Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] nakładającej na A. N. i K. C., wspólników spółki cywilnej "A" karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe postanowienie, A. N. i K. C. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że nałożona kara jest na tyle dotkliwa, że jej wykonanie spowoduje konieczność zamknięcia prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej, co z kolei przyczyni się do rozwiązania zawartych z kierowcami umów cywilnoprawnych i będzie miało wpływ na ich utrzymanie, jak również utrzymanie rodzin pracowników.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, dlatego zastosowanie tej instytucji, będącej wyjątkiem od zasady wykonalności aktu lub czynności, powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami wskazującymi na istniejące realne zagrożenie wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków do czasu wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Tym samym wnioskujący musi dokładanie określić okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu (zob. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (zob. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004).
Oceniając wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji organu
I instancji, Sąd doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia.
W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazali bowiem okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania ww. decyzji. W szczególności nie wskazali, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem skoro zaskarżoną decyzją wymierzono skarżącym karę pieniężną, to oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową skarżących, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie kary pieniężnej przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tego jednakże zdaniem Sądu nie sposób doszukać się w rozpatrywanym wniosku.
Skarżący przedstawili jedynie informację, że uregulowanie kary wynikającej z zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zamknięcia prowadzonej przez nich działalności gospodarczej. Tymczasem ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1099/14; LEX nr 1550923). Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Wprawdzie wysokość nałożonej kary pieniężnej jest znaczna, jednakże nie może sama w sobie stanowić podstawy do wstrzymania wykonania wskazanej we wniosku decyzji, gdyż powołany przepis nie daje takiej możliwości.
Mając na względzie powyższe wniosek skarżących podlegał oddaleniu przy uwzględnieniu treści art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.
Na marginesie wskazać jedynie należy, że nawet gdyby przyjąć że wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył zaskarżonego postanowienia, to wniosek taki również podlegałby oddaleniu na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Instytucja wstrzymania wykonania może bowiem dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z.Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl.
OSP 1998/3/54). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje natomiast zaskarżone postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a zatem instytucja wstrzymania przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie mogłaby znaleźć zastosowania.