Uzasadnienie
Decyzją z [...] nr [...] Naczelnik Gminy w H. orzekł o dokonaniu scalenia gruntów wsi B., jak również ustalił, że imiennie wymienieni uczestnicy scalenia otrzymać mają dopłaty z Urzędu Gminy H. bądź zobowiązani są do uiszczenia stosownej opłaty. Jak wynika nadto z osnowy decyzji zastrzeżenie T. i M.M. nie zostało uwzględnione, a w uzasadnieniu Naczelnik Gminy podniósł, iż zastrzeżenie to okazało się nieuzasadnione albowiem T.M. w trakcie prowadzonego postępowania przyjął projekt scalenia i wyraził zgodę na proponowaną w projekcie dopłatę.
Pismem wniesionym do Starostwa Powiatowego w L. w dniu [...] T.M. zwrócił się o usunięcie cyt. “błędu formalnego" zaistniałego podczas komasacji w latach [...] podnosząc, iż od [...] lat płaci podatek od gruntu, który w istocie użytkują sąsiedzi graniczącego pola.
W trakcie przeprowadzonego w Starostwie w dniu [...] przesłuchania T.M. wyjaśnił, że do scalenia gruntów w [...] roku przystąpił pod warunkiem oddania części działki o szerokości [...] m w stronę północną i otrzymaniem działki o tej samej szerokości w stronę południową. Z tak wydzielonej działki T.M. zgodził się na oddanie na rzecz W.B. części o szerokości [...] m i długości [...] m natomiast nie wyraził zgody na uszczuplenie działki o podaną szerokość na całej jej długości. W konsekwencji domaga się on przywrócenia granic działki w sposób jaki został z nim uzgodniony.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta L. odmówił wznowienia postępowania scaleniowego w celu usunięcia wskazanego przez T.M. błędu. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż istotnie w trakcie postępowania scaleniowego T.M. w kwestionariuszu życzeń zastrzegł, że wyraża zgodę jedynie na oddanie innemu uczestnikowi postępowania części działki o szerokości [...] metra na długości [...] m natomiast w projekcie scalenia przedstawiono inny stan. Jednakowoż granice działki przedstawione w wykazie oświadczeń uczestników oraz warunków objęcia w posiadanie nowo wydzielonych gruntów T.M. uznał. W konsekwencji należy przyjąć, że wprawdzie w postępowaniu scaleniowym były pewne rozbieżności to jednak nie zostały one podniesione w odwołaniu przez małżonków M., a decyzja w takim kształcie w jakim ją podjęto została ujawniona w operacie ewidencji gruntów i księgach wieczystych.
Od otrzymanej decyzji T.M. wniósł odwołanie ponownie podkreślając, iż nie wyrażał zgody na dotyczące go postanowienia decyzji scaleniowej w konsekwencji której bez wiedzy strony przestawiono kamienie graniczne.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda Ś. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podkreślając w uzasadnieniu, iż jego zdaniem organ I instancji poprawnie przyjął, iż T.M. oparł swoje żądanie na podstawie prawnej wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. zwanej dalej: k.p.a.) albowiem wnioskodawca stwierdził, iż uzgodnione z nim ustalenia zostały bez jego wiedzy i udziału zmienione i zatwierdzone decyzją scaleniową. Słusznie jednak, zdaniem organu II instancji, zaskarżona decyzja odmawia wznowienia postępowania scaleniowego zakończonego decyzją ostateczną ponieważ T.M. uchybił terminowi przewidzianemu w art. 148 kpa albowiem o stanie faktycznym sprawy wiedział od [...] lat.
Pismem z dnia [...] T.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji po raz kolejny podkreślając na jakie ustępstwa na rzecz J.S. i W.B. wyraził zgodę w trakcie postępowania scaleniowego. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, za zwiększony areał dopłacił on [...] zł podczas gdy faktycznie areał ten, z uwagi na błędne ustalenie granic działek i błędne przestawienie kamieni granicznych, użytkują spadkobiercy F.K.
Skarga została wniesiona w terminie.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że pomimo po części wadliwego uzasadnienia jej rozstrzygnięcie jest co do zasady prawidłowe, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w myśl art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
- 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,
- 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
- 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,
- 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
- 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,
- 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
- 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),
- 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Katalog ten ma charakter zamknięty i niedopuszczalne jest wznowienie postępowania z uwagi na inne okoliczności niż wyliczone przez ustawodawcę. Zważyć też należy, iż w myśl art. 148 § 1 i 2 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się co do zasady w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania natomiast termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, o ile nie został on przywrócony, jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia, a zachowanie terminu miesięcznego musi być udowodnione przez stronę – por. np. wyrok NSA z dnia 10 marca 2006 r. II OSK 622/05.
