Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 grudnia 2015 r. Przedsiębiorstwo [A] S.A. w S. wezwało Radę Miejską w S. do usunięcia naruszenia prawa dokonanego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r. w sprawie wyrażenia zgody na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umów dzierżawy nieruchomości na czas nieoznaczony.
Rada Miejska w S. uchwałą z dnia [...]r. nr [...] odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Pismem z dnia 3 marca 2016 r. Przedsiębiorstwo [A] S.A. w S. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą uchwałę z dnia [...] r.
W odpowiedzi na skargę nadesłanej wraz z aktami sprawy organ wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie skargi jako całkowicie bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi przez sąd administracyjny poprzedza ocena, czy mieści się ona w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego. Zakres ten został całościowo unormowany w art. 3 § 2, art. 3 § 3 oraz w art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) i obejmuje między innymi skargi na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5 podejmowane z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne podejmują działania w formach władczych lub stanowiących, a więc właściwych dla podmiotu publicznego funkcjonującego w ramach przyznanej mu zwierzchniej władzy (imperium) przysługującej państwu. Skarga wniesiona w sprawie, która wykracza poza zakres przedmiotowy, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego z dnia 15 grudnia 2015 r. dokonane było na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.). Zgodnie z zawartą w tym przepisie regulacją każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Jednak powyższa możliwość poddania kontroli sądowej uchwał dotyczy tylko aktów o charakterze merytorycznym. Wezwanie wnoszone w tym trybie nie jest wnoszone jako środek zaskarżenia aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jest jedynie elementem postępowania zmierzającego do zaskarżenia uchwały merytorycznie kwestionowanej, tworząc przesłankę dopuszczalności skargi do Sądu.
Natomiast uchwała odmawiająca uwzględnienia wezwania nie reguluje spraw z zakresu administracji publicznej. Udzielenie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia następuje w drodze czynności materialno-technicznej, która nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego, ponieważ art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wymienia tego rodzaju orzeczeń. W powyższym tonie już wielokrotnie wypowiadał się zarówno Naczelny Sąd Administracyjny, jak i wojewódzkie sądy administracyjne i pogląd ten w orzecznictwie sądów administracyjnych jest utrwalony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 1995 r., sygn. akt I SAB 86/94, ONSA 1996/1/39, Lex nr 23458; uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 1999 r. sygn. akt IV SA 1501/99, Lex nr 48196; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2000 r. sygn. akt I SA 794/00, Lex nr 57172; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 maja 2007 r. sygn. akt II SA/Op 111/07; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 212/08; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 254/09, Lex nr 626178, dostępne także na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.).
W tym stanie rzeczy zaskarżona uchwała nie mieści się we wskazanym wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego, co obliguje Sąd do jej odrzucenia.
W związku z powyższym, działając na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.