Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej z dnia 30 października 2017 r. od wyroku wydanego przez tutejszy Sąd w dniu 25 sierpnia 2017 r., radca prawny D. S., działający w imieniu skarżącej – P. H.-W., wniósł o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Następnie, reprezentujący stronę radca prawny złożył do Sądu pismo procesowe datowane na 22 listopada 2017 r., w którym oświadczył, iż cofa powyższy wniosek o przyznanie prawa pomocy. Równocześnie przedłożył dowód uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje.
Stosownie do treści art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Treść pisma procesowego pełnomocnika skarżącej z dnia 22 listopada 2017 r. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że jego intencją jest cofnięcie wniosku o zwolnienie P. H.-W. od kosztów sądowych, wyrażonego przezeń uprzednio w skardze kasacyjnej. W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji, działając na podstawie przywołanego art. 249a p.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 tej ustawy.