Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy J. K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu.
W druku formularza skarżący wskazał, że utrzymuje się z renty inwalidzkiej uzyskiwanej w kwocie 1557 zł, natomiast koszt leczenia schorzeń (lekarstwa i zabiegi) wynosi około 100 zł miesięcznie. Skarżący zamieszkuje wraz ze swoją byłą małżonką w jednym lokalu mieszkalnym, gdzie do jego dyspozycji pozostaje jeden pokój – 12 m2. Oprócz tego jest współwłaścicielem (w ½) budynku mieszkalnego o pow. 45 m2 położonego w K. oraz nieruchomości gruntowej o pow. 16 arów (również stanowiącej przedmiot współwłasności). Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawca nadesłał dokumenty obrazujące jego sytuację materialną.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Mając na uwadze sytuację materialną wnioskodawcy uznano, ze brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego przezeń wniosku, albowiem jego sytuacja materialna nie jest na tyle ciężka aby uzasadnionym było zarówno zwolnienie go od kosztów sądowych jak i ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu.
J. K. uzyskuje stały dochód w wysokości 1557 zł miesięcznie. Jego stałe, udokumentowane wydatki obejmują czynsz za zajmowany pokój oraz płatności na lekarstwa i kształtują się na poziomie około 250 zł. Innych wydatków skarżący nie udokumentował tłumacząc się, że rachunki za nie są w posiadaniu jego małżonki. Jednakże, nawet zakładając, że partycypuje on w kosztach utrzymania lokalu mieszkalnego, to wydatki z tego tytułu nie stanowią znaczącej części jego budżetu, skoro ponosi je wespół z innymi osobami (małżonką). Do tego dodać trzeba fakt dysponowania udziałem w prawie własności nieruchomości gruntowej i budynkowej w K. Stąd wniosek, że sytuacja materialna skarżącego nie jest na tyle ciężka aby koniecznym było przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Przypomnieć bowiem trzeba, że ta forma prawa pomocy została przewidziana dla osób znajdujących się w wyjątkowo ciężkiej sytuacji materialnej, których dochody pozwalają na zaspokojenie podstawowych potrzeb egzystencjalnych. Tego rodzaju konstatacji nie sposób uczynić względem J. K. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.