Uzasadnienie
W skardze z dnia 14 kwietnia 2011 r. J. G. zawarł m.in. wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Następnie, na wezwanie Sądu wniosek ów złożył na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. W formularzu wnioskodawca zaznaczył, że ze względu na prowadzony remont wszystkie uzyskiwane dochody są przeznaczone na wykończenie pomieszczeń mieszkalnych. Wedle informacji zawartych w formularzu J. G. nie posiada żadnego majątku, żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałby 3.000 euro. Źródłem utrzymania się strony jest świadczenie emerytalne uzyskiwane w wysokości 3172 zł brutto miesięcznie, z którego 300 zł potrącane jest w związku z obowiązkiem alimentacyjnym względem małżonki.
Na wezwanie referendarza sądowego J. G. przedstawił szereg dokumentów obrazujących jego sytuację materialną.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przyznanie prawa pomocy stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia przez strony kosztów związanych z postępowaniem sądowym - art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.)
Zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Mając na uwadze treść przywołanych przepisów, stan majątkowy skarżącego, ustalony w oparciu o treść formularza oraz dokumenty nadesłane na wezwanie referendarza – nie stwierdzono aby skarżący znajdował się w sytuacji materialnej uzasadniającej przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Przede wszystkim, tezie o trudnej sytuacji materialnej strony przeczy fakt, że wnioskodawca posiada stałe źródło utrzymania w wysokości 2215 zł netto miesięcznie. Z tej kwoty 300 zł stanowi stały wydatek ponoszony w związku z obowiązkiem alimentacyjnym wobec małżonki. Skarżący oświadczył, że cały dochód przeznacza na bieżący remont pomieszczeń, w których zamieszkuje. Wedle deklaracji strony opłaty za media w zróżnicowanej wysokości, w zależności od zużycia, a zarazem wydatki te są rozliczane względem 14 osób. Ponieważ J. G. nie przedstawił w tym zakresie żadnych dokumentów, można założyć że wydatki te nie są wysokie, skoro partycypuje w nich tyle osób.
Mając na uwadze przedmiot sprawy, wpis od skargi wynosi 100 zł – zgodnie z treścią § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Wobec tego uznać trzeba, że skarżący jest w stanie uiścić tę opłatę zwłaszcza, że jest to zasadniczy wydatek na tym etapie postępowania. Konstatacji tej nie zmienia fakt, że wnioskodawca ma inne wydatki – np. na remont. Trudno akceptować pogląd, zgodnie z którym wydatki cywilnoprawne powinny mieć pierwszeństwo przed należnościami o charakterze publicznoprawnym, do których niewątpliwie zaliczają się koszty sądowe.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.