Uzasadnienie
Decyzją ostateczną z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w K. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą przyjęcia oświadczeń o wstąpieniu w związek małżeński poza lokalem urzędu stanu cywilnego przez M. M. i D. K. i umarzającą postępowanie I instancji.
Pismem z dnia [...] r. Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w K. wniósł skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia i utrzymania w mocy decyzji własnej z dnia [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
W rozpatrywanej sprawie Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w K. wniósł skargę na decyzję, którą Wojewoda [...] uchylił w całości wydaną przez niego decyzję i umorzył postępowanie I instancji.
Wskazać należy, iż według art. 28 k.p.a. pojęcia strony nie można odnieść do podmiotu występującego w sprawie w charakterze organu administracyjnego, dopuszczenie zaś możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który orzekał w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej zaś - uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie (por. postanowienie NSA z dnia 19 października 2000 r., sygn. II SA/Gd 2159/00, LEX 446440). Odnosi się to także do organu I instancji, któremu żaden przepis nie przyznaje uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący takie rozstrzygnięcia w drodze skargi (por. postanowienie NSA z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, LEX nr 197511, zob. także uchwałę SN z dnia 27 lipca 1993 r., sygn. akt III AZP 8/93, publ. OSNPC 1994 r., nr 1, poz. 3).
Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że w sytuacji, gdy skarga została złożona w sprawie przez organ pierwszej instancji, jest ona niedopuszczalna (zob. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 1997 r., sygn. akt IV SA 802/95, publ. ONSA 1997 r., nr 4, poz. 179).
Mając na względzie powyższe, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy p.p.s.a.