Uzasadnienie
Wójt Gminy S. decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 oraz art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. z 2018 r. poz. 1945) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego ustalił na rzecz K. K. i M. R. (dalej jako inwestorki) warunki zabudowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W decyzji tej określono szczegółowe warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego budowy, zamieszczono warunki w zakresie ochrony interesów osób trzecich, a także ustalenia dotyczące zagospodarowania terenów i obiektów podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały wszystkie wymogi wynikające z postanowień art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Załącznikiem do decyzji uczyniono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.
Z decyzja tą nie zgodził się M.T. (strona lub skarżący), który wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. W odwołaniu tym zarzucił powyższej decyzji naruszenie postanowień art. 10 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez oparcie tej decyzji na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak wypowiedzenia się przez niektóre strony, pozbawione czynnego udziału w postępowaniu, nie mogą być uznane za udowodnione i nie mogą stanowić podstawy faktycznej decyzji administracyjnej. Ponadto zarzucono decyzji tej wydanie jej z naruszeniem postanowień art. 7 w związku z art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego na skutek odstąpienia od ustalenia wszystkich stron prowadzonego postępowania. Podniesiono brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy co doprowadziło do dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, nadto wskazano na przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, co spowodowało wydanie kwestionowanej decyzji w oparciu o dowolne ustalenia faktyczne.
Decyzji tej zarzucono naruszenie reguł wskazanych w art. 107 § 3 w związku z art. 8 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji. W motywach odwołania rozwinięto postawione zarzuty i wskazano osoby, którym uniemożliwiono czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Odnosząc się do uzasadnienia kwestionowanej decyzji podkreślono, że organ pierwszej instancji nie wskazał odrębnych przepisów, z którymi decyzja ta jest zgodna co uniemożliwia wypowiedzenie się w tym zakresie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przywołano przepisy leżące u podstaw jej wydania. W dalszej części uzasadnienia odniesiono się do kluczowych postanowień kwestionowanej decyzji i stwierdzono, że obszar analizowany wyznaczony został prawidłowo w odległości 60 metrów, albowiem front działki ma 20 m. W ocenie organu odwoławczego w zakresie kontynuacji gabarytów istnieje zgodność z obiektami istniejącymi. Odniesiono się do stopnia zabudowy działki i uznano, że będzie on niższy od średniej występującej na analizowanym terenie. Geometria dachu ma być odpowiednia do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. W końcowej części uzasadnia organ odwoławczy odniósł się do podnoszonego przez odwołującego się naruszenia zasady zapewnienia wszystkim stronom czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu.
Organ ten odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych nie dostrzegł uchybień uzasadniających uwzględnienie wniesionego odwołania, przy czym dostrzegł ułomności w działaniu organu pierwszej instancji, które jednakże nie wyczerpują znamion stwierdzenia nieważności decyzji.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona przedmiotowego postępowania, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 10 w związku z art. 30 § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uniemożliwienie stronom wzięcie udziału w sprawie, czym naruszono ich prawo uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym. W motywach skargi podkreślono, że organ pierwszej instancji po wszczęciu przedmiotowego postępowania nie ustalił w sposób prawidłowy kręgu jego stron, albowiem dopuścił się do pominięcia kilku osób, które zmarły i w ich miejsce nie ustanowił reprezentacji dla nich, aby mogła ona reprezentować ich interesy.
Nadto organ ten nie zastosował postanowień art. 30 § 5 wyżej wymienionego Kodeksu, czym doprowadził do sytuacji, że może wystąpić sytuacja przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego brak jest przesłanek do odstąpienia od stosowania tych przepisów.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze nie podzielono ich trafności i zasadności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje;
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 powyższej ustawy tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W rozpoznawanej sprawie kluczową kwestią jest zarzut stawiany przez skarżącego, że organy administracji w sposób wadliwy ustaliły krąg stron tego postępowania i nie uwzględniły wszystkich osób, którym status taki przysługuje, a tym samym dopuściły się naruszenia prawa, które wyczerpuje znamiona wznowienia postępowania administracyjnego przewidziane treścią art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto działanie takie jest sprzeczne z treścią art. 10 przywołanego Kodeksu przewidującego zasadę czynnego udziału strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym.
W świetle powyższego rozważyć należy jak kwestia ta jest ujmowana w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku NSA z 26 września 2019 r. wskazuje się, że uchybienie art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (II OSK 2691/17 Lex 2733958). Przywołane tu stanowisko sądu administracyjnego wskazuje na to, że z powodu naruszenia sygnalizowanej zasady uwzględnienie skargi nastąpi wyłącznie wówczas, gdyby okazało się, że uchybienie to przełożyło się na wynik sprawy i po zapewnieniu wszystkim stronom czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu byłby on odmienny. Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, może wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania i domagać się uchylenia wydanej decyzji, co powoduje spełnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 przywoływanego Kodeksu.
Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do dokonywania oceny odnoszącej się do tego, czy dany podmiot, który nie wniósł skargi, został pominięty w postępowaniu administracyjnym (zob. wyrok NSA z 9 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1259/17 Lex 2676862). W omawianym kontekście warto przywołać jeszcze tezę kolejnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, otóż sąd administracyjny rozstrzygający sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, nie ma z urzędu podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. wyrok NSA z 16 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1647/17 Lex 2699062).
W rozpoznawanej sprawie skargę wniosła osoba, która w ramach prowadzonego postępowania uczestniczyła i miała zapewniony czynny udział we wszystkich czynnościach procesowych. W kontekście przedstawionego orzecznictwa brak jest wykazania przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego w następstwie nie zapewnienia innym osobom czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. W konsekwencji zarzuty skarżącego nie mogą zostać podzielone, a tym samym i skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi i obowiązany jest z urzędu zbadać prawidłowość decyzji administracyjnej poddanej mu do kontroli. Przeprowadzona z urzędu kontrola wykazała, że kwestionowane decyzje organów administracji obu instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi. Podkreślić należy, że obszar analizowany w sprawie wyznaczony został prawidłowo i znajdują się w nim budynki, które odpowiadają charakterystyce projektowanej inwestycji. Także i inne wymogi wynikające z unormowań art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zostały w decyzji tej naruszone.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.