Uzasadnienie
Prawomocnym wyrokiem z dnia 8 marca 2017 r. wydanym w sprawie o sygn. II SA/Gl 1241/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K. J. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa postanowienia prostującego oczywistą omyłkę w decyzji dotyczącej zajęcia nieruchomości - tj. decyzji z dnia [...] r. Nr [...] L.dz. [...], mocą której Prezydent Miasta S. zezwolił "A" na czasowe zajęcie nieruchomości położnej w S., oznaczonej jako działki nr 1 i nr 2 będącej we władaniu J. K., w celu przeprowadzenia linii napowietrznej 110kV do stacji energetycznej 110/20/6 kV "B".
Pismem z dnia 2 kwietnia 2018 r. K. J. zwrócił się o wznowienie postępowania zakończonego wymienionym powyżej wyrokiem sygn. akt II SA/Gl 1241/16 wskazując, że orzeczenie to oparte zostało na dokumencie przerobionym, uzyskane zostało za pomocą przestępstwa, a w okresie późniejszym wykryto takie okoliczności i środki dowodowe, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W tym ostatnim punkcie odwołał się do prawomocnego orzeczenia Sądu Okręgowego w K. sygn. akt [...] z dnia [...] r., w którym Sąd wyraźnie i precyzyjnie stwierdził, kto był posiadaczem nieruchomości oznaczonej jako działka nr 3 (w 1976 r. oznaczonej jako działka nr 4).
W piśmie z dnia 23 maja 2018 r. wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału K. J. poinformował, że o podstawie wznowienia postępowania sądowego dowiedział się z pisma Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 marca 2018 r., a postanowienie Sądu Okręgowego w K. sygn. akt [...] wraz z uzasadnieniem z dnia [...] r. otrzymał w dniu 6 marca 2018 r. Dodał, że Wojewoda Śląski odmawiając uchylenia zaskarżonego postanowienia Prezydenta Miasta S. i uchylenia bądź stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. wydanego z rażącym naruszeniem prawa powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3515/15, który następnie został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1341/16.
Wyjaśnił, że Prezydent Miasta S. po 37 latach sprostował decyzję nr [...] z dnia [...] r. postanowieniem z dnia [...] r. w trybie art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zmieniając występujący w treści tej decyzji zapis "działka nr 1" na "działka nr 4". Dodał, iż celowo nie został dopuszczony do udziału w tym postępowaniu, pomimo, iż rozstrzygano o nieruchomości stanowiącej jego własność. Nie mógł więc wnieść stosownego zażalenia. Podkreślił, iż na podstawie art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego można sprostować z urzędu lub na żądanie strony błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki, ale nie mogą w tym trybie być prostowane błędy i omyłki istotne, w tym.in. numery działek.
Wnosząc o uchylenie wyroku sygn. akt II SA/Gl 1241/16 wskazał, że został on oparty na dokumencie przerobionym, a to wobec przedstawienia w aktach sprawy sfałszowanego skanu decyzji Wiceprezydenta Miasta S. nr [...]. Dodał, że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa, wobec fałszywie podanej informacji, iż władającym działką nr 4 był J. K., podczas gdy orzeczeniem Sądu Okręgowego w K. sygn. akt [...] z dnia [...] r. potwierdzono, że w czasie postępowania zakończonego wymienioną decyzją [...], władającym wymienioną działką nie był J. K. Nadto podkreślił, iż wykryto w okresie późniejszym okoliczności i środki dowodowe, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu, a mianowicie: orzeczeniem Sądu Okręgowego w K. sygn. akt [...] z dnia [...] r. ustalono chronologicznie, kto był posiadaczem nieruchomości określonej jako działka nr 3 (w 1976 r. - działka nr 4), co definitywnie rozsądziło, że władającym tą działką, na której stoi słup energetyczny i przebiega linia elektryczna, nie był J. K., a stąd Wojewoda wprowadził w błąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Wskutek powyższego Wojewoda Śląski odmawiając uchylenia lub stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. naruszył szereg przepisów, m.in. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 113 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Pokreślił, że postanowienie to w sposób istotny zmieniło pierwotną decyzją merytorycznie. Przedstawił, iż działka nr 4 (numeracja z daty wydania decyzji nr [...]) nie była we władaniu J. K., a wydana wówczas decyzja była skierowana do osoby nieżyjącej, co stanowi o jej wadliwości.
Nadto w jego ocenie Wojewoda Śląski naruszył również przepis art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro nie można uchylić decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, to tym bardziej nie można zmienić numeru działki w decyzji po upływie 37 lat od daty jej wydania. Pokreślił, że postępowanie w sprawie sprostowania decyzji nr [...] od samego początku ma cechy kryminogenne, m.in. z racji dołączenia do akt sprawy aktu zgonu J. K., który zmarł w 1997 r. (miałby wówczas 117 lat) i który nigdy nie był władającym działką nr 4. Dodatkowo arogancją i lekceważeniem prawa, w jego ocenie, było sprostowanie decyzji nr [...] tylko na podstawie sfałszowanej kserokopii tej decyzji (nie przedłożono bowiem oryginałów dokumentów.)
