Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...]r. D.N. i A.N. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T.G. o przeprowadzenie kontroli oraz wstrzymanie budowy budynku na działce sąsiedniej jako prowadzonej na rowie melioracyjnym i niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy.
Po przeprowadzeniu oględzin nieruchomości oraz analizie dokumentów, przedłożonych przez inwestora T.K., decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T.G. umorzył postępowanie w sprawie budowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w N. W. T. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż roboty budowlane prowadzone są na podstawie oraz zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i pozwoleniem na budowę, udzielonym decyzją Starosty T. z dnia [...]r. nr [...]. Na terenie budowy posadowiono też obiekt o konstrukcji blaszanej, przeznaczony do czasowego uzyskania w trakcie realizacji robót budowlanych, który zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie wymagał zgłoszenia.
Ani budynek, ani "blaszak" nie zostały posadowione na trasie przebiegu rowu melioracyjnego. W tej sytuacji organ nadzoru budowlanego uznał, iż nie zachodzi żaden z przypadków wymienionych w art. 50 Prawa budowlanego, co uzasadnia umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 kpa. Nadto, organ wyjaśnił, iż sprawa naruszenia stosunków wodnych prowadzona jest w odrębnym postępowaniu przez Wójta Gminy T. w oparciu o przepisy ustawy – Prawo wodne.
W odwołaniu od decyzji D.N. i A.N. zarzucili przewlekłość postępowania i podnieśli, że w trakcie budowy doszło do dewastacji rowu melioracyjnego, co do którego wydano nakaz rozbiórki konstrukcji betonowej, a nadto, budowa prowadzona jest bez uzgodnień energetycznych na zasadzie rzucenia kabla pod prądem na ziemi, co stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego.
Zaskarżoną decyzją, podjętą z up. Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło bowiem zarzutów odwołujących się co do naruszenia wymogów prawa budowlanego i zagrożenia bezpieczeństwa przy realizacji budynku na działce sąsiedniej. Kwestia niszczenia rowu melioracyjnego przez samochody ciężarowe, dowożące materiały budowlane, nie należy zaś do organów nadzoru budowlanego. Stąd też odwołania nie uwzględniono.
W skardze do Sądu administracyjnego D.N. i A.N. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji organu odwoławczego. Zdaniem skarżących, udzielenie pozwolenia na budowę nastąpiło z naruszeniem prawa budowlanego i pominięciem warunków, zawartych w decyzji o warunkach zabudowy dla działki sąsiedniej oraz naruszeniem decyzji o nakazie rozbiórki konstrukcji betonowej na rowie melioracyjnym. Skarżący podnieśli nadto, iż budowa stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa z powodu zasypania rowu melioracyjnego, rzucenia kabla energetycznego oraz braku drogi ewakuacyjnej i pożarowej (art. 35 Prawa budowlanego). W kolejnym piśmie procesowym skarżący powołali się na fakt uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie wyroku WSA w Gliwicach z dnia 9 czerwca 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 792/93.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację.
Uczestniczka postępowania T.K. wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona. Sądowa kontrola decyzji administracyjnych sprawowana jest w aspekcie zgodności z prawem, przy czym dla legalności aktu miarodajny jest stan faktyczny i prawny z daty orzekania przez organy administracji. Tymczasem w dacie wydania zaskarżonej decyzji przez organ nadzoru budowlanego pozostawała w obrocie prawnym ostateczna decyzja o pozwoleniu na realizację budynku mieszkalnego na działce nr [...] (decyzja Starosty T. z dnia [...]r. nr [...], utrzymana w mocy decyzją Wojewody Ś. z dnia [...]r. nr [...]). Decyzje te miały z mocy art. 16 kpa walor wiążący w niniejszym postępowaniu, zaś organy nadzoru budowlanego nie były władne badać zgodności z wymogami prawa decyzji organów administracji architektoniczno – budowlanych. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę nastąpiło zaś dopiero na mocy wyroku tut. Sądu z dnia 9 czerwca 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 792/03, a zatem już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Fakt uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę jest zatem okolicznością nową, która nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi.
