Uzasadnienie
Jednobrzmiącymi pismami z dnia [...] 2006 r. S. G., J. i L. oraz J. R. zwrócili się do Starosty L. z prośbą o cyt. "wyjaśnienie i odtworzenie drogi państwowej", która widnieje na mapie (działka A) natomiast w rzeczywistości w jej miejscu znajduje się rów melioracyjny w związku z czym nie istnieje możliwość dojazdu do łąk.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Starosta L., uznając się za organ niewłaściwy w sprawie przekazał w trybie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.zwanej dalej: k.p.a.) otrzymane wnioski Gminie L.. W uzasadnieniu Starosta L. wskazał, iż jego zdaniem wnioski dotyczą uregulowania stanu prawnego nieruchomości zajętej pod drogę publiczną a tym samym to Gmina L. jest podmiotem właściwym do ich rozpoznania.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Miasta L., także działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przekazał otrzymane wnioski wedle właściwości z powrotem Staroście Powiatu L. podając w uzasadnieniu, iż to właśnie Starosta jako prowadzący powiatowy zasób geodezyjny i kartograficzny może udzielić wnioskodawcom żądanych informacji.
Na otrzymane postanowienie Starosta L. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. podając w uzasadnieniu, iż to Gmina L. zobowiązana jest do podejmowania działań faktycznych mających na celu prawidłową eksploatację drogi.
Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Burmistrza Miasta L. uznając jego prawidłowość z uwagi na to, że skoro cyt. "sporne nieruchomości" nie są drogami gminnymi lecz zgodnie z ewidencją gruntów stanowią własność Skarbu Państwa to właściwym do rozpatrzenia wniosków stron jest Starosta L..
Pismem z dnia [...] 2006 r. Starosta L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, podnosząc, iż wniosek stron dotyczy regulacji stanu prawnego nieruchomości zajętej pod drogę a tym samym nie ma nic wspólnego z kompetencjami Starosty.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie uznając ją za nieuzasadnioną. Zdaniem Kolegium zaskarżone postanowienie nie narusza bowiem ani przepisów prawa materialnego ani też norm normujących postępowanie administracyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczana przepisami prawa pozytywnego. W konsekwencji w zależności od treści konkretnej normy w pewnych sytuacjach może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące bronią jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy k.p.a. przyznają stronom postępowania administracyjnego. W innych natomiast, kiedy to ustawa wyznacza organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., działa on w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie.
Tym samym organ ten nie posiada wówczas własnego interesu prawnego w sprawie, nie przysługuje mu też w postępowaniu przymiot strony. Nałożonych na organ samorządu terytorialnego zadań z zakresu administracji publicznej nie można bowiem utożsamiać z posiadaniem interesu prawnego. W konsekwencji przedmiot sprawy powierzonej organowi temu do rozpoznania nie dotyczy wówczas interesu prawnego tego organu, (w rozumieniu art. 28 k.p.a. i art. 50 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.), lecz rozpoznaje on sprawę administracyjną jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej wyłącza zatem tym samym możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowo administracyjnego - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2005 r., I OSK 521/05, LEX nr 189858, por. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2006 r., I OSK 460/05, LEX nr 193976 oraz z dnia 2 marca 2006 r., II GSK 387/05, LEX nr 197511. Przypomnieć w tym miejscu należy, że w myśl art. 65 § 1 k.p.a. jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego.
Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Postanowienie o przekazaniu ma moc wiążącą zarówno organy administracji publicznej, jak i stronę, a tym samym organ, któremu sprawa została przekazana zobligowany jest do jej rozpatrzenia. Obalenie mocy wiążącej takiego postanowienia może nastąpić jedynie w wyniku wniesienia przez stronę zażalenia bądź zainicjowania przez nią jednego z trybów nadzwyczajnych natomiast w przypadku organu administracji publicznej bądź to w trybach nadzwyczajnych bądź też na drodze rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego na zasadach wynikających z art. 22 K.p.a. Jeśli zatem organ administracji publicznej (Starosta L., a poprzednio Burmistrz Miasta L.) kwestionował swoją właściwość do rozpoznania przekazanego mu na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. podania to - nie mając legitymacji do wniesienia zażalenia na postanowienie o przekazaniu mu sprawy - mógł był stosownie do art. 22 § 3 pkt 2 k.p.a. wystąpić z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 2005.r., II OW 34/05, ONSA/WSA 2006/2/40.
Jednostka samorządu terytorialnego, działająca w indywidualnej sprawie administracyjnej jako organ administracji publicznej, podobnie jak nie miała legitymacji do wniesienia zażalenia na przekazujące jej sprawę w trybie art. 65 k.p.a. postanowienie do organu II instancji, tak też nie ma bowiem legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, wydane w tejże sprawie.
Z powyższych względów Sąd uznał, iż skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.