Uzasadnienie
W dniu 30 grudnia 2022 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Katowicach Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, na podstawie art. 273 ust. 6 w związku z art. 271 ust. 3 i ust. 5a ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2022 r. poz. 2233 z późn. zm., dalej w skrócie: "ustawa Prawo wodne"), wydał decyzję znak: GL.ZUO.2.470.2112.1.2019.AS, po negatywnym rozpatrzeniu reklamacji Spółki Wodnej M. (dalej jako: "Skarżąca"), dotyczącej informacji z dnia 17 listopada 2022 r. ustalającej wysokość opłaty stałej za usługi wodne Nr [...], K., [...], za okres od dnia 1 stycznia do dnia 24 maja 2019 r. w wysokości 9 593,00- zł., za pobór wód powierzchniowych ujęciem na rzece [...] w km 86 + 270.
Od powyższej decyzji, pismem z dnia 2 lutego 2023 r. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, domagając się jej uchylenia i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz nakazania zwrócenia uiszczonej opłaty rocznej za 2019 r. Zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej w skrócie: "k.p.a.") w związku z art. 16 pkt 40 i art. 268 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne, poprzez nie wyjaśnienie czy w ramach posiadanego pozwolenia wodnoprawnego Spółka realizuje pobór zwrotny.
Dodatkowo, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 271 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 270 ust. 2 i ust. 2a ustawy Prawo wodne, poprzez ich nie zastosowanie i ustalenie opłaty stałej podczas pobierania wody w sposób zwrotny, a więc oprowadzania tej samej ilości niezanieczyszczonej wody jaka została pobrana do zasobu i stan wód. Zdaniem Skarżącej organ pominął, że opłatę nalicza się wyłącznie za korzyść, jaką podmiot dokonujący poboru uzyskał w następstwie wykorzystania wody. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, iż organ wydał decyzję w oparciu o opinię biegłego, który ograniczył się wyłącznie do obliczenia ilości wody pobranej powrotnie, nie odnosząc się do charakteru cieku [...], jako cieku przepływowego charakteryzującego się poborem zwrotnym, nie ustalił też, czy ilość wody "oddawanej" odpowiada tej pobranej. Faktycznie pobór wody spełnia definicję poboru zwrotnego, o którym mowa w art. 16 pkt 40 ustawy Prawo wodne, rozumianego jako pobór, po którym następuje odprowadzenie nieprzekształconych w ścieki wód w tej samej ilości bez utraty substratu. Odprowadzona woda nie ulega zanieczyszczeniu, jedynie przepływa przez urządzenie wodne, którym jest M. Spółka nie pobiera też wody na cele gospodarcze powodujące jej zużycie lub zanieczyszczenie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni w Katowicach Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "organ") wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że w decyzji wykorzystał opinię niezależnego eksperta mgr inż. M.C., który to został powołany przez organ zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, orzekającego w analogicznej sprawie dotyczącej opłaty stałej za rok 2018, która prowadzona była pod sygnaturą akt II SA/Gl 1044/19 oraz II SA/Gl 796/22. Wykonana przez eksperta opinia specjalistyczna pn. "Opinia określająca stosunki wodne oraz gospodarkę wodną na ciekach oraz urządzeniach wodnych na [...] od ujęcia na [...] do granic administracyjnych miasta U. - Etap I", m.in. wykazała jaka ilość wód pobieranych przez Skarżącą z rzeki [...] na jazie w [...] jest wykorzystywana dla celów zasilania [...] na potrzeby chowu i hodowli ryb oraz na potrzeby naśnieżania stoku, tzn. jaka część wody pobierana jest powtórnie.
