Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy I.K. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. W druku formularza skarżąca zawarła zestawienie swoich stałych, miesięcznych wydatków oraz wskazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z małoletnią córką, zamieszkując w lokalu o pow. 60 m2. W skład jej majątku wchodzi również udział w lokalu o pow. 72 m2. Z uzyskanych informacji wynika, że strona nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Córka wnioskodawczyni uzyskuje alimenty w wysokości 600 zł, a skarżąca otrzymuje dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w kwocie 1069 zł netto miesięcznie, a z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej przeciętnie 2903 zł brutto miesięcznie (średnia z ostatnich 6 miesięcy). Na wezwanie referendarza sądowego strona przedstawiła rozliczenie opłat za zajmowany lokal mieszkalny (530 zł) oraz wyjaśniła, że ma problemy ze zdobyciem harmonogramu spłat rat zaciągniętego kredytu bankowego w celu uprawdopodobnienia wysokości tego zobowiązania.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Analiza sytuacji materialnej strony, dokonana w oparciu o treść nadesłanego formularza a także dokumenty nadesłane na wezwanie referendarza sądowego pozwoliła stwierdzić, że skarżąca nie jest osobą, której sytuacja materialna uniemożliwiałaby poniesienie wydatków związanych z kosztami sądowymi.
Na wstępie wskazać przyjdzie, że zasadniczym wydatkiem na obecnym etapie postępowania jest wpis od skargi w wysokości 100 co wynika z treści § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Badając możliwości finansowe osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy pod uwagę bierze się jej dochód oraz stałe, niezbędne wydatki i dokonuje zestawienia z kosztami jakie strona zobowiązana będzie ponieść w postępowaniu sądowym. Oceniając złożony wniosek z tej perspektywy należało uznać, że skarżąca nie jest osobą, której sytuacja materialna uzasadniałaby zwolnienie od kosztów sądowych.
Łączny dochód I. K. i jej córki wynosi bowiem 5000 zł brutto miesięcznie, co przy uwzględnieniu ilości osób, których potrzeby są zeń zaspokajane jest kwotą znaczącą. Trzeba przy tym pamiętać, że zestawienie wydatków, które strona sporządziła w druku formularza pozwala przyjąć, że nie wszystkie ujawnione wydatki mają charakter rzeczywiście niezbędny, służący zaspokojeniu podstawowych potrzeb bytowych. O ile bowiem konieczność opłacenia czynszu, opłat za energię elektryczną, kosztów czesnego za szkołę córki czy też ubezpieczenia nie budzą co do zasady wątpliwości, o tyle przyznanie pierwszeństwa opłatom za telewizję kablową czy też zajęciom pozalekcyjnym córki strony przed kosztami postępowania nie może być uznane za argument uzasadniający zwolnienie od kosztów sądowych. Te ostatnie stanowią bowiem daninę o charakterze publicznoprawnym, a wobec tego zwolnienie z obowiązku ich uiszczenia może mieć miejsce dopiero wówczas, gdy strona wykaże, że poczynienie oszczędności w uzyskiwanych dochodach oraz wydatkach w sposób negatywny odbiło by się na sytuacji materialnej jej rodziny. W realiach rozpoznawanej sprawy tego rodzaju konstatacji nie sposób poczynić.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.