi, skarżący będzie pozbawiony możliwości użytkowania pojazdu oraz zmuszony będzie po raz kolejny do jego zarejestrowania, co z kolei rodzić będzie pewne niedogodności oraz koszty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając wniosek, zważył:
W świetle art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
O możliwości przyznania ochrony na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. decyduje to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w graniach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu, nastąpi ochrona strony przed skutkami o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy zatem rozważyć jakie skutki prawne i faktyczne może wywołać objęta wnioskiem o wstrzymanie decyzja.
Nadto zaznaczyć wypada, że instytucja wstrzymania wykonania odnosi się jedynie do takich zaskarżonych aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu, tj. nakazują stronie wykonanie nałożonego na nią obowiązku lub dokonanie określonej czynności podlegającej wyegzekwowaniu w trybie postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Sądu przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie NSA z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09 – dostępne, tak jak i inne orzeczenia powołane przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10).
W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że akty administracyjne uchylające, ze względu na brak przedmiotu wykonania, nie kwalifikują się do zastosowania wobec nich instytucji wstrzymania wykonania.
W zawisłej sprawie wnioskiem objęta jest decyzja kasatoryjna organu odwoławczego, wydana na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.). Zatem decyzja ta, ze swej istoty nie podlega wykonaniu i nie wymaga wykonania, gdyż nie jest źródłem żadnych obowiązków, nakazów czy zakazów. Nie wywołuje ona żadnych skutków materialnoprawnych i nie dotyka bezpośrednio sfery prawnej skarżącego. Jej konsekwencją jest rozpoznanie sprawy na nowo celem jej załatwienia. W tej sytuacji brak jest podstaw do uznania, by jej wykonanie stwarzało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu, mając powyższe na względzie, przywołana w uzasadnieniu wniosku argumentacja nie mogła zatem przemawiać za jego uwzględnieniem. Obawy związane z ponownym rozpoznaniem sprawy przez organ I instancji, jak również ewentualna ponowna rejestracja pojazdu - jako przedwczesne, nie mogły być brane pod uwagę.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie przywołanego wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.