Nadto, wyjaśnić przyjdzie, iż wniesienie skargi do Sądu administracyjnego na ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, nie skutkowało wstrzymaniem wykonania tej decyzji z mocy prawa. Takiego skutku prawnego nie przewidywał bowiem ani przepis art. 40 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), pod rządami której skarga została wniesiona, ani też art. 61 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wstrzymanie wykonania decyzji może co prawda nastąpić na podstawie postanowienia sądu, ale rozstrzygnięcia takiego nie wydano w sprawie II SA/Ka 792/03 do czasu wydania wyroku uwzględniającego skargę. Oznacza to, że mimo zaskarżenia decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestor T.K. uprawniona była do realizacji robót budowlanych w zakresie wynikającym z tej decyzji. Taki stan rzeczy miał też miejsce w dacie wydania zaskarżonej decyzji przez organ nadzoru budowlanego II instancji.
Uchylenie pozwolenia na budowę już po wydaniu zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji może stanowić podstawę do wdrożenia nowego postępowania przed organami nadzoru budowlanego w oparciu o nowy, zmieniony stan, wynikający z prawomocnego wyroku sądu administracyjnego.
W tej sytuacji prawidłowo uznał organ, którego działanie zaskarżono w niniejszej sprawie, iż brak było podstawy do ingerencji w proces inwestycyjny, prowadzony przez T.K. na podstawie ostatecznej wówczas decyzji o pozwoleniu na budowę. Prawidłowo zebrany materiał dowodowy i poczynione na tej podstawie ustalenia faktyczne organów, pozwalały bowiem na stwierdzenie, iż nie zachodzą przesłanki z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.).
Z mocy tego przepisu właściwy organ zobligowany był do wstrzymania robót budowlanych, wykonanych:
- 1) bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia,
- 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska,
- 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1,
- 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.
Tymczasem stan faktyczny sprawy, jak i ferowane przez skarżących zarzuty co do sposobu prowadzenia budowy, nie podpadają pod powyższe przesłanki ustawowe.
Przede wszystkim podkreślić przyjdzie, iż w niniejszym postępowaniu nie podlegała kontroli decyzja o pozwoleniu na budowę i jej zgodność z wymaganiami o warunkach zabudowy. Zawarty w pkt V ppkt 2 decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...]r.
(k. [...] akt adm.), warunek uzgodnienia z właściwymi służbami wodno – melioracyjnymi, dotyczył jedynie przypadku przebudowy istniejącego systemu melioracyjnego. Tymczasem pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego nie obejmowało w ogóle przebudowy istniejącego rowu melioracyjnego. W skardze nie negowano też ustaleń organów nadzoru budowlanego, iż budynek mieszkalny, jak i czasowy obiekt służący do realizacji robót budowlanych, nie zostały usytuowane na trasie powyższego rowu. Skarżący zarzucali bowiem, iż zniszczenie tego rowu nastąpiło wskutek transportu ciężkimi samochodami materiałów budowlanych, a przy tym w odrębnym postępowaniu orzeczono nakaz rozbiórki betonowej obudowy tego rowu. Jednakże wyegzekwowanie tego nakazu, jak i kwestia ewentualnego naruszenia stosunków wodnych przy okazji realizacji robót budowlanych, prowadzonych na podstawie pozwolenia na budowę, należą do odrębnego postępowania.
Nie chodzi bowiem w tym wypadku o przypadek z art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Same roboty budowlane wykonywane były bowiem w innym miejscu, niż rów melioracyjny, usytuowany na działce inwestora. Podobna sytuacja zachodzi w przypadku kabla energetycznego, który w ocenie skarżących stwarzał zagrożenie dla bezpieczeństwa. Budowa budynku mieszkalnego nie miała żadnego związku z tą kwestią, a niespełnienie wymogów bezpieczeństwa z powodu możliwości porażenia prądem elektrycznym, doprowadzonym do tymczasowego obiektu, służącego jako zaplecze budowy, nie mogło skutkować wstrzymaniem budowy.
Jak już wyżej wyjaśniono, w niniejszym postępowaniu nie podlegała kontroli decyzja o pozwoleniu na budowę. Stąd też zarzuty pod adresem tej decyzji, jak i brak drogi pożarowej do działki inwestora, nie mogły odnieść skutku przez organami nadzoru budowlanego, które związane były ostateczną wówczas decyzją o pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji trafnie organy te nie stwierdzając przesłanek z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, orzekły o umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 kpa postępowania w sprawie robót budowlanych, prowadzonych przez T.K.
Zatem skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
su.