Do ustalenia powyższych danych uwzględniono pozwolenia wodnoprawne podmiotów, które pobierają/pobierały wodę do wymienionych celów, tak aby uniknąć obciążenia opłatą kilku podmiotów "za ten sam pobór". W opinii przestawiony został bilans wodnogospodarczy wskazujący ilości wód pobieranych powtórnie w formie tabelarycznej. Jednakże dla jasnego i niebudzącego wątpliwości przekazu ilości zostały zbiorczo przedstawione w formie opisowej. Z danych wynika, że Skarżąca pobiera wodę z rzeki [...] dla celów zasilania [...] w ilości 9 188 640 m³/rok. Całkowite dodatkowe średnie roczne zasilanie [...] ustalone na podstawie przepływów średnich z wielolecia SSQ obliczonych wzorem empirycznym w przekrojach ujściowych dopływów do [...] wynosi 4 348 814 m³/rok.
Zatem uwzględniając średnie roczne zasilanie [...] wodami poszczególnych dopływów ustalono, że z całkowitej ilości pobieranej wody z [...] przez Skarżącą, powtórnie pobierana jest woda w ilości 784 853 m³/rok, która nie podlega opłacie. Z powyższych informacji wynika, że woda, która nie podlega powtórnemu poborowi, przez Skarżącą pobierana jest na podstawie pozwolenia wodnoprawnego w ilości 8 403 787 m³/rok-wielkość poboru, za którą należna jest opłata od Skarżącej. Organ wywiódł, że nie sposób zgodzić się z zarzutem, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia 30 grudnia 2022 r. powołał się na nieprawomocne orzeczenie sądu w kwestii obowiązku ponoszenia opłaty, tj. "nawet, gdyby przyjąć, że cała (poza wodą pobieraną do naśnieżania) pobierana" przez Skarżącą "z rzeki [...] woda powtórnie do niej wraca", to "z ustawy Prawo wodne nie wynika aby spółka miała być zwolniona z ponoszenia kwestionowanej opłaty", gdyż stanowisko takie zostało wyrażone już w wyroku Wojewódzkiego Sądu Wojewódzkiego w Gliwicach z dnia 15 listopada 2019 r., który stał się prawomocny dnia 30 stycznia 2020 r. i został wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1044/19.
Skarżąca w skardze odwołuje się do tego wyroku. Bezzasadnym jest również w ocenie organu zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 16 pkt 40 i art. 268 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne, gdyż, jak wskazano w zaskarżonej decyzji, brak jest podstaw do zwolnienia Skarżącej z ponoszenia przedmiotowej opłaty. W odpowiedzi na zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również nierozpatrzenia pojęcia "zwrotnego" organ wyjaśnił, iż kwestia ta była rozpatrywana w odrębnym postępowaniu dotyczącym wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, które zakończono decyzją z dnia 12 grudnia 2022 r. znak: GL.ZUZ.2.4210.262m.2020.AS/IM, w której to organ zaznaczył, iż nie zachodzi tutaj pobór zwrotny uzasadniając, że pobór wód powierzchniowych z rzeki [...] na wysokości jazu piętrzącego [...] (w km 1003+020 rzeki) na cele zasilania [...] mógłby być traktowany jako opisany powyżej pobór zwrotny, jedynie w przypadku odprowadzenia do tejże rzeki [...] pobranych wód w tym samym stanie zarówno ilościowym, jak i jakościowym.
Z przedłożonej wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego dokumentacji wynika, iż pobierana woda przeznaczona będzie do zasilania stawów rekreacyjno-wędkarskich Gminy U. oraz naśnieżania stoków narciarskich przez Kolej Linową C. Sp. z o.o. Zatem wody powierzchniowe pobrane z rzeki [...] nie zostaną odprowadzone w tej samej ilości (część wód zostanie pobrana na potrzeby innych zakładów) i tej samej jakości (wody na potrzeby stawów rekreacyjno-wędkarskich zostaną przekształcone pod względem jakościowym). Tym samym w sprawie nie jest zachowana definicja poboru zwrotnego, o którym mowa w art. 16 pkt 40 ustawy Prawo wodne.
