Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika (adwokata) z urzędu. W druku podała, że wspólnie z mężem prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkując w budynku mieszkalnym o pow. 96 m2 i wartości około 180.000 zł. W skład majątku rodziny strony wchodzi również nieruchomość gruntowa o pow. 798 m2, środki pieniężne zgromadzone na rachunku bieżącym w wysokości 1243 zł oraz samochód osobowy [...] z [...] r.
Źródłem utrzymania się strony jest dochód jej oraz jej małżonka z tytułu świadczeń emerytalnych w łącznej kwocie 3.363 zł netto miesięcznie.
W druku formularza strona sporządziła zestawienie swoich miesięcznych wydatków, z którego wynika, że koszty leczenia wynoszą około 300 zł miesięcznie; usługi telekomunikacyjne (internet oraz telefony i TV) to wydatek rzędu 130 zł; ubezpieczenie w PZU – 92 zł; opłata za wodę – 187 zł; opłata za wywóz śmieci – 22 zł, opłata za energię elektryczną 200 zł; zakup opału do c.o. – 680 zł; zakup paliwa oraz koszty eksploatacyjne związane z użytkowaniem samochodu – 660 zł; zakup odzieży oraz środków czystości – 100 zł.
Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawczyni nadesłała dokumenty potwierdzające informacje podane we wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Analiza sytuacji materialnej wnioskodawczyni nie pozwoliła stwierdzić, że jej stan majątkowy uzasadniałby uwzględnienie wniosku. Nie można bowiem w opisywanych wyżej realiach stwierdzić, że strona pozbawiona jest możliwości samodzielnego opłacenia kosztów sądowych. Stałe źródła dochodu wnioskodawczyni oraz jej małżonka pokrywają w całości deklarowane wydatki, pozwalając na wygospodarowanie nadwyżek. Co więcej, wspomniane wydatki mogą być zmniejszone, chociażby ze względu na porę roku i zmniejszenie zapotrzebowania na opał do pieca c.o. oraz poczynienie oszczędności w kosztach eksploatacji samochodu. Oceny tej nie zmienia również fakt posiadania oszczędności, co prawda niewielkich, na rachunku bieżącym, które z powodzeniem mogą stronie pozwolić na samodzielne opłacenie kosztów sądowych oraz skorzystanie z usług fachowego pełnomocnika. Prawo pomocy jest natomiast instytucją mającą zapewnić prawo do sądu osobom znajdującym się w bardzo trudnej sytuacji życiowej, czego na gruncie okoliczności niniejszej sprawy nie sposób stwierdzić.
Zważywszy na powyższe należało uznać, że brak jest dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku. Wobec tego, działając na podstawie art. 246 §1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.