Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]r. L. M. zwrócił się do Prezydenta Miasta R. z wnioskiem o zwrot kwoty 850 zł tytułem niesłusznie pobranych opłat za wydanie kart pojazdów: marki [...], zarejestrowanego w dniu [...]r. pod nr rejestracyjnym [...]oraz marki [...] zarejestrowanego w dniu [...]r. pod nr rejestracyjnym [...].
W dniu [...]r. L. M. zostało doręczone pismo Prezydenta Miasta R. z dnia[...]r. nr [...], stanowiące negatywną odpowiedź na powyższy wniosek.
Pismem z dnia [...]r. L. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Prezydenta Miasta R., skargę na powyższy akt, podważając zasadność odmowy zwrotu pobranych opłat za wydanie kart pojazdu.
Po przekazaniu skargi wraz z odpowiedzią na tę skargę, skarżący został wezwany do wykazania, że przed wniesieniem skargi wystąpił do Prezydenta Miasta R. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący oświadczył, iż nie wystąpił do Prezydenta Miasta R.z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył:
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzja lub postanowienie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu, należy zatem do sprawy z zakresu administracji publicznej, odnosi się bowiem do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisu prawa. Zaskarżone pismo Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r., nr [...] stanowi więc akt administracyjny indywidualny w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.).
W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akt Prezydenta Miasta R. o odmowie zwrotu żądanej opłaty było zatem, po doręczeniu pisma z dnia [...]r., wystąpienie przez skarżącego do tego organu w terminie 14 dni z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem skarżący nie dopełnił tej czynności.
W świetle wskazanych okoliczności skarga L. M. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.