Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 stycznia 2012 r. R. D. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Sąd przekazał skargę Dyrektorowi Izby Celnej w K. w dniu 17 stycznia 2012 r., celem nadania jej dalszego biegu stosownie do wymogu zawartego w treści art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.
W myśl art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 54 p.p.s.a skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zatem wpływ skargi bezpośrednio do sądu skutkował koniecznością przekazania jej właściwemu organowi, a za datę wniesienia skargi należy uznać dzień nadania tej skargi przez sąd do organu administracyjnego.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zaskarżone rozstrzygnięcie wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 12 grudnia 2011 r., co oznacza, że termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 11 stycznia 2012 r. Tymczasem skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu, a następnie przekazana organowi odwoławczemu w dniu 17 stycznia 2012 r.
Skargę należy zatem uznać za wniesioną z uchybieniem terminu.
Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę jako spóźnioną.