Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 330/10

Uzasadnienie

Kognicja sądów administracyjnych została wyznaczona treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). W myśl tego przepisu sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej w sprawach skarg na:

1. - decyzje administracyjne;
2. - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. - inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
5. - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
6. - akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
7. - akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 przywołanego przepisu, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
8. - akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
9. - bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a przywołanego przepisu.

Z uwagi na niejasne oznaczenie w skardze jej przedmiotu Sąd wezwał skarżącego do jego uściślenia. W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący wyjaśnił, że przedmiotem jego skargi jest pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., w którym organ udzielił stronie wyjaśnień odnośnie sprawy dotyczącej rozbiórki obiektu budowlanego. Biorąc pod uwagę treść pisma organu, nie można uznać, że stanowi ono jeden z aktów o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1- 4 P.p.s.a. W istocie bowiem nie konkretyzuje ono praw lub obowiązków strony (co ewentualnie uzasadniałoby traktowanie go jako formę władczego działania organu administracji publicznej), a jedynie wyraża stanowisko odnośnie zarzutów skarżącego sformułowanych pod adresem czynność dokonywanych w toku postępowania egzekucyjnego. Z tego też względu skargę, której jest ono przedmiotem należy uznać za niedopuszczalną, czego konsekwencją jest jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.

W konsekwencji odrzucenia skargi rozpatrzeniu nie mógł podlegać zawarty w dodatkowym piśmie procesowym z dnia [...] r. wniosek skarżącego o wstrzymanie prowadzonych przez Urząd Skarbowy w M. czynności egzekucyjnych.