Podkreślił też wnioskujący, że w trakcie postępowania zażaleniowego błędnie przyjęto strony tego postępowania, tj. uwzględniono następstwo prawne "C" S.A. w miejsce "A", natomiast nie zbadano następcy prawnego właściciela działki nr 4. Przyznał to sam Prezydent Miasta S., a więc nie może być wątpliwości, że postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. [...] i decyzja Wiceprezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] L.dz. [...] zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa - tj. art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Uwzględniając powyższe wniósł o uwzględnienie złożonej skargi.
W dodatkowym piśmie procesowym z dnia 6 lipca 2018 r. odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1341/16, którym uwzględniono jego skargę kasacyjną i uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3515/15 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] L.dz. [...]. W piśmie tym przywołał obszerne fragmenty uzasadnienia wymienionego wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że niniejsza sprawa dotyczy wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt II SA/GL 1241/16. Zatem w pierwszej kolejności Sąd zobowiązany był zbadać dopuszczalność wznowienia mając na uwadze regulację zawartą w art. 270 do art. 285 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.). W analizowanej sprawie skarżący powołał jako podstawę art. 273 § 1 pkt 1, który stanowi, że można żądać wznowienia postępowania na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym (...) i § 2 powołanej powyżej ustawy, zgodnie z którym można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Skarga o wznowienie postępowania oparta została formalnie na powyższej przesłance i została wniesiona w ustawowym trzymiesięcznym terminie od dnia dowiedzenia się o podstawie wznowienia (art. 277 cytowanej ustawy). Zatem skarga jako dopuszczalna podlegała merytorycznemu rozpoznaniu na rozprawie.
Jednak skarga nie jest merytorycznie zasadna. W skardze kwestionowany jest wyrok tut. Sądu z dnia 8 marca 2017 r. dotyczący postanowienia Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] którym sprostowano oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] r. nr [...], w ten sposób, że występujący w decyzji zapis "działka nr 1" zamieniono na "działka nr 4". Tylko zatem w tym zakresie skarga mogła podlegać rozpatrzeniu.
Tymczasem podane przyczyny wznowienia, a mianowicie orzeczenie Sądu Okręgowego w K. sygn. akt [...], w którym stwierdzono chronologicznie, kto był posiadaczem nieruchomości oznaczonej jako działka nr 3 (w 1976 r. oznaczonej jako działka nr 4), czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 1341/16, którym uwzględniono jego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3515/15 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] L.dz. [...], nie są okolicznościami ani dowodami, które istniały w dacie poprzedniego postępowania sądowego. Fakt ten wynika z prostego zestawienia dat wydania prawomocnego wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1241/16 - 8 marca 2017 r. wymienionych powyżej rozstrzygnięć- tj. orzeczenie Sądu Okręgowego w K. w dniu [...] r. oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2018 r.
Tymczasem dowody lub okoliczności stanowiące podstawę wznowienia, muszą istnieć przed zakończeniem sprawy. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia. Z przepisu art. 273 § 2 cyt. ustawy, wynika jedynie, że chodzi o późniejsze wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mają wpływ na wynik sprawy, lecz muszą one istnieć przed wydaniem orzeczenia w sprawie.
Taki też pogląd wyrażono w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2018 r. sygn. akt II FSK 1918/17 (LEX nr 2450529), z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 16/17 (LEX nr 2442204), z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. akt I FSK 1121/16 (LEX nr 2273295).
Dodatkowo podkreślić należy, że przywołane powyżej orzeczenia Sądów nie miałyby żadnego znaczenia dla wyniku sprawy, zakończonej kwestionowanym wyrokiem tut. Sądu, który dotyczył stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa postanowienia prostującego oczywistą omyłkę w decyzji dotyczącej zajęcia nieruchomości. W zakresie decyzji, która była sprostowana postanowieniem podlegającym ocenie w zakwestionowanym wyroku, skarżący prowadzi przecież odrębne postępowanie, które z racji wymienionego powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylającego poprzedni wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie będzie prowadzone ponownie.
Z kolei odnosząc się do przesłanki określonej w art. 273 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tj. oparcie orzeczenia na dokumencie przerobionym, wobec przedstawienia w aktach sprawy sfałszowanego skanu decyzji Wiceprezydenta Miasta S. nr [...], należy wyjaśnić, iż z treści przywołanego przepisu w związku z treścią art. 274 tej ustawy wynika, że wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego można żądać wyłącznie wtedy, gdy wystąpienie przesłanek z art. 271 § 1 ustalone zostało prawomocnym wyrokiem skazującym. Treść tego przepisu wyraźnie wskazuje, że podstawą żądania musi być dokument podrobiony lub przerobiony, a fakt ten musi być stwierdzony przez właściwy organ po przeprowadzeniu postępowania karnego. W niniejszym przypadku, oprócz twierdzenia samego skarżącego, iż orzeczenie w sprawie postanowienia prostującego wydane zostało w oparciu o dokument przerobiony, nie przedstawiono wymaganego prawomocnego stwierdzenia owego przerobienia.
Z tych względów nie stwierdzając merytorycznej podstawy wznowienia postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 282 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.