Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] o nałożeniu na B.W. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W podstawie prawnej przywołanego aktu wskazano m. in. art. 92 a ust. 1, 3 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.).
Skarżący uzasadniając sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania powołanego na wstępie rozstrzygnięcia wskazał na nieodwracalne skutki decyzji. A mianowicie, że zostanie pozbawiony środków finansowych niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ odwoławczy ustosunkowując się do przedmiotowego wniosku podniósł, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając wniosek, zważył:
W świetle art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy zwrócić uwagę, że rozpoznawany wniosek dotyczy decyzji wydanej m.in. w oparciu o regulację art. 92 a ust. 1 przywołanej powyżej ustawy o transporcie drogowym. Tymczasem, zgodnie z treścią art. 93 ust. 2 tej ustawy, decyzja ostateczna mocą której nałożona została kara pieniężna, o której mowa w art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku jednak wniesienia skargi decyzja taka staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia skargi, jej cofnięcia lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
Zaskarżenie zatem do Sądu przez B.W. decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r., nr [...] oznacza, że nie podlega ona wykonaniu z mocy samego prawa. Z tego też względu nie zachodzi potrzeba wydania postanowienia dodatkowo wstrzymującego jej wykonanie.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.