Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] r. r. skarżący K.W wystąpił do Starostwa Powiatowego w C. o udostępnienie danych z ewidencji gruntów i budynków, dotyczących działki nr 1, obręb [...] ul. [...], w tym danych podmiotów, o których mowa w art. 20ust 2 pkt 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz wydanie wypisów z operatu ewidencyjnego, zawierających takie dane w formie kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego, lub w formie wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu. Do wniosku skarżący dołączył kopię wniosku o zasiedzenie tejże działki z dnia [...] r. (z datą wpływu do Sądu Rejonowego w C. w tym dniu).
Pismem z dnia [...] r. organ I instancji wezwał skarżącego do wykazania interesu prawnego w terminie 7 dni, m.in. przez złożenie pisma Sądu, zobowiązującego go do złożenia żądanych danych. Jednocześnie organ przedstawił dokonane wpisy w ewidencji gruntów dla przedmiotowej działki.
W odpowiedzi skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa z powodu bezzasadności żądania wskazania i udokumentowania interesu prawnego, bowiem organ odrzucił wykładnię, dokonaną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 7/13.
W tej sytuacji organ I instancji wezwał skarżącego o uiszczenie opłaty za wypis z kartoteki budynków dla przedmiotowej nieruchomości. Następnie decyzją z dnia [...] r. organ ten odmówił wydania wypisu z rejestru gruntów i kopii dokumentów, uzasadniających wpisy do bazy danych operatu, potwierdzających kto, w jakim czasie i na jakiej podstawie, był posiadaczem samoistnym, posiadaczem zależnym lub właścicielem przedmiotowej działki.
Po omówieniu przebiegu postępowania organ I instancji stwierdził bowiem, że wnioskodawca nie posiada interesu prawnego do uzyskania konkretnych informacji w trybie art. 25 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2101). Interesu prawnego nie można bowiem wywieść z faktu złożenia wniosku o zasiedzenie nieruchomości. Dopiero na zobowiązanie sądu wszelkie informacje, wypisy, czy uwierzytelniane kopie dokumentów zostaną udostępnione.
Stąd też wniosku nie uwzględniono.
W odwołaniu od decyzji skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w zakresie wykładni pojęcia "interes prawny", nie zgadzając się z argumentacją organu.
Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono.
Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy uznał, że z treści art. 172 kodeksu cywilnego oraz art. 609 kodeksu postępowania cywilnego, nie sposób wywieść interesu prawnego do uzyskania danych podmiotowych o właścicielach (władających) gruntów, będących przedmiotem zasiedzenia. Nadto, w świetle art. 2 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne zakres żądania informacji co do posiadania zależnego wykracza poza informacje gromadzone w tej ewidencji. Odnosząc się zaś do przywołanego przez skarżącego wyroku w sprawie
II SA/Gl 7/13, organ odwoławczy uznał, że zapadł on w odmiennym stanie faktycznym i prawnym, gdyż dotyczył wydania zaświadczenia z art. 217 § 2 pkt 2 kpa. Ograniczenia z art. 24 ust. 5 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne wynikają zaś z konieczności ochrony danych osobowych.
Stad tez odwołania nie uwzględniono.
Odrębną decyzją organ odwoławczy orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji o odmowie zwrotu opłaty w wysokości 20 zł za wydany wypis z kartoteki budynków.
W skardze do sądu administracyjnego na decyzję odmawiająca udostępnienia żądanych danych z ewidencji gruntów, skarżący zarzucił naruszenie art. 6, 7a § 1, 8 § 1 kpa oraz art. 7 Konstytucji RP i art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji, a także zapadłych w sprawie rozstrzygnięć dotyczących opłaty w kwocie 20 zł. Nadto, skarżący domagał się zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Skarżący zarzucił naruszenie fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego i wskazał na arbitralną wykładnię pojęcia "interes prawny", bez odwołania się do poglądów wyrażonych w orzecznictwie lub doktrynie oraz wewnętrzną sprzeczność rozumowania organu. Jego zdaniem, organ odwoławczy myli wielość sposobów wykazania istnienia interesu prawnego. Nie ma też znaczenia fakt, że przywołany przez niego wyrok zapadł w sprawie o wydanie zaświadczenia. Skarżący podkreślił, że szczególnie interesowały go informacje, dotyczące zmarłego T.S. i nic nie stało na przeszkodzie, aby w tej części jego wniosek uwzględnić. Jego żądaniu nie sprzeciwiały się też interesy osób trzecich.
Nadto, skarżący podniósł, że działając w zaufaniu do organów administracji, uzupełnił brak formalny wniosku w kwocie 20 zł. Tymczasem opłata ta została pobrana za załatwienie sprawy wbrew jego żądaniu. Kiedy zaś zażądał zwrotu tej opłaty, organ I instancji wydał odrębną decyzję odmowną, zamiast rozstrzygnięcie zawrzeć w jednej decyzji.
Stąd też wniósł o wniósł o wyeliminowanie z obrotu wszelkich rozstrzygnięć.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podał, że decyzja o odmowie zwrotu opłaty jest prawomocna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też organy administracji nie naruszyły reguł procedury administracyjnej w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem sądu administracyjnego, prawidłowo organy administracji uznały, że skarżący nie wykazał interesu prawnego do żądania wydania wypisu z ewidencji gruntów i budynków dla działki, co do której złożył wniosek o jej zasiedzenie, a także kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego, zawierających dane podmiotów z art. 20 ust. 2 pkt 2 ustawy. Ustawodawca nie definiował pojęcia "interes prawny" użytego w art. 25 ust. 5 pkt 3 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, wyżej powołanej (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 725).