Co więcej, pobranych wód powierzchniowych z rzeki [...] objętych wnioskiem z opisanych względów, nie można traktować również jako wód pobranych i niewykorzystanych, bowiem wody te będą wykorzystywane chociażby na potrzeby wymienionych zakładów. Wprawdzie Skarżąca skorzystała z prawa do wniesienia odwołania od powyższej decyzji organu z dnia 12 grudnia 2022 r., więc nie jest ona ostateczna, jednak wynikiem przeprowadzonego postępowania było umorzenie w całości jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia Skarżącej pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną - pobór zwrotny wód powierzchniowych z rzeki [...] na wysokości jazu piętrzącego [...] zlokalizowanego w km 1003+020 rzeki [...], na cele zasilania [...]. Z zapisów pozwolenia wodnoprawnego stanowiącego podstawę ustalenia spornej opłaty w rozpatrywanej sprawie a wydanego w oparciu o operat wodnoprawny, zwrotny zrzut wody następuje jedynie w okresach deszczowych.
Zdaniem organu, władczość Państwa jako źródło obowiązku opłat za usługi wodne oraz minimalny lub żaden wpływ jednostki na treść tego stosunku prawnego wymagają ścisłego, zgodnego z zakładanym celem stosowania przepisów określających ten obowiązek. W związku z tym wszelkie zwolnienia z danin publicznych, muszą być interpretowane w sposób ścisły, a tym samym skoro Ordynacja podatkowa ma odpowiednie zastosowanie również w stosunku do tychże opłat, wynikających z ustawy Prawo wodne, to zwolnień z obowiązku ponoszenia opłat za korzystanie z usług wodnych nie można interpretować według zasad wykładni rozszerzającej (por. uzasadnienie wyroku WSA w Gliwicach z dnia 3 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/GI 585/21). Z powyższych przyczyn pozwolenie wodnoprawne, którego adresatem jest Skarżąca nie dotyczy poboru wód podlegającemu zwolnieniom z opłaty stałej, o których mowa w art. 270 ust. 2 oraz 2a ustawy Prawo wodne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego.
Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., w skrócie: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Istotą sporu jest fakt ustalenia i naliczenia opłaty za usługę wodną polegającą na poborze wód powierzchniowych ujęciem na rzece [...] w km 86 + 27, który w ocenie Skarżącej realizowany jest w postaci poboru zwrotnego na podstawie pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Starostę [...] w dniu 25 maja 2009 r., bowiem [...] jest ciekiem wodnym przepływowym i woda pobrana zostaje następnie oddana.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że niniejsza sprawa podlegała już dwukrotnie kontroli sądowej.
Pierwszy raz, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 15 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 1496/16 uchylił decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Katowicach z dnia 20 maja 2019 r., określającą Skarżącej wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych.
W dalszej kolejności, drugi raz, tak jak wskazano w odpowiedzi na skargę, nieprawomocnym wyrokiem z dnia 22 września 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 796/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Katowicach z dnia 30 marca 2022 r. w przedmiocie opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ujęciem na rzece [...] w km 86+270, za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r., w kwocie 26.588 zł.
Sąd w składzie orzekającym ponownie rozpatrując sprawę, na mocy art. 153 p.p.s.a. obowiązany jest dokonać analizy normatywnej i zakresu działania organu w kontekście wywiązania się z zaleceń wskazanych w przywołanych wyrokach, które dotyczą tego samego pozwolenia wodnoprawnego udzielonego Skarżącej. Związanie Sądu oceną prawną wyrażoną w tych wyrokach, wydanych w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organ przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyrokach formułujących ocenę prawną.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo wodne usługi wodne polegają na zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego korzystania z wód, zwykłego korzystania z wód oraz szczególnego korzystania z wód. Jednocześnie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo wodne zawiera listę "usług wodnych", która obejmuje m.in. pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych (pkt 1) oraz piętrzenie, magazynowanie lub retencjonowanie wód podziemnych i wód powierzchniowych oraz korzystanie z tych wód (pkt 2). Podlegają one opłacie na podstawie art. 268 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne.
