Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją z dnia [...]r., nr [...] orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w gminie L., oznaczonej jako parcele gruntowe nr 1 i 2. Jak wynika z akt sprawy w decyzji tej zawarto pouczenie o trybie i terminie wniesienia od niej odwołania. Skarżący skorzystali z tego uprawnienia i pismem z dnia 1 grudnia 2017 r. wystąpili z odwołaniem, które przekazane zostało organowi drugiej instancji.
Jednakże pismem z dnia 8 marca 2018 r. T. K., działając w imieniu własnym oraz pozostałych skarżących, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję organu pierwszej instancji.
Tymczasem, zgodnie art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Regulacja ta ma na celu zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, która polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy, najpierw przez organ pierwszej instancji, a następnie przez organ odwoławczy. Dopiero wydanie rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji otwiera drogę do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego.
W rozpatrywanej sprawie przedmiot skargi stanowi decyzja Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], a zatem organu pierwszej instancji. Skarga od tej decyzji nie przysługuje, wobec tego Sąd obowiązany jest wniesioną skargę odrzucić, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.
Na marginesie wyjaśnić wymaga, że w dniu [...] r., po rozpoznaniu odwołania skarżących, Wojewoda Śląski wydał decyzję nr [...]. Od tej ostatniej decyzji obecni skarżący wnieśli sprzeciw i sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Gl 354/18.
Jednocześnie wskazać wymaga, że skarga M. S., B. D., J. K., J. K., J. K., M. K., M. K., M. K. i A. K. jest obarczona brakiem formalnym, który mimo prawidłowego wezwania sądowego nie został uzupełniony. Na podstawie zarządzenia z dnia 8 maja 2018 r. T. K., który wniósł skargę w imieniu w/w skarżących został wezwany do nadesłania pełnomocnictwa procesowego zawierającego upoważnienie do działania w imieniu tych osób. Wezwanie skutecznie doręczone w dniu 17 maja 2018 r. pozostało jednak bez wymaganej odpowiedzi.
W świetle tych okoliczności wyjaśnić należy, że z zgodnie z art. 34 Ppsa, strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Przy czym pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 Ppsa). Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi stwarza podstawę do jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa).
Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 Pppsa orzekł o odrzuceniu skargi M. S., B. D., J. K., J. K., J. K., M. K., M. K., M. K. i A. K., a skargę T. K. Sąd odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.
W zakresie zwrotu wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.