Uzasadnienie
Wraz ze skargą skarżący złożył do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W treści tego formularza oświadczył, że w gospodarstwie domowym, pozostaje wraz z żoną i uczącą się córką (szkoła średnia), zamieszkując w budynku o pow. około 122 m2 i wartości 200.000,00 zł. Skarżący jest również właścicielem działki przydomowej o pow. 972 m2 oraz dwunastoletniego samochodu. Źródłem utrzymania się jego rodziny są świadczenia przedemerytalne uzyskiwane przez wnioskodawcę i jego małżonkę w wysokości 878 zł netto miesięcznie dla każdego z nich.
Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał dokumenty, z których wynika, że miesięczne wydatki wynoszą około 300 zł.
Postanowieniem z dnia 24 maja 2017 r. referendarz sądowy oddalił wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych. W jego uzasadnieniu wskazano, że skarżący oraz jego żona posiadają stały miesięczny dochód w wysokości 1772 zł netto, udokumentowane miesięczne wydatki wynoszą około 300 zł, dlatego trudno uznać że uiszczenie wpisu w wysokość 200 zł od skargi przekracza możliwości finansowe strony skarżącej.
Powyższe postanowienie skarżący zaskarżył sprzeciwem. W sprzeciwie skarżący podniósł, że wydatki związane z utrzymaniem rodziny są w rzeczywistości wyższe niż uznał referendarz. Wskazał, że konieczne są wydatki związane z utrzymaniem samochodu, remontem domu i wizytami lekarskimi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, iż w myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 245 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy może nastąpić bądź w zakresie całkowitym, bądź częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przysługuje ono osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub części, albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków, lub obejmuje tylko ustanowienie fachowego pełnomocnika, przy czym częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej. Przyznaje się je takim osobom, które wykażą, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżący wniósł o zwolnienie z kosztów sądowych, czyli o prawo pomocy w zakresie częściowym, zatem do przyznania prawa pomocy konieczne jest uznanie, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Odnosząc powyższe uregulowania do przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, iż sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, skarżący nie wykazał bowiem w sposób dostateczny, aby znajdował się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wskazanym zakresie.
Referendarz sądowy słusznie przyjął, że w niniejszej sprawie z zestawienia dochodów i wydatków w rodzinie skarżącego wynika, że skarżący jest w stanie ponieść koszty sądowe, które na obecnym etapie postępowania sprowadzają się do wpisu od skargi w wysokości 200 zł.
Odnosząc się do kwestii podnoszonej w sprzeciwie, tj. okoliczności, że wydatki rodziny skarżącego są w rzeczywistości wyższe niż zostało to ustalone przez referendarza to należy zauważyć, że skarżący w żaden sposób tego nie udokumentował. Ponadto nie można uznać, że wydatki związane z utrzymaniem samochodu są konieczne w utrzymaniu rodziny i powinny mieć pierwszeństwo przed kosztami sądowymi.
Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 260 P.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.