Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta R., działając na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego umorzył w całości wznowione postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę – przebudowę wraz z rozbudową i nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] w R. –[...], na nieruchomości o nr. geodezyjnym [...].
W dniu 5 marca 2019 r. do Wojewody Śląskiego wpłynęło pismo J. M. oraz K. M. (dalej zwanych "skarżącymi") opatrzone tytułem "ponowne zażalenie", w którym kwestionują oni postanowienie Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. o odmowie wznowienia postępowania oraz wskazaną powyżej decyzję tego organu o umorzeniu wznowionego postępowania administracyjnego.
Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewoda Śląski, działając m.in. na postawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie przez skarżących terminu do wniesienia odwołania od wskazanej na wstępie decyzji Prezydenta Miasta R. z [...] r. o umorzeniu wznowionego postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu Wojewoda podał, że decyzja Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. o umorzeniu wznowionego postępowania administracyjnego została doręczona skarżącym w dniu 15 stycznia 2019 r., co wynika ze znajdującego w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru. Zatem, jak wskazał organ wojewódzki, 14 dniowy termin na wniesienie odwołania upłynął w dniu 29 stycznia 2019 r. Tymczasem skarżący wnieśli odwołanie przesyłką pocztową nadaną w dniu 1 marca 2019 r., czyli z około 30 dniowym uchybieniem terminu wskazanego w art. 129 § 2 k.p.a.
W skardze na powyższe postanowienie Wojewody skarżący zarzucili, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. o umorzeniu wznowionego postępowania administracyjnego wnieśli w terminie.
Do skargi załączyli kopię pisma z dnia 18 stycznia 2019 r. opatrzonego tytułem "Zażalenie", zwierającego wskazanie numeru sprawy: [...], w którym wskazali, że zmuszeni są skierować zażalenie na postanowienie z dnia 8 stycznia 2019 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta R. nr [...] z dnia [...] r. Według treści tego pisma skarżący czują się lekceważeni podejściem do ich sprawy przez Urząd Miasta R. oraz zostali pozbawieni należnego im prawa jako stronie w procedurze wydana decyzji o pozwoleniu na budowę.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie ze względu na naruszenie przez organ odwoławczy przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Wojewoda, zdaniem Sądu, przedwcześnie stwierdził na podstawie art. 134 k.p.a. uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Nie wziął bowiem pod uwagę, że w dniu [...] r. Prezydent Miasta R. wydał dwa rozstrzygnięcia, dotyczące wznowionego postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę – przebudowę wraz z rozbudową i nadbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] w R.– [...], na nieruchomości o nr. geodezyjnym [...]. W tej dacie Prezydent wydał decyzję o umorzeniu w całości wznowionego postępowanie administracyjnego w sprawie zakończonej wskazaną powyżej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. nr [...]. Ponadto w tej samej dacie wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej wskazaną powyżej decyzją.
Powyższe rozstrzygnięcia zostały równolegle doręczone skarżącym w dniu 15 stycznia 2019 r., co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach administracyjnych organu. Obydwa rozstrzygnięcia były dla skarżących niekorzystne i każde nich oznaczało negatywny wynik ich zabiegów o wzruszenie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę. Ponadto obydwa rozstrzygnięcia z dnia [...] r. zostały oznaczone tym samym numerem sprawy tj. [...]. W tym stanie rzeczy obowiązkiem organu było zwrócenie się do skarżących o sprecyzowanie, czy we wniesionym w dniu 21 stycznia 2019 r. środku zaskarżenia kwestionują wyłącznie postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, czy też również postanowienie o umorzeniu wznowionego postępowania. Sprecyzowanie to było tym bardziej konieczne, że ze względu na jednoczesne wydanie, a potem doręczenie, obu rozstrzygnięć, osoba nie posiadająca dobrej znajomości procedury administracyjnej oraz nie rozumiejąca istoty i charakteru prawnego wydanych rozstrzygnięć, mogła nie zdawać sobie sprawy z konieczności wyraźnego zaznaczenia, że we wniesionym środku zaskarżenia kwestionuje każde z tych rozstrzygnięć i że nie wystarczy w tym zakresie wyrażenie niezadowolenia ze skutków tych rozstrzygnięć, które w obu przypadkach sprowadzało się do zamknięcia skarżącym drogi do wzruszenia kwestionowanego przez nich ostatecznego pozwolenia na budowę.
Za koniecznością wskazanego powyżej wezwania skarżących do sprecyzowania zakresu zaskarżenia przemawiała w szczególności zasada zaufania. Organy administracji publicznej, w myśl tej zasady, powinny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). W kolizji z zasadą zaufania pozostaje sytuacja, w której organ administracji, prowadzący postępowanie, nie dostrzega intencji "procesowej" strony i nie nadaje jej stosownej formy procesowej w celu dokonania oceny zasadności tej intencji. Prezentowane stanowisko wzmacnia zasada informacji (art. 9 k.p.a.), jak i zawarta w 81a § 1 k.p.a., zasada rozstrzygania na korzyść strony wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy.
Mając na względzie powyższe rozważania stwierdzić należy, że z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. organ odwoławczy zaniechał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do sprecyzowania zakresu zaskarżenia wynikającego z pisma skarżących z dnia 21 stycznia 2019 r. Bez takiego sprecyzowania i wykluczenia, że intencją skarżących było zaskarżenie wyłącznie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, a nie również decyzji umarzającej wznowione postępowanie, doszło do naruszenia art. 134 k.p.a., który Wojewoda przedwcześnie zastosował, stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżone postanowienie.
O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w punkcie drugim wyroku na mocy art. 200, 202 § 2 i 205 § 1 p.p.s.a.
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.
Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie kierować się oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, wynikającymi wprost z przytoczonych powyżej rozważań.