Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. nakładającą na M. K. karę pieniężną w kwocie [...] za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący M. K., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika radcę prawnego P. S., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, z uwagi na oczywistą wadliwość zaskarżonej decyzji oraz trudną sytuację finansową, gdyż "obciążony licznymi opłatami publicznoprawnymi i leasingowymi w warunkach kryzysu gospodarczego może ponieść szkodę wskutek jej wykonania".
W odpowiedzi na wezwanie Sądu do rzeczowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, pełnomocnik skarżącego wskazał, iż pomimo przychodu [...] zł dochód kwartalny skarżącego za rok [...] r. wyniósł jedynie [...] zł, co oznacza średni dochód na poziomie [...] zł z obowiązkiem utrzymania rodziny. Dodał, iż zobowiązania skarżącego z tytułu kredytów i leasingu stanowią miesięczną kwotę [...] zł. Nadmienił także, iż uważa, że cyt. "zysk na ww. poziomie w warunkach kryzysu gospodarczego, najmocniej uderzającego w branżę eksportową w tym transport międzynarodowy". Do ww. pisma dołączył dokumentację finansową skarżącego tj. oświadczenie o zadłużeniu w banku, kalendarz spłat rat kredytowych, zaświadczenie o zaciągniętym kredycie obrotowym oraz o wysokości najbliższej do zapłaty raty kredytu, umowę leasingu oraz oświadczenie skarżącego o tym, iż prowadzenie działalności gospodarczej tj. usług transportowych jest obecnie cyt. "mało opłacalne".
Z uwagi na podnoszone przez pełnomocnika skarżącego jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie w jednym piśmie okoliczności związane z koniecznością utrzymania rodziny skarżącego, a w innym okoliczności związane z kryzysem gospodarczym, wezwano go ponownie do poparcia ww. twierdzeń stosownymi tezami lub dokumentami. Pełnomocnik nie odpowiedział na ww. wezwanie.
Organ odwoławczy mimo takiej możliwości nie ustosunkował się co do wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Gliwicach zważył, co następuje
Na wstępie należy nadmienić, że strona skarżąca jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, zaś wykonanie decyzji polega na zapłacie określonej kwoty pieniężnej.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd może wstrzymać na wniosek strony skarżącej wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z przesłanek, określonych w powołanym powyżej przepisie ustawy. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż warunkiem uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, LEX 261365).
Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). Natomiast jeżeli strona nie wskaże tych okoliczności we wniosku to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd (podobnie postanowienie NSA z 05.06.2008 r. sygn. I FSK 238/08).
W świetle powyższego wskazać należy, że choć nałożono zaskarżoną decyzją karę pieniężną w kwocie [...] zł, to strona skarżąca nie wykazała, że w wyniku jej wykonania może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Podnoszony we wniosku i w piśmie procesowym z dnia [...] r. argument, iż wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia może narazić skarżącego "w warunkach kryzysu gospodarczego na szkodę, albowiem jest on obciążony licznymi opłatami publicznoprawnymi i leasingowymi" nie zasługuje na uwzględnienie. Spowodowanie bowiem przez wykonanie tego rodzaju aktu znacznej szkody nie jest oczywiste. Podkreślenia wymaga, że możliwość pogorszenia sytuacji finansowej skarżącego spowodowana wykonaniem zaskarżonej decyzji nie stanowi przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczność uregulowania kary pieniężnej w każdym przypadku, niezależnie od zamożności strony, łączy się z obniżeniem dochodu, a nawet ewentualnymi trudnościami w sferze majątkowej.
Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może jedynie wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący nie powołał żadnych okoliczności wskazujących na jego trudną sytuację finansową, nie przedstawił też dokumentów obrazujących stan majątkowy rodziny (pomimo ogólnikowego wskazania konieczności jej utrzymania) tym bardziej, iż jak podnosi średni jego dochód wynosi [...] zł, zaś miesięczne obciążenia wynoszą [...] zł). Tym samym nie można uznać, aby wykazał, że wykonanie zaskarżonego aktu dotyczącego świadczenia pieniężnego, mogłoby doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dodać należy, że świadczenia pieniężne nie powodują nieodwracalnego skutku, gdyż w przypadku uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji strona skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty.
Podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogły stanowić również sformułowane w skardze zarzuty odnośnie wadliwości zaskarżonego aktu. Na tym etapie postępowania Sąd nie jest bowiem upoważniony do rozstrzygania tej kwestii i z tego też względu nie może ona stanowić podstawy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie.
W świetle powołanej wyżej argumentacji i działając na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.