Ustawodawca w tym zakresie wprowadził ściśle określone wyjątki warunkowane celem, w którym wykorzystywana jest woda. Odstępstwa od ogólnej zasady ponoszenia opłat uregulowane zostały w art. 270 ust. 2 i 2a ustawy Prawo wodne. Stanowi on, że opłaty tej nie wnosi się za pobór wód do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw, na potrzeby chowu i hodowli ryb oraz do celów elektrowni wodnych (art. 270 ust. 2), a także za pobór wód do celów ochrony przyrody w lasach lub ochrony przeciwpożarowej lasu (art. 270 ust. 2).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości, że Skarżąca na podstawie pozwolenia wodnoprawnego Starosty [...] z dnia 25 maja 2009 r., korzystała z usług wodnych, a wymierzona opłata stała dotyczy okresu od dnia 1 stycznia do dnia 24 maja 2019 r., za pobór wód powierzchniowych ujęciem na rzece [...] w km 86 + 270, czyli ostatniego okresu ważności tego pozwolenia.
W toku postępowania nie ustalono, aby zachodziły okoliczności z art. 270 ust. 2 i 2a ustawy Prawo wodne, które zwalniałyby Skarżącą z obowiązku wnoszenia opłaty stałej. Dotyczy to również wykorzystywania wód do chowu lub hodowli ryb, co nakazał sprawdzić WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 15 listopada 2019 r. Mianowicie Spółka sama wyjaśniła w pismach składanych w toku postępowania administracyjnego, że jej rolą jest tranzyt wody do podmiotów (jej członków), które na podstawie odrębnych pozwoleń wodnoprawnych dokonują poboru wód z [...] (m.in. pisma Spółki z dnia 28 października 2020 r. oraz z dnia 11 marca 2022 r.). Zatem nie ma mowy o wykorzystywaniu pobranej wody do wspomnianych celów. Natomiast ewentualne prowadzenie tego rodzaju działalności przez podmioty, które dokonują poboru wód z [...], pozostaje bez znaczenia dla sprawy.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest wyłącznie korzystanie z usług wodnych przez Skarżącą.
W skardze Spółka zwraca uwagę na konieczność ustalenia, czy ilość wody "oddawanej" odpowiada tej pobranej.
Zajmując się tym zagadnieniem trzeba podnieść przede wszystkim, że opłata za pobór zwrotny jest czymś innym niż opłata stała, której dotyczy niniejsze postępowanie.
Zaznaczyć przyjdzie, że organ nie naliczył Skarżącej opłaty za pobór zwrotny.
W myśl art. 16 pkt 40 ustawy Prawo wodne pobór zwrotny to pobór wód, po którym następuje odprowadzenie nieprzekształconych w ścieki wód w tej samej ilości. Opłaty za pobór zwrotny wód zostały uregulowane w sposób autonomiczny względem opłat za pobór "klasyczny", a wysokość opłat za pobór zwrotny wód jest zdecydowanie mniejsza od opłat ustalanych za pobór "klasyczny". Jest to rozwiązanie logiczne i korespondujące z ogólną regułą systemową, w myśl której prawodawca nakłada na jednostki obciążenia jedynie w stopniu proporcjonalnym do wartości, które chce w ten sposób chronić, bądź uzyskać rekompensatę za ich całkowite lub częściowe wyeksploatowanie (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 26 września 2018 r. sygn. II SA/Rz590/18).
Opłata za pobór zwrotny pobierany jest jedynie w przypadkach wprost wskazanych w ustawie Prawo wodne. Tego rodzaju opłata wiązana jest z wykorzystywaniem wody w celach chowu i hodowli ryb (art. 275) oraz w elektrowniach wodnych (art. 270 ust. 4). Dotychczasowe rozważania pozwalają na stwierdzenie, że w rozpoznawanej sprawie tego typu sytuacje nie występują, a w konsekwencji zarzut naruszenia art. 16 pkt 40 i art. 268 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne jest nietrafny.