Wskazać zatem trzeba, iż w przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie postępowania wszczęte zostaje postępowanie wstępne, które zakończone winno być albo postanowieniem o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia albo decyzją w sprawie odmowy wznowienia postępowania (art. 149 § 1 i 3 k.p.a.). W tej fazie organ może się wypowiadać jedynie co do zarzutów, a nie ich podstaw. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada bowiem wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. - por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1999 r., IV SA 2397/98, Lex nr 47857; por. też np. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Zakamycze, 2005 r., s. 881 i nast. Tak więc jeśli strona składając wniosek o wznowienie postępowania nie wskazała żadnej z wymienionych w art. 145 k.p.a. okoliczności bądź wprawdzie okoliczność taką podniosła jednak nie wykazała, iż zachowała miesięczny termin od dowiedzenia się o stanowiącym podstawę wznowienia fakcie prowadzący czynności wstępne organ winien wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania.
W konsekwencji stwierdzić należy, iż zdaniem Sądu decyzja organu I instancji odmawiająca wznowienia postępowania oraz utrzymująca ją w mocy decyzja drugoinstancyjna były co do meritum prawidłowe i odpowiadały wymogom prawa. Jak bowiem jednoznacznie wynika z akt sprawy T.M. w toku postępowania wstępnego nie wskazał żadnej z okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., a sama li tylko zarzucana przez skarżącego niezgodność wydanego przez organ I instancji w roku [...] rozstrzygnięcia z tzw. kwestionariuszem życzeń i ustaleniami, na jakie w trakcie postępowania scaleniowego wyraził on zgodę, nie może stanowić w świetle unormowań k.p.a. podstawy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. T.M. w swym wniosku nie zarzucił bowiem by dowody w sprawie, na podstawie których ustalono okoliczności faktyczne były fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.), nie twierdził, że wskazana wyżej niezgodność wyniknęła z okoliczności nieznanych organowi w czasie podejmowania decyzji scaleniowej (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), nie wskazał również żadnych innych ujętych w art. 145 § 1 k.p.a przesłanek, których zaistnienie stanowiłoby przyczynę podnoszonej niezgodności.
W żadnej mierze nie można też uznać, jak to uczynił organ II instancji, iż powołujący się na niezgodność decyzji scaleniowej z zaakceptowanymi w trakcie postępowania ustaleniami T.M. wnosi o uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na brak swego uczestnictwa w postępowaniu scaleniowym (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), pogląd taki jest bowiem zdaniem Sądu w świetle treści wniosku T.M. nieuprawniony. Wyrażając w kolejnych pismach i oświadczeniach zarzuty pod adresem decyzji scaleniowej T.M. każdorazowo podkreślał bowiem, że pomimo, iż w postępowaniu scaleniowym aktywnie uczestniczył to jednak wydana decyzja nie odzwierciedliła przyjętych przez niego ustaleń. Notabene wskazać w tym miejscu należy, iż wyrażając swą ocenę organ II instancji stwierdził nadto w uzasadnieniu, że właśnie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przyjął rzekomo za podstawę rozstrzygnięcia organ pierwszoinstancyjny. Skład orzekający zauważa jednak, że w rzeczywistości żadnych twierdzeń o braku uczestnictwa strony w postępowaniu decyzja Starosty L. nie zawiera, nie powołuje też art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, słusznie podkreślając w uzasadnieniu, iż T.M. był uczestnikiem postępowania scaleniowego.
Podkreślenia nadto wymaga, iż nawet gdyby hipotetycznie wskazywana przez T.M. we wniosku o wznowienie postępowania okoliczność mieściła się w zawartym w art. 145 § 1 k.p.a. katalogu to i tak postępowanie w sprawie scalenia nie mogłoby zostać wznowione albowiem skarżący zarówno w swym wniosku jak też w skardze podał, iż podnoszonej obecnie nieprawidłowości świadom był od [...] lat. W konsekwencji także treść art. 148 § 1 k.p.a. nie zezwala w niniejszej sprawie na wznowienie postępowania scaleniowego.
W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.