Trafnie wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że nie jest możliwe przedstawienie precyzyjnej i uniwersalnej konstrukcji tego pojęcia. O ile droga postępowania cywilnego przed sądem powszechnym jest otwarta dla każdego podmiotu, to interes prawny w rozumieniu ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne musi wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego.
Żądane dane podmiotowe z ewidencji gruntów i budynków nie są zaś niezbędnym załącznikiem, czy elementem wniosku o zasiedzenie nieruchomości. Nie wiadomo przy tym, czy sprawa o zasiedzenie w ogóle zawisła przed sądem powszechnym, bowiem sam wpływ wniosku nie oznacza, że sprawie nadano dalszy bieg. Oczywiście, można zakładać, że żądane dokumenty stanowić mogą materiał dowodowy w postępowaniu cywilnym. Jednak o zakresie postępowania dowodowego decyduje wyłącznie sąd cywilny. Skarżący może wnioskować o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, których wydania domagał się w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Jednak o dopuszczeniu dowodu rozstrzyga w drodze postanowienia sąd cywilny. Jest oczywiste, że sąd ten może zobowiązać skarżącego do złożenia takich dokumentów. Na tej podstawie skarżący niewątpliwie jest legitymowany do złożenia wniosku w trybie art. 25 ust. 5 pkt 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wezwanie sądu stanowi bowiem dowód wykazania interesu prawnego w rozumieniu tego przepisu.
Nie można też wykluczyć, że sąd powszechny we własnym zakresie wystąpi do organu geodezji i kartografii o wydanie wypisu z ewidencji oraz kopii dokumentów uzasadniających wpisu do danych operatu ewidencyjnego. W takim przypadku organ będzie zobligowany do ich wydania, o ile dysponuje takim danymi.
Zatem interes prawny skarżącego może zostać skonkretyzowany dopiero w postępowaniu sądowym o zasiedzenie. Jednak organy administracji na podstawie samego faktu złożenia wniosku o zasiedzenie, nie mogły przyjąć, że skarżący jest podmiotem uprawnionym do żądania dokumentów z ewidencji gruntów i budynków. Nie ma przy tym prawnego znaczenia fakt, że część danych dotyczy osoby zmarłej. Przy takim rozumowaniu każdy byłby uprawniony do żądania takich danych.
Tymczasem interes prawny musi być konkretny i wykazany okolicznościami faktycznymi (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Po 332/15, LEX nr 1758142). Organ I instancji dopełnił też powinności z art. 76, 7§ 1, 8 § 1 oraz 79a kpa, wzywając skarżącego do wykazania interesu prawnego w wyznaczonym terminie, m.in. przez złożenie pisma sądu, zobowiązującego go do złożenia żądanych danych. Jednocześnie organ przedstawił też dokonane wpisy do ewidencji.
Zdaniem sądu administracyjnego, w niniejszej sprawie nie ma zaś zastosowania norma z art. 7a § 1 kpa. Przedmiotem postępowania nie jest bowiem nałożenie na skarżącego obowiązku, ani też ograniczenie lub odebranie mu uprawnienia. Takiego charakteru prawnego nie ma postępowanie o wydanie wypisów z ewidencji gruntów i budynków oraz kopii dokumentów uzasadniających dokonane wpisy.
Brak odwołania się przez organy administracji do orzeczenia, czy poglądów doktryny, nie świadczy o wadliwości rozstrzygnięcia, czy brakach uzasadnienia z art. 107 § 1 pkt 4 i 6 kpa, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Gdy zaś idzie o przywołany przez skarżącego wyrok tut. Sądu, w którym przykładowo wymieniono przypadki obligujące organ do wydania zaświadczenia, trafnie organ odwoławczy wskazał na odmienność stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. Przepis art. 217 kpa, nie posługuje się bowiem kategorią interesu prawnego.
Zainteresowanie skarżącego w kwestii dokonanych wpisów do ewidencji gruntów i budynków, nie uzależnia przyjęcia po jego stronie istnienia interesu prawnego w rozumieniu art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Każdy może złożyć wniosek o zasiedzenie nieruchomości. Skarżący nigdy nie był ujawniony jako władający w ewidencji gruntów i budynków dla przedmiotowej działki. Nie sposób zatem przyjąć, że tylko na podstawie takiego wniosku o zasiedzenie, każdy mógłby żądać wydania wypisu z ewidencji i dokumentów, uzasadniających dokonane wpisy, a zawierające dane podmiotowe.
Zdaniem sądu administracyjnego, w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób zarzucić organom, aby dokonały dowolnej i arbitralnej wykładni pojęcia interesu prawnego i naruszenia art. 7 Konstytucji RP.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdzając naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy.
Odnosząc się zaś do żądania skarżącego objęcia kontrolą odrębnych decyzji o odmowie zwrotu opłaty za wydanie wypisu z ewidencji budynków, wyjaśnić należy, że nie są to akty wydane w granicach niniejszej sprawy, których wyeliminowanie ma znaczenie dla wyniku końcowego (art. 135 cyt. ustawy).
mr