Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. W druku podała, że w gospodarstwie domowym, pozostaje wraz z córką, zamieszkując w lokalu mieszkalnym o pow. około 40 m2 i wartości 35.000,00 zł. Skarżąca posiada również lokal użytkowy o pow. 50 m2 i wartości około 80.000,00 oraz samochód marki [...] z [...]r. o wartości około 6.000 zł.
Źródłem utrzymania się strony jest dochód z prowadzonej działalności uzyskiwany w wysokości 1800 zł.
Pismem z dnia 22 maja 2017 r. referendarz sądowy wezwał skarżącą do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku poprzez:
- - udokumentowanie wysokości wydatków związanych z utrzymaniem się, tj., opłat za energię elektryczną, dostawy wody, odbiór śmieci, usługi telekomunikacyjne, wykup niezbędnych lekarstw, itp.,
- - przedłożenie dokumentów obrazujących poziom dochodów uzyskiwanych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej,
- - udokumentowanie wysokości zobowiązania kredytowego, o którym strona wspomniała we wniosku.
W odpowiedzi, w piśmie procesowym 22 maja 2017 r. strona wniosła o "wycofanie sprawy".
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Analiza sytuacji materialnej strony nie pozwoliła stwierdzić, że jest ona osobą, której status materialny uzasadniałby uwzględnienie złożonego wniosku.
Skarżącej wskazać przyjdzie, że nieprzypadkowo ustawodawca w art. 246 § 1 P.p.s.a. posłużył się zwrotem "wykaże". Oznacza to, że to na osobę ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy został przerzucony ciężar przedstawienia swojej sytuacji materialnej w taki sposób, aby przekonać o zasadności złożonego wniosku. Instrumentem służącym wyjaśnieniu wątpliwości w tym zakresie jest wezwanie, o którym mowa w art. 255 P.p.s.a. Uzyskanie dodatkowego oświadczenia strony lub dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego w trybie art. 255 P.p.s.a. służy uzupełnieniu stanu wiedzy sądu o sytuacji strony (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt II GZ 332/08 – System Informacji Prawniczej Lex nr 551914). Konsekwencją uchylenia się od tego obowiązku lub udzielenia niekompletnych informacji może być odmowa przyznania prawa pomocy (tak orzekł NSA np. w postanowieniu z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt I FZ 180/09 – Lex nr 552208, w postanowieniu z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 744/09 – Lex nr 552504, w postanowieniu z dnia 23 marca 2012 sygn. akt I OZ 184/12 - 1136769 oraz w postanowieniu z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 182/12 - Lex 1136768).
Skoro więc strona nie uprawdopodobniła wysokości swoich dochodów jak również poziomu i struktury ponoszonych wydatków, niepodobna ustalić jaką rzeczywistą pozycję w jej budżecie domowym wydatki te zajmują, a tym samym, czy zaistniały okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.
Zważywszy na powyższe należało uznać, że brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku. Wobec tego, działając na podstawie art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.