Sporządzona przez eksperta opinia, na którą szeroko powołuje się organ w odpowiedzi na skargę, dostarczyła wiedzy, która pozwoliła na wyliczenie wysokości opłaty stałej w taki sposób, aby ta sama pobrana woda nie podlegała dwukrotnej opłacie. Pomniejszenie poboru wód przez Skarżącą umożliwiło organowi na określenie wysokości opłaty stałej pozostającej w zgodzie z wytycznymi Sądu zawartymi w wyroku z dnia 15 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 1044/19.
Zarzut naruszenia art. 271 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne został rozstrzygnięty wspomnianym wyrokiem tut. Sądu oraz wyrokiem z dnia 22 września 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 796/22.
Brak jest również podstaw dla uznania zasadności zarzutów naruszenia przepisów procesowych. Organ nie tylko zgromadził materiał dowodowy pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, ale także dokonał prawidłowej jego oceny, czemu dały wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, uzupełnionym w treści odpowiedzi na skargę.
Wejście w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. ustawy - Prawo wodne z 2017 r. było wynikiem realizacji spoczywającego na Polsce obowiązku implementacji do krajowego porządku prawnego Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. WE L 327 z 22 grudnia 2000, s. 1 - 73 ze zm. - Dz. Urz. UE polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, s. 275 - 346), zwanej "Ramową Dyrektywą Wodną". W uzasadnieniu do projektu tej ustawy wskazano, że Ramowa Dyrektywa Wodna podkreśla konieczność zastosowania instrumentów ekonomicznych w celu racjonalizacji użytkowania zasobów i wynikających z tego strat w środowisku. Zgodnie z art. 5 i art. 9 ust. 1 oraz załącznikiem III do Ramowej Dyrektywy Wodnej, kraje członkowskie Unii Europejskiej są zobowiązane do opracowania analiz ekonomicznych korzystania z wody dla każdego obszaru dorzecza z uwzględnieniem zwrotu kosztów usług wodnych, który opiera się w szczególności na zasadzie "zanieczyszczający płaci"/"użytkownik płaci".
Analiza zwrotu kosztów wymaga również uwzględnienia kosztów środowiskowych oraz zasobowych (Druk nr 1529; Rządowy projekt ustawy - Prawo wodne). Z art. 9 Ramowej Dyrektywy Wodnej wynika postulat wprowadzenia systemowego rozwiązania zrównoważonego gospodarowania zasobami wodnymi, poprzez zbudowanie systemu usług wodnych opartego na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych i korzystaniu z wód poza zwykłym lub powszechnym korzystaniem.
Zasadę tę ujęto w art. 9 ust. 3 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym gospodarowanie wodami opiera się na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną.
Zasadę zwrotu kosztów usług wodnych i korzystaniu z wód poza zwykłym lub powszechnym korzystaniem wyraża również art. 86 Konstytucji RP, stanowiąc, że każdy jest obowiązany do dbałości o stan środowiska i ponosi odpowiedzialność za spowodowane przez siebie jego pogorszenie, oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (obecnie t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1219), zgodnie z którym, kto powoduje zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty usunięcia skutków tego naruszenia. Obowiązek poniesienia kosztów usunięcia skutków zanieczyszczenia środowiska (korzystania ze środowiska) związany jest więc z faktycznym jego zanieczyszczeniem lub korzystaniem z zasobów środowiska. Opłata za usługi wodne wiąże się zatem wyłącznie z takim korzystaniem z wód, które z mocy art. 35 ust. 1 i 3 ustawy prawo wodne, zostało uznane za usługę wodną (z zastrzeżeniem sytuacji objętych art. 269), który nie ma zastosowania w niniejszym stanie faktycznym.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, nadto nie dostrzeżono w toku postępowania sądowoadministracyjnego innych uchybień wskazujących na konieczność uwzględnienia skargi z urzędu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji.
Powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.